บทที่ 149

“ยินดีด้วยครับ คุณทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับ”

อลิษามองกระดาษที่จั่วหัวว่าทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย ชื่อของเธอและชื่อของหมออินทัชประทับลงบนกระดาษแผ่นนี้ เป็นหลักฐานยืนยันว่าอินทัชกับอลิษาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

“นี่เป็นยาที่คุณต้องฉีดนะครับ จำไว้ว่าต้องฉีดในวันที่สามของรอบเดือน ฉีดไปจนกว่าไข่จะเติบโตมากพอ” อินทัชส่งถุงยาให้ภรรยา อลิษารับไปถือไว้ แต่ดวงตายังจ้องกระดาษแผ่นนั้นไม่กระพริบ

เธอมีสามีแล้ว ถูกต้องตามกฎหมายด้วย แต่เป็นแค่สามีในนาม

“คุณอลิษา"

“คะ?”

“คุณเหม่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

อินทัชถามระหว่างที่เลี้ยวรถเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง วันนี้ทั้งเขาและอลิษาวิ่งวุ่นทั้งวัน นอกจากน้ำเปล่าแล้วแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ก่อนไปส่งอลิษาที่บ้านอินทัชก็เลยแวะเข้าร้านประจำก่อน

“ฉันแค่งง ๆ ตั้งตัวไม่ทันน่ะค่ะ คือ.. ฉันโสดมายี่สิบแปดปี พอจะไม่โสดก็มีสามีเลย มันแปลก..”

“งั้นคุณไม่ต้องรู้สึกแปลกหรอกครับ เพราะผมเองก็โสดมาสามสิบห้าปี วันนี้เป็นวันแรกในชีวิตที่ผมไม่โสด”

อลิษาได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้าง ยี่สิบแปดปีของเธอก็ว่าเยอะแล้วนะ นี่อินทัชไปอยู่ซอกไหนของโลกมา ไม่สิ.. เธอน่าจะตกใจตั้งแต่รู้ว่าหน้าตา และฐานะอย่างเขาหลุดรอดมาถึงเธอได้ยังไงแล้ว

“ลงมาก่อนเถอะครับ เราควรทานอะไรบ้าง”

อินทัชเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้อลิษา หญิงสาวที่ยังตกใจไม่หายเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะไล่สายตาลงมาที่กึ่งกลางร่างกาย

“คุณ.. ไร้สมรรถภาพทางเพศเหรอคะ”

“ครับ?”

อินทัชหน้าเหวอ รอบที่เท่าไหร่แล้วที่อลิษาทำเขาเสียภาพลักษณ์แบบนี้ เสียจนอินทัชไม่คิดไม่รักษามันต่อหน้าอลิษาอีกต่อไป

มองในแง่ดีก็ถือว่ามีคนมาร่วมแชร์ด้านเด๋อ ๆ บ้าง บางทีการเป็นอินทัชมันก็อึดอัดเหมือนกัน คนอื่นมักจะคาดหวังว่าเขาจะต้องเพอร์เฟกต์ ต้องไร้ที่ติ แต่แท้จริงแล้วอินทัชก็คือมนุษย์คนหนึ่ง มีมุมที่ไม่สมบูรณ์แบบ มีจุดที่มีตำหนิ แต่เพราะตำแหน่งที่ยืนทำให้อินทัชไม่สามารถแสดงมันออกมาได้

มีแค่อลิษาที่ได้เห็นมุมนี้

“คุณโสดมาได้ยังไงตั้งสามสิบห้าปี”

“แล้วคุณโสดมาได้ยังไงยี่สิบแปดปี”

“ฉันยุ่ง เลี้ยงดูตัวเองตั้งแต่เด็ก ๆ จบมาก็ทำงานหาเงิน จะเอาเวลาไหนไปสละโสดล่ะคะ”

“ผมเองก็ไม่ต่างจากคุณ” อินทัชพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบ “ชีวิตของผมมีแต่เรื่องเรียน เรียนจบก็ทำงาน ไม่มีใครอยากคบหากับคนที่ไม่มีเวลาให้หรอกครับ”

“ฉันเชื่อแล้วค่ะว่าเราเหมือนกัน”

อลิษาก้าวลงจากรถ เธอสะบัดผมที่ดัดเป็นลอนยาวให้เข้าที่ ก่อนจะส่งยิ้มพิมพ์ใจให้อินทัช

“เราเหมาะสมกันนะคะ คุณหมอคิดเหมือนกันไหม”

“เหมาะสมยังไงครับ”

“ก็บ้างานกับบ้างาน ไม่มีประสบการณ์กับไม่มีประสบการณ์ ฉันว่า.. คนแบบพวกเราคงต้องคบหากันเอง เพราะถ้าไปคบกับคนอื่นคงโดนบอกเลิกสามเวลาหลังอาหาร”