บทที่ 173

“สวยจังเลยค่ะ”

อลิษาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเที่ยวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ชีวิตของเธอมีแค่งานจริง ๆ เงินที่หามาได้ไม่เคยถูกใช้เพื่อปรนเปรอตัวเองเลยเพราะไม่มีเวลา

“เข้าไปในร้านก่อนดีกว่าครับ บ่ายแล้วคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย”

อินทัชจับมืออลิษาไว้แล้วเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน คาเฟ่กึ่งร้านอาหารตั้งอยู่บนเนินเขา ที่นั่งบางส่วนสามารถมองเห็นวิวสูงได้ อลิษาร้องขอว่าอยากนั่งตรงนั้นและอินทัชก็ตามใจ

“สวยมากเลยค่ะ”

“เห็นเขาว่าถ้าเป็นช่วงเช้า ๆ จะสวยกว่านี้อีกครับ มองไปจะเห็นเป็นทะเลหมอกขาวโพลน ยิ่งถ้าวันไหนตอนกลางคืนฝนตก เช้ามาหมอกก็จะเยอะเป็นพิเศษ”

“เขาที่ว่านี่คือใครเหรอคะ”

“ผมก็ไม่รู้จักครับ หาอ่านข้อมูลในอินเตอร์เน็ตแล้วเจอ”

“ลิษาว่าแล้ว มันคุ้น ๆ เพราะลิษาก็อ่านเจอแบบเดียวกับคุณหมอเป๊ะเลย”

ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ทั้งตลกทั้งน่าเศร้าที่ชีวิตนี้ทั้งเขาและเธอเอาแต่ทำงาน ชีวิตช่วงวัยยี่สิบกว่าหายไปกับการทำงาน ไม่เคยได้เปิดหูเปิดตาเลย

“ต่อไปนี้เราไปเที่ยวด้วยกันเยอะ ๆ เลยดีไหมคะ”

“ผมตามใจคุณครับ”

“งั้นหลังจากนี้เราไปเที่ยวกันทุกเดือนเลยนะคะ ถ้ายุ่งจริง ๆ ก็ไปแค่ทะเลใกล้ ๆ กรุงเทพก็ได้ ที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตได้ไม่คุ้มเลย หลังจากนี้มาใช้ให้มันคุ้มค่ากันนะคะ”

“ครับ”

อินทัชยิ้มกว้าง อลิษาพูดถูก เขาและเธอใช้ชีวิตได้ไม่คุ้มเอาเสียเลย อายุตั้งเท่าไหร่แล้วแต่โลกใบนี้ที่รู้จักกลับคับแคบเพราะเอาแต่ทำงาน จากนี้ไปเขาจะผ่อนตัวเองลงบ้าง ให้โอกาสตัวเองได้เที่ยวได้ผ่อนคลายเหมือนกับคนอื่น ๆ เขา

แต่อินทัชมีข้อแม้หนึ่งอย่าง..

“ถ้ามีคุณ ผมไปได้ทุกที่ครับ”

“เหมือนคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักเลยนะคะ” อลิษาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะกวาดตามองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อย ชี้ชวนให้อินทัชดูด้วยกันเป็นครั้งคราว

ส่วนคุณหมอนั้นนิ่งค้างไป คำพูดของอลิษาสะกิดใจเขาไม่น้อย รักอย่างนั้นเหรอ? ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เรียกว่าความรักหรือเปล่า เขาเองก็ยังไม่มั่นใจ

ปัญหาหลัก ๆ คืออินทัชไม่รู้ว่าความรักของหนุ่มสาวมันเป็นแบบไหน เขาไม่ได้รู้สึกกับอลิษาเหมือนที่รู้สึกกับพ่อกับแม่ มันต่างกัน แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าต่างกันยังไง

“ข้าวมาแล้วค่ะ” เสียงใส ๆ ดึงให้อินทัชหลุดจากภวังค์ “ของคุณหมอน่าทานจังเลยค่ะ น้องกุ้งตัวโต๊โต”

ร้านนี้เน้นที่เครื่องดื่มและของหวานเป็นหลัก พวกของคาวจึงเป็นอาหารจานเดียวที่ทำง่าย อลิษาสั่งข้าวหน้าแซลมอนย่างเพราะรูปในเมนูดูน่ากิน ส่วนอินทัชสั่งข้าวกะเพรากุ้งแม่น้ำตัวค่อนข้างใหญ่ พอเห็นของโปรดอลิษาก็นึกเสียดายที่สั่งแซลมอนมา

น่าจะสั่งกุ้งบ้าง เธออยากกินกุ้ง แต่จะให้สั่งเพิ่มก็ไม่ไหว เธอกินไม่หมดแน่ ๆ

“แลกกันไหมครับ”

“ไม่เอาหรอกค่ะ ลิษาไม่อยากแย่งคุณหมอ เดี๋ยวคุณหมอจะคิดว่าลิษาเห็นแก่กิน”

อลิษาพูดยิ้ม ๆ แล้วยกมือถือขึ้นถ่ายภาพอาหารและวิวตามประสา โกโก้ปั่นวางบนระเบียงที่วิวด้านหลังเป็นมุมสูงจากภูเขา เครื่องดื่มสีน้ำตาลตัดกับพื้นหลังสีเขียวขจี อลิษาเก็บภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม

“สวยไหมคะ เอ๊ะ?” อลิษาชะงัก มองน้องกุ้งตัวโตในจานของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามี “คุณหมอ อะไรเหรอคะ”