บทที่ 150

อลิษาลุกขึ้นยืน อวดโชว์หุ่นโค้งเว้าเหมือนนาฬิกาทราย มือเรียวยื่นเข้าไปหาเพื่อนสามี พร้อมกับแนะนำตัวเสียงดังฟังชัด

“เราไม่ได้จัดพิธีอะไร แค่จดทะเบียนสมรสและตกลงใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แล้วก็ขอฝากตัวด้วย”

“คะ เอ่อ ค่ะ” มิตายื่นมือไปจับมือนุ่ม มือของอลิษานุ่มนิ่มน่าจับ ต่างจากมือของเธอที่ด้านและมีแต่รอยแผลเพราะทำงานในครัวมาหลายปี

“คุณมิตามาร่วมโต๊ะด้วยกันไหมคะ เอ๊ะ! คุณใส่ผ้ากันเปื้อน?”

“มิตาเขาเป็นเจ้าของร้านนี้ครับ แล้วก็เป็นเชฟหลักของครัวด้วย”

“จริงเหรอคะ!?” อลิษาตาวาว ยกมือขึ้นปิดปากที่อ้ากว้าง “วิเศษมาก! ฉันเคยมาทานอาหารที่นี่สองสามครั้ง รสชาติอาหารดีกว่าทุกร้านที่ฉันเคยไปเลยค่ะ”

“ไม่ขนาดนั้นมั้งคะ”

“ขนาดนั้นเลยแหละค่ะ”

อลิษาขยับเข้าไปใกล้อินทัช เธอคล้องแขนคุณหมอแล้วหันไปพูดคุยกับเขา

“ไม่ยักรู้ว่าสามีของลิษาจะมีเพื่อนฝีมือดีขนาดนี้”

“เราเจอกันเมื่อสี่ปีก่อน คุยกันถูกคอ และผมก็ติดใจรสมือของมิตาด้วย เราก็เลยสนิทกันครับ”

“ตั้งสี่ปี ฉันรู้จักคุณไม่นาน เทียบกับคุณมิตาแล้วฉันเหมือนไม่รู้จักคุณเลย” อลิษาตัดพ้อ

“อยู่ด้วยกันไปคุณก็รู้จักผมเอง เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะครับ” อินทัชหมายถึงว่ากว่าอลิษาจะท้องลูกคนแรกและลูกคนที่สองก็ต้องใช้เวลาหลายปี อย่างต่ำก็สี่ปีกว่าจะได้หย่าขาดกัน แต่คำพูดกำกวมนั้นทำให้บุคคลที่สามคิดไปไกล

“เอ่อ... เดี๋ยวเราให้เด็กมารับออร์เดอร์นะอิน”

“อ้าว นึกว่าว่างแล้ว”

“ไม่ว่างหรอก แค่ออกมาดูว่าเพื่อนพาสาวที่ไหนมา ยินดีด้วยนะอินทัช คุณอลิษา ขอให้รักกันยืนยาว”

มิตาคำอวยพรจากใจแต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา อลิษาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา ที่จริงเธอไม่น่าออกตัวแรงขนาดนี้เลย เพราะยังไงเธอกับอินทัชก็ต้องหย่ากัน ส่วนหลังจากนั้นอินทัชจะคบใครเธอไม่เกี่ยว การที่เธอทำแบบนี้อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีรอยร้าวได้

อลิษา เธอนี่ไม่ได้เรื่องเลย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ”

“ฉันรู้สึกผิดกับคุณ..” และคุณมิตา

“เรื่องอะไรครับ?”

“ช่างเถอะค่ะ”

อลิษากลับไปนั่งที่โต๊ะ ท่าทางไม่ร่าเริงเหมือนตอนแรกแต่อินทัชไม่ถามเซ้าซี้ เขานั่งลงในที่ของตัวเอง ยื่นเมนูให้คนตรงหน้า แต่อลิษากลับส่ายหน้าเบา ๆ

“คุณสั่งนะคะมื้อนี้ ฉันทานอะไรก็ได้ ไม่แพ้อะไร"

“ก็ได้ครับ”

พนักงานมารับออร์เดอร์ รอประมาณยี่สิบนาทีอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟจนครบ อินทัชตักอาหารให้อลิษา ทำหน้าที่สุภาพบุรุษที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ผู้บริหารสาวเขี่ยกับข้าวในจานไปมา ก่อนจะทนไม่ไหวแล้วเอ่ยถามสามีในเรื่องที่ตัวเองยังค้างคาใจ

“คุณหมอคะ คุณเคยรักใครหรือเปล่า”