บทที่ 177

คนมาใหม่เห็นอินทัชแล้ว อลิษาหยุดชะงัก ใบหน้าสวยจัดเรียบสนิท เธอมองหน้าสามีสลับกับมิตา ท่าทางของเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อดูร้อนรน เหมือนคนที่ทำความผิดมา ส่วนคนที่เป็นสามีเองก็ทำหน้าคล้ายกับว่ากำลังไม่พอใจ

ไม่พอใจเรื่องอะไร เรื่องที่เธอบังเอิญได้มาเห็นภาพที่เขาไม่อยากให้เห็นอย่างนั้นเหรอ?

“หึ!”

ก็ว่าทำไมช่วงนี้คุณหมออินทัชกลับบ้านไม่เคยต่ำกว่าสองทุ่มสักวัน ที่แท้ลับหลังเธอเขาก็แอบมาหาเพื่อนรักนี่เอง ทั้ง ๆ ที่เธอเร่งเคลียร์งานจนหัวหมุนเพื่อให้ได้กลับมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันเร็ว ๆ แต่เขากลับเอาเวลามาพรอดรักกับเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

ส่วนอินทัชเองก็อดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้ มือของผู้ชายคนนั้นแตะลงบนข้อศอกของอลิษา สายตาที่มองภรรยาของเขาหวานเยิ้มเกินปกติ อินทัชรู้ได้โดยสัญชาติญาณว่าผู้ชายคนนี้เข้าหาอลิษาเพราะอะไร

แต่ทำไมอลิษาถึงมากับผู้ชายคนนี้ได้ เขาไม่เชื่อว่าคนที่พบเจอคนมามากมายหลายประเภทอย่างเธอจะมองไม่ออก

ที่ไม่เข้าใจคือ ทำไม..

แทนที่เจอหน้ากันแล้วจะได้พูดคุยกันดี ๆ กลับกลายเป็นความไม่พอใจที่เห็นต่างฝ่ายต่างอยู่กับคนอื่น อลิษาละสายตาจากอินทัชแล้วเดินไปยังโต๊ะที่ไตรภพจองไว้ เธอก้มหัวลงเล็กน้อยเมื่อไตรภพเลื่อนเก้าอี้ให้

“ขอบคุณค่ะคุณไตรภพ”

อลิษาส่งยิ้มหวานให้ไตรภพ เธอนั่งหันหน้าเข้าหาอินทัชพอดี แต่กลับเมินเฉยทำเป็นมองไม่เห็นสามีที่ร่วมเตียงกันมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังจงใจส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ให้ไตรภพตลอดเวลา

“อิน คือ..”

“ลิษาเขามากับลูกค้าน่ะ” อินทัชบอกมิตา บอกทั้ง ๆ ที่เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร

“แบบนี้นี่เอง”

ถึงจะมองออกว่าอินทัชไม่ได้มั่นใจกับสิ่งที่พูด แต่มิตาก็ไม่ได้มีหน้าที่เข้าไปสอดแทรกเรื่องในครอบครัวของคนอื่น แม้จะแอบรักแต่เธอก็มีขอบเขตของตัวเอง มิตาไม่ใช่ผู้หญิงที่ทำตัวไร้ค่า แทรกตัวเข้าไปในยามที่ครอบครัวคนอื่นมีท่าทีระหองระแหงกันแบบนี้

“แล้วเรื่องเค้กอินยังจะเรียนใช่ไหม”

“เรียนสิ” อินทัชยกยิ้มบาง ๆ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ “แต่ผมไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ เสาร์อาทิตย์ร้านมิตาก็ลูกค้าเยอะ ผมไม่น่ามารบกวนเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ลงครัวเองแล้ว มีเซฟเก่ง ๆ เต็มไปหมด”

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนหน่อยนะ"