บทที่ 176

กลับมาจากฮันนีมูนก็เจอเข้ากับกองงานที่สูงท่วมหัว ทั้งอินทัชและอลิษาจัดการงานที่ค้างไว้จนแทบไม่มีเวลาให้กัน หนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่อลิษาไม่ได้ไปนอนที่ห้องคุณหมอ ได้เจอหน้าแค่ไม่กี่นาทีก็ต้องจำใจแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

“คุณหมออินทัช เป็นอะไรไปคะ”

รุ้งแพร เพื่อนร่วมงานเพียงคนเดียวที่อินทัชพอจะสนิทด้วยเอ่ยถามระหว่างที่นั่งทานมื้อเที่ยงด้วยกัน เธอสังเกตว่าตั้งแต่กลับมาจากลาพักร้อน เขาก็มีท่าทางแปลก ๆ ไป

ปกติแล้วหมออินทัชเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ แต่ช่วงนี้ดูเหมือนจะเจอเรื่องที่ไม่ถูกใจเข้า หัวคิ้วเข้มถึงได้พันกันให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

“เปล่าครับ”

“ค่ะ แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็ระบายออกมาได้เสมอเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

อินทัชตอบรับ แต่เขาไม่คิดจะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง คนที่ทำงานยังไม่มีใครรู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว นอกจากครอบครัวก็มีแค่มิตาคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ และรู้จักกับอลิษา

จริงสิ มิตา..

.

.

อินทัชแวะไปพบเพื่อนสนิทหลังเลิกงาน มิตาที่ไม่ได้เจออินทัชมาเป็นเดือนรีบเดินเข้ามาต้อนรับ ดวงตาหลุบมองนิ้วนางข้างซ้ายโดยอัตโนมัติ เมื่อไม่เห็นเครื่องประดับที่แสดงถึงสถานะ หัวใจดวงเล็ก ๆ ก็พองโตขึ้นอย่างมีความหวัง

ถึงจะเป็นแค่ความหวังเล็ก ๆ แต่มันก็คือความหวัง

“ไปไงมาไงเนี่ย อินหายไปจนเราลืมหน้าแล้ว”

“ขอโทษนะครับมิตา ช่วงนี้ผมยุ่ง ๆ”

มิตาเดินนำคุณหมอไปที่โต๊ะตัวโปรด เธอไม่ได้ผละออกไปไหน และทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิทโดยที่อินทัชไม่ได้ร้องขอ

แต่เพราะอินทัชต้องการมาพบมิตาอยู่แล้วเขาจึงไม่ว่าอะไร คุณหมอหันไปสั่งเครื่องดื่ม ข้าวเปล่าและกับข้าวสองสามอย่าง เมื่อพนักงานเดินจากไปแล้วอินทัชก็เปิดฉากคุยเรื่องสำคัญกับเพื่อนทัน

“มิตาจำคุณอลิษาได้ไหม”