บทที่ 174

ที่พักที่คุณหมออิงอรให้กิ๊ฟวอชเชอร์มา ตั้งอยู่บนเขาซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังและมีที่พักสวย ๆ อีกมากมาย ส่วนที่พักของพวกเขาเป็นรีสอร์ทห้าดาวที่มีบ้านพักเพียงห้าหลังเท่านั้น ทุกหลังจะแยกห่างกันและสามารถมองเห็นวิวจากห้องนอนได้สุดลูกหูลูกตา ถ้ามีหมอกก็จะเห็นเป็นทะเลหมอกกว้างไกลเหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์

อลิษาประทับใจที่นี่มาก พอเข้ามาในห้องได้ผู้บริหารคนสวยก็เอาแต่ถ่ายรูปทั้งในห้องจนลืมเลือนอินทัชไป

“ลิษาครับ”

“คุณหมอ มาถ่ายรูปกันค่ะ”

อินทัชถูกภรรยาดึงไปถ่ายรูปอีกหลายท่า กว่าคนสวยจะพอใจก็เล่นเอาอินทัชเมื่อยไปหมด อลิษาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีระหว่างนั่งแกว่งขาบนระเบียงห้องพัก เปิดดูรูปพร้อมกับส่งข้อความคุยกับน้อง ๆ ที่ออฟฟิศไปด้วย

“ลิษา มาฮันนีมูนไม่ควรเอาแต่จ้องมือถือนะครับ”

“แป๊บเดียวค่ะคุณหมอ ลิษาขอตรงนี้นิดเดียว”

“คุณไม่สนใจผมเลยนะครับ”

อินทัชเริ่มตัดพ้อ ได้ยินแบบนั้นอลิษาก็รีบเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว

“โอ๋ ลิษาทำให้คุณสามีน้อยใจแล้ว”

อลิษาเก็บมือถือเข้ากระเป๋า สองมือแปะแก้มสามี ออกแรงบังคับให้คุณหมอหันมาหา ก่อนจะจูบหน้าผากไปหนึ่งที

จุ๊บ

“ง้อค่ะ ลิษาจะไม่สนใจอะไรมากกว่าคุณแล้ว”

“งั้นก็ปิดมือถือสิครับ ผมเองก็ปิดไปแล้วเหมือนกัน”

“ลิษายังไม่ได้ส่งข้อความบอกคุณแม่เลยนะคะ”

“ผมส่งแล้วครับ”

“แต่ว่า.. ถ้าปิดแล้วจะเอาอะไรถ่ายรูปล่ะคะ” อลิษาไม่ได้ห่วงงานหรือเรื่องอื่นเลย เธอสั่งงานน้อง ๆ เรียบร้อยแล้ว ห่วงก็แต่จะอดถ่ายรูปมากกว่า

คนที่เพิ่งมีโอกาสเที่ยวอยากถ่ายรูปเก็บไว้เยอะ ๆ ยิ่งเป็นทริปสำคัญแบบนี้ด้วยแล้ว

อินทัชส่งยิ้มให้ภรรยา ขายาว ๆ ก้าวเดินกลับเข้าไปในห้องพัก คุ้ยกระเป๋าหนังใบใหญ่สักพัก ก่อนจะเดินกลับมาหาอลิษาพร้อมของในมือ

“ผมมีนี่ครับ”

“คุณหมอ!” อลิษาเบิกตากว้าง มือบางตีไหล่สามีเบา ๆ “ทำไมมีกล้องถ่ายรูปแล้วไม่บอกลิษาล่ะคะ”

“ผมไม่มีโอกาสได้บอกครับ คุณเอาแต่สนใจมือถือ”

“หึ้ย! ก็ได้ค่ะ ลิษายอม”

อลิษากดปิดมือถือให้คุณหมอดู ในเมื่อมีกล้องแล้วมือถือก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป