บทที่ 188

“อึก..”

อลิษายกถังขนาดเล็กที่พยาบาลเตรียมไว้ให้ขึ้นมา จากนั้นก็..

“อ้วก!”

ดูเหมือนว่าอาการแพ้ท้องของอลิษาจะไม่ดีขึ้นเลย อินทัชจ่ายยาที่พอจะช่วยให้ภรรยาดีขึ้น รวมถึงวิตามิน B6 ให้กิน แต่อาการคุณแม่ลูกสองกลับดีขึ้นเพียงนิดเดียว

แค่นิดเดียวเท่านั้น

อลิษาอาเจียนจนน้ำตาไหล หลังจากวางถังลงเธอก็ทิ้งตัวนอนอย่างหมดแรง อะไร ๆ ที่กินเข้าไปถูกพ่นออกมาจนหมด ในท้องเธอตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือเลย

“เด็ก ๆ”

คนเป็นแม่ลูบท้องที่ยังแบนราบเบา ๆ เอ่ยพูดกับลูกแม้จะรู้ว่าพวกเขายังไม่ได้ยิน

“ใจดีกับแม่หน่อยได้ไหมคะลูก อย่างน้อย ๆ ก็ให้แม่กินอะไรได้บ้าง หนูจะได้ไม่หิวไงคะเด็กดี”

อลิษาทนไหวกับอาการแพ้ท้อง จะอาเจียนหนักแค่ไหนเธอไม่เคยบ่น ขอเพียงอย่างเดียว ขอให้เธอกินอะไรได้บ้าง เพราะในร่างกายนี้มีอีกสองชีวิตที่กำลังเจริญเติบโต และทั้งสองชีวิตนี้ก็ต้องการสารอาหารที่มากกว่าน้ำเกลือ

จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ อลิษาต้องอยู่ในห้องนี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว อินทัชไม่ไว้ใจให้ภรรยากลับบ้าน ถึงที่นั่นจะมีหมอเก่ง ๆ ถึงสามคน แต่อุปกรณ์และยาไม่ได้มีพร้อมเหมือนที่นี่

ส่วนอินทัชเองก็กินนอนกับอลิษา เช้ามาเขาลงไปทำงาน ตกเที่ยงก็ขึ้นมาทานมื้อเที่ยงกับเธอ พอบ่ายก็กลับไปทำงานเหมือนเดิม หลังเลิกงานเขาขึ้นมาอยู่กับเธอจนถึงเช้า พูดคุย สัมผัสเนื้อตัวเพื่อให้อลิษามีกำลังใจ จากนั้นหลับไปด้วยกัน เพียงแต่ไม่ได้นอนกอดกันเหมือนก่อนหน้านี้

“เฮ้อ”

อลิษารู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่ในห้องนี้ตลอดเวลา จากคนที่เคยทำงานงก ๆ เดินไปนู่นไปนี่เป็นประจำ กลับต้องมานอนติดเตียงเหงา ๆ คนเดียว เธอเป็นมนุษย์ที่ชอบเข้าสังคม ชอบเจอผู้คน ชอบขยับไปมามากกว่าอยู่เฉย ๆ ถึงห้องนี้จะไม่ใช่ห้องเรียบ ๆ แบบโรงพยาบาลทั่วไป และสะดวกสบายไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว แต่อลิษาก็โหยหาการได้ออกไปใช้ชีวิตในโลกกว้างอยู่ดี

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนจะเปิดออก คนที่มาใหม่คือคุณพ่อและคุณแม่ของสามี ทั้งคู่เดินช้า ๆ เข้ามาในห้อง ระหว่างที่จับจ้องปฏิกิริยาลูกสะใภ้ไปด้วย

ที่ต้องทำแบบนี้เพราะอลิษาจมูกไวต่อกลิ่นมาก เธอไม่ชอบกลิ่นสังเคราะห์ทุกชนิด คนที่มาเยี่ยมต้องงดใส่น้ำหอม และห้ามทาครีมที่มีกลิ่นแรง ๆ มาเด็ดขาด เพราะไม่อย่างนั้นอลิษาจะอาเจียน

“ไม่แพ้ค่ะ”

“ค่อยยังชั่ว” อิงอรรีบปรี่เข้าไปหาลูกสะใภ้ จับเนื้อตัวที่ซูบผอมลงไปมากด้วยท่าทางเป็นกังวล “ซูบมากเลยลูก”

“แพ้หนักเลยค่ะคุณแม่ เมื่อกี้ก็เพิ่งอาเจียนไป”

ได้ยินแบบนั้นคนเป็นย่าก็ก้มลงไปพูดกับหน้าท้องลูกสะใภ้

“หลาน ๆ ทำไมถึงดื้อกับคุณแม่แบบนี้คะ”

“คุณ อาทิตย์ที่แล้วหลานยังไม่เป็นตัวอ่อนเลยนะ” คุณหมอพีระแย้งขึ้น คุณหมออิงอรหันไปส่งค้อนให้สามีจนพีระต้องหลบสายตา

พอเป็นเรื่องของครอบครัวอิงอรดูจะไม่สนอะไรทั้งนั้น ตำราที่บอกว่าทารกในครรภ์จะเริ่มได้ยินเสียงช่วงเดือนที่ห้าอิงอรโยนมันทิ้งไป มือบางลูบท้องที่แบนเรียบของอลิษา ก่อนจะเริ่มสอนสั่งหลานทั้งสองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล