บทที่ 153

อินทัชรู้สึกได้ว่าอลิษามีท่าทีเปลี่ยนไป หลังจากที่ย้ายเข้ามาร่วมชายคาเดียวกันเธอก็ไม่เย้าหยอกเขาเหมือนแต่ก่อน รวมถึงไม่พูดถึงเรื่องทำลูกแบบธรรมชาติอีก ต่างคนต่างอยู่ เจอหน้ากับเฉพาะมื้ออาหารเท่านั้น

สามีภรรยาในนามใช้ชีวิตไม่ต่างจากก่อนจดทะเบียนสมสรกันเท่าไหร่ ทุก ๆ เช้าทั้งคู่รวมถึงหมออิงอรและหมอพีระจะทานมื้อเช้าด้วยกันพร้อมหน้า หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง อินทัชเข้าสถาบัน ส่วนอลิษาเข้าบริษัทเหมือนกับวันนี้

“พี่ลิษา เรื่องย้ายออฟฟิศนี่พี่เอาจริงเหรอคะ”

ผู้ช่วยอย่างมะปรางเอ่ยถามอลิษาด้วยคำถามเดิมซ้ำ ๆ วันนี้มีประกาศที่น่าตกใจจากผู้บริหารสาว ว่าอีกสองเดือนข้างหน้าจะมีการโยกย้ายออฟฟิศ

มันเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก เพราะปกติแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอลิษาก็ไม่ยอมย้ายออกจากที่นี่ท่าเดียว ผู้บริหารคนเก่งบอกว่ามันเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ ทั้งความรู้สึกผิดหวัง สมหวัง มีความสุข และทุกข์ใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นในทาวน์โฮมหลังนี้ เธอไม่ต้องการย้ายไปที่ใหม่แม้บริษัทจะโตขึ้นทุกวัน

“จริงสิ” อลิษาละสายตาจากคอมพิวเตอร์ “มะปรางช่วยหน่อยนะ พี่อยากได้ออฟฟิศที่กว้างพอสำหรับพวกเรารวมถึงพนักงานใหม่ที่จ้างเข้ามา อยากได้ห้องรับรองแขกและห้องคุยงานกับลูกค้าด้วย กลางเมืองใกล้รถไฟฟ้ายิ่งดี ทุกคนจะได้เดินทางสะดวก”

“ทำไมจู่ ๆ พี่ลิษาก็ยอมย้ายล่ะคะ”

“อีกไม่นานพี่ก็จะท้องแล้วล่ะ”

อลิษาบอกกับคนสนิทด้วยรอยยิ้ม มือเรียววางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ ลูบขึ้นลูบลงเบา ๆ อย่างทะนุถนอม แววตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความสุข วาดฝันถึงอนาคตที่จะได้อุ้มท้องเด็กคนหนึ่ง ได้เลี้ยงดูจนเขาเติบใหญ่

ลูกของเธอจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ

อลิษาบอกกับอินทัชว่าเธอไม่กังวลกับเพศลูก จะเป็นชายหญิงเธอไม่เกี่ยง รวมถึงไม่ต้องการลูกแฝดเพื่อลดระยะเวลาที่ต้องเป็นสามีภรรยากับอินทัชด้วย เพราะอลิษาเคยอ่านเจอมาว่าเด็กแฝดนั้นจะมีบางอย่างเชื่อมติดกัน ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือความนึกคิด การแยกพวกเขาออกจากกันเป็นการกระทำที่เลวร้ายไม่น่าให้อภัย

เรื่องนี้อินทัชเห็นด้วย เราทั้งคู่จึงตกลงว่าจะปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ เพียงแค่ใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์มาช่วยกำหนดระยะเวลาเพื่อความชัวร์ กระตุ้นให้ไข่โตและตกเพื่อปฏิสนธิกับเชื้ออสุจิที่ฉีดเข้ามา และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่อลิษาต้องฉีดยาเพื่อกระตุ้นไข่

ผู้บริหารสาวตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว อีกไม่นานหลังจากนี้เธอจะได้เป็นแม่คนแล้ว เธออยากเห็นหน้าลูกเร็ว ๆ อยากกอด อยากหอม อยากพาไปส่งที่โรงเรียน

“หมายความว่ายังไงคะ พี่ลิษาได้พ่อพันธุ์ที่ถูกใจแล้วเหรอคะ”

“อืม ก็หมออินทัชนั่นแหละ”

“ห๊าา!! เรื่องจริงเหรอคะ”

มะปรางร้องถามเสียงดัง เธอไม่คิดว่าอินทัชจะยินยอมขายสเปิร์มให้อลิษา คุณหมอคนนั้นไม่ใช่ตาสีตาสาที่ไหน ต่อให้เจ้านายเธอยื่นเงินได้เป็นสิบเป็นร้อยล้านก็เป็นไปไม่ได้

“จริงจ้ะ เตรียมเลี้ยงอินทัชจูเนียร์ได้เลยมะปราง”

ผู้ช่วยสาวอ้าปากค้าง ไม่มีเหตุผลที่อลิษาจะต้องโกหก และเธอก็ดูออกว่าอลิษาไม่ได้โกหก แต่มันก็ยังน่าเหลือเชื่ออยู่ดี

“ที่ต้องย้ายออฟฟิศก็เพื่อความสะดวกนั่นแหละ อีกอย่างพี่ก็อยากให้บริษัทเราไปได้ไกลกว่านี้ ไปอยู่ตรงนั้นลูกค้าเข้าถึงพวกเราได้ง่ายกว่ามะปรางเป็นคนบอกพี่เอง”