บทที่ 172

“อื้ออ”

อลิษาขยับหน้าหนีบางอย่างนุ่มนิ่ม ที่แตะลงมาบนแก้มรบกวนการนอน ดวงตาสองข้างปิดสนิทแต่คิ้วกลับขมวดเป็นปม ส่งเสียงครางอื้ออ้าเพราะความขัดใจออกมาเป็นระยะ

“อื้อ อย่าค่ะ”

“ลิษา ตื่นได้แล้วครับ”

“ลิษาง่วงค่ะ อื้อ” ผู้บริหารคนเก่งงอแงเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ “คุณหมออย่ากวนสิคะ”

“ผมไม่ได้กวน แต่มันสายแล้ว เดี๋ยวจะไปถึงสายนะครับ”

“ก็เพราะคุณหมอไม่ใช่เหรอคะที่กวนลิษาจนดึกดื่น” เธอโทษเขา

“แต่คุณเองก็ร้องขอไม่ให้ผมหยุดไม่ใช่เหรอครับ” อินทัชเองก็ไม่ยอมแพ้

“หึ้ย!”

อลิษาลืมตาขึ้นมองคุณหมอที่นับวันก็ชักจะต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน อินทัชอมยิ้มน้อย ๆ แล้วใช้ปลายนิ้วแตะแก้มใสเบา ๆ

“ลุกก่อนเถอะครับ ค่อยนอนต่อบนรถก็ได้ ผมจะดูแลคุณเอง ภรรยาคนเดียว ผมดูแลได้ครับ”

แค่ประโยคสั้น ๆ ของคุณหมอก็ทำให้อลิษาไปต่อไม่เป็น สองแก้มร้อนจัดและขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ผู้บริหารสาวสติหลุดออกจากร่าง ขนาดอินทัชดึงตัวเธอขึ้นนั่งแล้วก็ยังหน้าแดงไม่เลิก

“คุณหน้าแดง”

“ก็คุณหมอ! คุณหมอ..”

“ผมทำไมครับ”

“หึ้ย! คุณหมอน่ะขี้โกงที่สุดเลย!”

แค่พูดประโยคหวาน ๆ พร้อมกับอมยิ้มน้อย ๆ อลิษาก็แข้งขาอ่อนเปลี้ยทำอะไรไม่ถูกแล้ว อยากจะดื้อด้านเอาแต่ใจแต่ก็ทำไม่ลง อลิษาแพ้ทางคุณหมอมากขึ้นทุกวัน

ขี้โกง

คุณหมอน่ะขี้โกง ชอบทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย แบบนี้ถ้ามันถลำลึกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ

.

.

“เดินทางปลอดภัยกันนะคะเด็ก ๆ”

อิงอรออกมาส่งสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ที่กำลังจะออกเดินทางไปฮันนีมูนในวันนี้ หลังถูกเลื่อนมาจากกำหนดการเดิมเพราะทั้งอินทัชและอลิษางานยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดีเสียที ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ตกลงกันแล้วว่าจะเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อน ค่อยเพิ่มเวลาฮันนีมูนจากไม่กี่วันเป็นหนึ่งอาทิตย์เต็มทดแทน

“คุณพ่อคุณแม่ดูแลตัวเองนะครับ”

“ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่หรอก อินกับหนูลิษาเที่ยวให้สนุกเถอะ” คุณหมอพีระวางมือลงบนบ่าลูกชาย บีบเบา ๆ พร้อมยิ้มให้ “อินไม่ได้พักผ่อนยาว ๆ มานานแล้ว ครั้งนี้อย่ากังวลเรื่องอื่นเลย เที่ยวให้เต็มที่นะ ทางนี้เดี๋ยวพ่อจะช่วยดูให้อีกแรง”

“ครับคุณพ่อ ขอบคุณครับ”

“รีบขึ้นรถเถอะค่ะ สายกว่านี้รถจะติดนะคะ”

จังหวัดที่อินทัชและอลิษาเลือกไปฮันนีมูนคือจังหวัดเพชรบูรณ์ที่คุณหมออิงอรแนะนำ เป็นอีกจังหวัดหนึ่งที่หลายคนนิยมไปเที่ยวพักผ่อนเพื่อสูดอากาศดี ๆ ที่เมืองหลวงไม่มี แต่จังหวัดนี้ยังไม่มีสนามบิน อลิษาไม่อยากขึ้นเครื่องบินแล้วต้องต่อรถอีกจึงตกลงกับอินทัชว่าจะนั่งรถไป อีกอย่าง.. ระหว่างทางเธอจะได้แวะเที่ยวแวะถ่ายรูปด้วย

อินทัชให้ภรรยาขึ้นรถก่อนแล้วค่อยก้าวตามขึ้นไป ก่อนประตูรถจะปิดลง ลูกสะใภ้คนสวยหันมาโบกไม้โบกมือให้พ่อแม่สามีด้วยใบหน้าที่สดใสร่าเริง

“ลิษาไปแล้วนะคะ”