บทที่ 152

“คุณคงไม่คิดว่าพวกเราทำได้ทุกอย่างใช่ไหม” อินทัชเอ่ยติดตลก เขาเดินนำอลิษาไปทางปีกขวาของบ้าน

“ก็พวกคุณดูเก่งไปทุกเรื่อง เก่งจนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่มดตัวเล็ก ๆ ที่สู้อะไรไม่ได้เลย”

“ทำไมต้องสู้กันล่ะครับ มนุษย์เรามีความเก่งความถนัดไม่เหมือนกันอยู่แล้ว และสิ่งที่ครอบครัวผมทำไม่ได้ก็มีตั้งหลายอย่าง”

“เช่นอะไรบ้างคะ”

“ก็พวกงานศิลปะทุกชนิดและงานครัวทั้งหมด แค่เอาอาหารอุ่นพวกเรายังทำไม่ได้เลยครับ เคยมีครั้งหนึ่งที่คุณแม่จะอุ่นอาหารทาน แต่ครั้งนั้นคุณแม่เผาครัวไปครึ่งห้องเลยนะครับ”

“ว๊าว พวกคุณช่าง...น่าทึ่ง”

อลิษาพูดอะไรไม่ออก เธอทึ่งกับความสุดโต่งของครอบครัวนี้ เวลาเก่งหรือถนัดอะไรก็จะเก่งไปซะทุกอย่าง แต่พอไม่เก่งก็ไม่เก่งเลย แค่อุ่นอาหารยังทำไม่ได้ ถึงเธอจะไม่เก่งงานครัวเหมือนกันแต่อาหารง่าย ๆ อย่างพวกไข่ทอดหรืออุ่นอาหารเธอก็พอทำได้บ้าง

เพราะเธออยู่คนเดียว บ่อยครั้งที่งานยุ่งจนลืมซื้อข้าวกิน ที่บ้านจะมีอาหารแห้งติดอยู่พอสมควร ถ้าหิวมาก ๆ เธอก็ต้องลงมือทำอาหารง่าย ๆ ด้วยตัวเอง

“ถึงแล้วครับห้องของคุณ ลองดูว่ามีอะไรขาดเหลือไหม ผมจะได้ให้เด็ก ๆ หามาให้”

อินทัชเดินนำอลิษาเข้าไปในห้องที่ติดกับห้องของตัวเอง ห้องนี้อยู่ในส่วนของหลังบ้าน ตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมดูสบายตา ระเบียงจากห้องนอนสามารถมองเป็นสวนหลังบ้านและวิวทะเลสาบได้เต็มที่

อลิษารู้สึกตกหลุมรักห้องนี้ มันกว้างพอ ๆ กับห้องเก่าของเธอสองห้องมารวมกัน วิวสวย และห้องน้ำกว้างขวาง เธอชอบอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่นั่นที่สุด

“เราไม่นอนห้องเดียวกันเหรอคะ คุณสามี”

อลิษาแกล้งเย้า อินทัชได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้าทันที

“มันคงไม่ดีถ้าพวกเรานอนห้องเดียวกัน”

“ไม่ดียังไงคะ เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว”

“เป็นแค่ในนามครับ”

“พูดแบบนี้ลิษาเจ็บนะคะคุณหมอ”

เธอแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด พร้อมยกมือขึ้นกุมอกข้างซ้าย อินทัชเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า

“ห้องผมอยู่ข้าง ๆ นะครับ เมื่อไหร่ที่คุณท้องแก่เราคงต้องนอนห้องเดียวกัน คุณจะได้มีคนดูแล”

“คุณหมอไม่เปลี่ยนใจเหรอคะ ถ้าเราใช้วิธีธรรมชาติอาจจะได้เจอลูก ๆ เร็วขึ้น”

“ผมรอได้ครับ”

อินทัชปฏิเสธอย่างหนักแน่นเหมือนเคย อลิษาได้แต่เบะปากน้อย ๆ คุณหมอจะรักษาพรหมจรรย์ไว้ตลอดชีวิตเลยหรือยังไง หรือว่าเธอสวยไม่พอ