บทที่ 170

“คือว่า..”

“ผมซื้อมาให้คุณเองครับ” ไตรภพโพล่งขึ้น เขาเอื้อมมือไปรับช่อดอกกุหลาบจากมะปรางมายื่นให้อลิษา “ดอกไม้สวย ๆ สำหรับคนสวยแบบคุณครับ”

“แต่ว่า”

“ถ้าไม่รับกระเป๋าก็ช่วยรับดอกไม้เถอะนะครับ มันไม่ได้แพงอะไร และผมก็อยากให้คุณด้วย”

“ขอบคุณค่ะ” อลิษาจำใจรับช่อดอกไม้มาถือไว้ “ทีหลังไม่ต้องมีของฝากอะไรก็ได้นะคะ”

“พูดแบบนี้แปลว่าอยากให้ผมมาหาบ่อย ๆ ใช่ไหมครับ”

อลิษาเบะปากในใจ ไตรภพเป็นผู้ชายที่ชอบคิดเองเออเอง หลงตัวเองจนน่ารำคาญ เธอพูดไปสิบ เขาตีความเข้าข้างตัวเองไปเป็นล้าน คนปกติที่ไหนจะเข้าข้างตัวเองได้ขนาดนี้

เธอทำได้แค่ยิ้มรับตามเคย เก็บงำทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ เพราะยังไงไตรภพก็ยังเป็นลูกค้าคนสำคัญ

“อยากสิคะ เพราะถ้าคุณมา ก็แปลว่าคุณเจอคนที่ใช่ที่อยากออกเดทด้วยแล้ว”

นอกจากไตรภพจะคอยหาเพื่อนไฮโซมาใช้บริการบริษัทอลิษาแล้ว เขายังลงทุนสมัครหาคู่แบบพรีเมี่ยม ซึ่งมีราคาค่าสมัครเดือนละห้าหลักทุกเดือน สมัครโดยที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงหรือผู้ชายแม้แต่คนเดียว สมัครเพียงเพื่อหาเรื่องมาพบอลิษาเท่านั้น

อลิษานับถือความพยายาม ถ้าตัดนิสัยชอบคิดเองเออเอง หลงตัวเอง และอวดรวยไปได้บ้าง เธอก็อาจจะให้ความสนใจ อลิษาไม่ชอบผู้ชายที่ทำตัวเหนือกว่าคนอื่น มันไร้เสน่ห์

“คุณก็รู้ว่าผมอยากเดทกับใคร”

“เสียดายที่คนที่คุณอยากเดทด้วยไม่ได้ฝากโปรไฟล์ไว้กับบริษัทของเรา ฉันไม่สามารถแนะนำคุณให้กับคนที่ไม่ได้อยู่ในคู่สัญญาได้ค่ะ”

“คุณอลิษา คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงคุ- “

“ที่จริงคุณไตรภพเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ น่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ” อลิษาเปลี่ยนเรื่อง หาทางไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างแนบเนียน

“คุณเป็นห่วงผมอีกแล้ว”

หญิงสาวยิ้ม เธอลุกขึ้นยืนเพื่อส่งแขก

“ฉันว่าคุณไตรภพรีบกลับไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ คุณดูโทรมมากนะคะรู้ไหม ใต้ตาคล้ำมากเลยค่ะ อุ้ย! หน้าผากก็มีริ้วรอยแล้วนะคะนั่น!”

“จริงเหรอครับ!”

หนุ่มเจ้าสำอางยกมือขึ้นลูบไปทั่วใบหน้าเพราะรู้สึกเสียเซลฟ์ เขาคิดว่าตัวเองดูดีมากแล้ว แต่พอคนสวยอย่างอลิษาเอ่ยเตือนก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้

“จริงสิคะ” อลิษาทำหน้าเป็นกังวล สมจริงจนไตรภพรีบลุกขึ้นยืน

“งั้นผมกลับก่อนดีกว่า”

“เชิญค่ะ”

ผู้บริหารสาวลงทุนเปิดประตูให้ด้วยตัวเอง เธอส่งยิ้มหวานให้ไตรภพ แต่ในใจกลับคิดว่าเมื่อไหร่จะออกไปเสียที