บทที่ 151

“หนูลิษา ทำตัวสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองนะลูก” ศาสตราจารย์ ดร.แพทย์หญิงอิงอร แม่แท้ ๆ ของหมออินทัชพูดด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู

“มีอะไรไม่สะดวกตรงไหนบอกพ่อกับแม่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ” ศาสตราจารย์ ดร.นายแพทย์พีระ เอ่ยเสริม

ส่วนอลิษานั้นนั่งเกร็งจนตะคริวแทบกินไปทั้งตัว เมื่อสองวันที่แล้วเธอลองหาประวัติครอบครัวของสามีในอินเตอร์เน็ตดู แล้วก็พบกับความจริงที่น่าตกใจว่าครอบครัวนี้ไม่ใช่แค่หมอธรรมดา แต่คุณพ่อคุณแม่ของหมออินทัชมีตำแหน่งเป็นถึงศาสตราจารย์ทั้งคู่ คุณหมออิงอรนั้นเป็นอาจารย์อาวุโสในมหาวิทยาลัยดัง ส่วนคุณหมอพีระเองก็ไม่ต่าง.. แต่พ่วงตำแหน่งอธิการบดีไปด้วย

ไม่รวมถึงครอบครัวนี้มีกิจการโรงพยาบาลเป็นของตัวเอง ถึงไม่ได้ยิ่งใหญ่มากมายแต่ก็มีหลายสาขาในหลายจังหวัด ขึ้นชื่อเรื่องการรักษาและการบริการชั้นเลิศ

อลิษารู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในโลกอีกใบ โลกที่มีแต่คนเก่งและเพอร์เฟกต์ ส่วนเธอนั้นเป็นแค่มดตัวน้อยที่ริอาจเหยียบเข้าบ้านราชสีห์

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

“เรียกพ่อกับแม่สิ เรียกแบบพี่อินเขา เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” คุณหมอพีระเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เธอรู้ประวัติมาว่าคุณหมอพีระนั้นเลือกเรียนเฉพาะทางด้านกุมารเวชศาสตร์ ก่อนจะตัดสินใจเรียนศัลยศาสตร์เพิ่มภายหลัง จนกลายเป็นอาจารย์หมอชำนาญการผ่าตัดจนถึงทุกวันนี้ ไม่แปลกเลยที่คุณหมอพีระมีบุคลิกอบอุ่นอ่อนโยนแบบนี้

อลิษาไม่กล้าสบตาคุณหมอทั้งสองท่าน เธอจึงกวาดตามองไปทั่วห้องรับแขกแทน บ้านของคุณหมออินทัชไม่ได้ใหญ่อลังการเหมือนบ้านคนมีฐานะครอบครัวอื่น ๆ เป็นบ้านขนาดกลางที่เหมาะสำหรับครอบครัวที่มีกันแค่สามคน เพียงแต่พื้นที่ในแต่ละห้องจะใหญ่กว่าบ้านทั่วไป อย่างห้องรับแขกนี้ก็กว้างและโปร่งโล่ง ตกแต่งเรียบ ๆ แต่ซ่อนความหรูหราไว้ หินอ่อนที่ประดับติดกำแพงแผ่นใหญ่เป็นหินอ่อนของจริงและไม่มีรอยต่อใด ๆ ทั้งนั้น

อลิษาไม่กล้าคำนวนราคาเลย ถึงบ้านจะไม่ได้ใหญ่ แต่ความแพงนั้นอลิษาไม่มีวันเอื้อมถึงแน่นอน

“คือหนู ลิษา คือ..”

“ไม่ต้องเกร็งนะลูก”

คุณหมออิงอรเอื้อมมือมาแตะมือเย็นเฉียบของลูกสะใภ้ อลิษาสะดุ้งน้อย ๆ แต่ไม่ได้ชักมือออก

“อินเขาบอกแม่หมดแล้ว”

“บอก? บอกอะไรบ้างคะ”

“ผมบอกพ่อกับแม่ทุกอย่าง”

อินทัชเป็นคนตอบคำถามแทน ส่วนอิงอรก็ช่วยอธิบายเสริม

“บอกทุกเรื่องนั่นแหละค่ะ อินทัชเขาไม่เคยโกหกพ่อกับแม่ ตอนมาบอกว่าจดทะเบียนสมรสแล้วแม่ตกใจหมดเลย แต่พออธิบายว่าจะทำอะไรแม่ก็เข้าใจ”

“พ่อกับแม่ต้องขอบคุณหนูลิษาที่เสียสละอุ้มท้องทายาทให้ตระกูลเรา ที่จริงแล้วพ่อกับแม่ไม่ได้อยากอุ้มหลานขนาดนั้น แต่พออินทัชมาบอกมันก็อดตื่นเต้นและรอคอยไม่ได้”

“ใช่ค่ะ พวกเราดีใจนะที่หนูลิษามาเป็นสมาชิกในครอบครัว ถึงไม่นานแต่พวกเราก็ยินดีต้อนรับ” อิงอรบีบมือลูกสะใภ้เบา ๆ “พวกเราไม่เคยมีลูกสาวก็เลยตื่นเต้นมาก พอได้เจอหนูลิษาก็รู้สึกถูกชะตาทันที ถ้าหากวันที่ต้องแยกย้ายกันมาถึง พ่อกับแม่ขอเป็นพ่อและแม่ของหนูไปตลอดได้ไหมคะ”