บทที่ 187

“คุณหมอ ฮึก จะอยู่กับลิษาไหมคะ”

“ลูกกับภรรยาผมอยู่ที่ไหน ผมก็จะอยู่ที่นั่นครับ” อินทัชตอบคำถามอย่างจริงจังและหนักแน่น ทำเอาอลิษาเขินม้วนทั้งน้ำตา

พยาบาลอาวุโสตัดสินใจกระแอมไอขัดจังหวะ สองพ่อแม่มือใหม่เอาแต่จีบกันจนลืมไปแล้วว่ามีเธอยืนเป็นก.ข.ค.อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าที่เธอคงหนีออกไปตั้งแต่คุณหมอเริ่มกอดภรรยาแล้ว

เธอเขิน คุณหมอโหมดมีความรักอ่อนโยนขึ้นเป็นกอง นี่ถ้าสาว ๆ มาเห็นคงพากันกรี๊ดไม่หยุด จากที่เป็นชายในฝันอยู่แล้วอาจจะกลายเป็นสามีในฝันแทน

“ให้ฉันเตรียมห้องให้คุณอลิษาแอดมิทเลยไหมคะคุณหมอ”

“อ่า...ครับ รบกวนด้วยครับคุณบุศ”

อินทัชไม่กล้าสบตาบุศยา ภาพลักษณ์ของเขาไม่เหลือแล้ว จากหมอที่เคร่งขรึมและเอาจริงเอาจังกับทุกเรื่อง กลายเป็นหมอที่เอาแต่กอดหอมภรรยาต่อหน้าคนอื่นไม่รู้จักอาย

บุศยาขอตัวออกไปจัดการเรื่องห้อง ปล่อยให้สองสามีภรรยาใช้เวลาร่วมกันอีกสักพัก

“คุณหมอคะ” น้ำเสียงของอลิษาสดใสขึ้น ดูเหมือนว่าอาการแพ้ท้องจะดีขึ้นแล้ว “คุณหมอบอกว่าลิษาท้องแฝด ลิษาเคยอ่านบทความเกี่ยวกับฝาแฝด ลูกแฝดจะแยกเป็นแฝดแท้กับแฝดเทียมใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ แฝดแท้เกิดจากไข่ใบเดียวกัน และสเปิร์มเพียงตัวเดียว แต่แฝดเทียมจะเกิดจากไข่สองใบและสเปิร์มสองตัว”

“งั้น.. ถ้าลูกของเราเป็นแฝดเทียม ก็แปลว่าสเปิร์มคุณหมอจะต้องแข็งแรงมากเลยใช่ไหมคะ วิ่งเข้าเป้าได้ตั้งสองตัวแหนะ เก่งนะเนี่ย” พูดจบก็ชูนิ้วโป้งให้สามีด้วยใบหน้าแสนจะทะเล้น

พออาการเริ่มดีขึ้นก็ซนเชียว อินทัชส่ายหน้า แต่มุมปากกลับยกยิ้มตลอดเวลา

เขามีความสุข เพราะอลิษามีความสุข

“คุณหมอขา”

คนท้องอ่อน ๆ ซุกตัวเข้าหาสามีอย่างออดอ้อน

“ลิษาอยากเห็นหน้าลูกแล้วค่ะ”

“ผมก็เหมือนกันครับ”

“ลิษาอยากเห็นว่าสเปิร์มตัวที่แข็งแรงที่สุดของคุณหมอจะออกมาหน้าตาเป็นยังไง”

“ลิษาครับ”

อินทัชทำหน้าดุ เพราะภรรยาเอาแต่พูดถึงสเปิร์มของเขาไม่เลิก

สมใจเธอแล้ว อยากได้สเปิร์มของเขาเธอก็ได้ อยากได้ลูกก็ได้สมใจ ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งแพ้ท้องมา อินทัชคงจับเด็กซนมาฟัดสักที น่ามันเขี้ยว

อลิษาหัวเราะร่วน เรื่องแกล้งสามียกให้เป็นหน้าที่ของเธอ

“ลิษาไม่แกล้งแล้วก็ได้ค่าคุณสามี”

.

.

ถึงจะอยู่ใกล้มือหมอ ใกล้เครื่องมือ และมีพยาบาลหมุนเวียนเข้ามาดูแลตลอดเวลา แต่อลิษากลับมีอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าจะกินอะไรเข้าไปเธอก็อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงทุกครั้ง ร่างกายอ่อนแรงจนอินทัชสั่งให้นอนดูอาการอีกสองวัน และต้องให้น้ำเกลือจนกว่าจะกินอะไรได้บ้าง

“พี่ลิษา ทำไมเป็นขนาดนี้”

มะปรางและน้อง ๆ อีกสามสี่คนแวะมาเยี่ยมอลิษากับหลาน แต่เมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเธอ บรรดาน้อง ๆ ก็พากันน้ำตาคลอเบ้า เบะปากออกเหมือนจะร้องไห้รอมร่อ