บทที่ 171

“ครับ เพราะกลิ่นนี้มันกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย”

อินทัชยิ้ม เขายิ้มจนอลิษามั่นใจว่าคุณหมอกำลังยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง

อาจจะเป็นความไม่พอใจ

ไม่พอใจเรื่องกลิ่นน้ำหอมอย่างนั้นเหรอ แต่ทำไมถึงไม่พอใจล่ะ ในเมื่อเราไม่ได้รักกันเสียหน่อย

แต่พอลองคิดกลับกัน ถ้าเธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจากตัวสามีแบบนี้ก็คงไม่พอใจเหมือนกัน และไม่มีทางมานั่งยิ้มอย่างใจเย็นแบบนี้ด้วย

ถึงไม่ได้รัก แต่อยู่ในสถานะสามีภรรยาทั้งพฤตินัยและนิตินัย ทั้งเธอและเขาก็มีสิทธิ์ไม่พอใจไม่ใช่เหรอ?

“คุณหมอคะ คือก่อนหน้าที่คุณหมอจะมาลิษาคุยงานกับลูกค้า..”

“ครับ”

“จริง ๆ ก็ไม่ได้คุยงานหรอกค่ะ” อลิษาสารภาพเสียงอ่อย “คือคุณไตรภพเขาเป็นลูกค้าที่ตามจีบลิษามาเป็นปีแล้ว แต่ลิษาไม่ได้เล่นด้วยเลยนะคะ วันนี้เขากลับมาจากอเมริกาก็เลยแวะมาหา”

“พร้อมกับกุหลาบช่อโต”

“ค่ะ”

อลิษาพยักหน้าเบา ๆ ช่อดอกไม้นั่นถูกวางทิ้งไว้ที่มุมหนึ่งของห้องอย่างน่าสงสาร เธอไม่ได้อยากได้มันอยู่แล้ว ถึงจะสวยแค่ไหนก็คงให้แม่บ้านเอาไปจัดใส่แจกันในห้องน้ำอยู่ดี

แต่ภาพที่อินทัชเห็นดันเป็นตอนที่อลิษายังโอบกอดช่อดอกไม้ไว้ในอ้อมแขน ทำราวกับหวงแหนนักหนา ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเธอแค่ถือมันติดตัวมาด้วย ไม่ให้ไตรภพรู้ว่าเธอรำคาญเขาแค่ไหนต่างหาก

ไตรภพยังมีผลประโยชน์กับบริษัท หลายคนคงคิดว่าอลิษาใจร้ายกับไตรภพเกินไปหรือเปล่า แต่เธอปฏิเสธไตรภพทั้งทางตรงและทางอ้อมมาไม่รู้กี่ครั้ง และเพราะความหลงตัวเองนั่นแหละที่ทำให้เขาไม่ยอมเลิกจีบเธอเสียที

‘ผมรู้ว่าคุณเขิน ผมรอได้ครับ’

เขินอะไรเล่า! รำคาญจะแย่!

ถ้าไตรภพตามจีบปกติเธอคงไม่รำคาญแบบนี้ แต่เขาชอบโอ้อวดความร่ำรวย ชอบทำตัวข่มคนอื่น หลายครั้งที่เขาวางอำนาจกับคนที่ด้อยกว่าให้เห็น อลิษาไม่ชอบคนนิสัยแบบนี้จริง ๆ

“ทำไมขมวดคิ้วแบบนั้นครับ” อินทัชดึงภรรยามานั่งบนตัก กดจมูกลงบนแก้มนุ่มเบา ๆ “ผมเข้าใจคุณ เชื่อคุณ”

“ลิษารู้ว่าคุณต้องเข้าใจ แต่ลิษาแค่รำคาญผู้ชายคนนั้นค่ะ”

“แต่คุณบอกว่าเขาคือลูกค้า”

“ลูกค้ารายใหญ่ด้วยค่ะ เพราะแบบนี้ลิษาถึงปฏิเสธไม่ค่อยได้”

“ครับ”

“คุณหมอคะ” สีหน้าของคนพูดจริงจังกว่าทุกครั้ง “จากนี้ไปมันอาจจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ลิษายังต้องพบปะกับเขา แต่ลิษาอยากให้คุณเข้าใจนะคะว่ามันเป็นแค่งาน ไม่ว่าเราจะแต่งงานกันเพราะอะไรลิษาก็ไม่มีทางทรยศคุณ”

“ผมเข้าใจครับ”