บทที่ 190

อลิษาตื่นแต่เช้าพร้อมกับใบหน้าที่สดชื่นกว่าทุก ๆ วัน หันไปมองเตียงที่อินทัชใช้นอนก็พบว่าคุณหมอหายไปแล้ว

ตื่นเร็วกว่าเธออีกแล้ว

เพราะว่าวันนี้จะได้กลับบ้านอลิษาจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หลังจากดูอาการมาเป็นเวลาสิบวันเต็ม คุณหมออินทัชก็ไว้ใจให้คุณแม่ของแฝดกลับไปพักที่บ้านได้ อาการแพ้ของอลิษาลดน้อยลงมากหลังจากอัลตร้าซาวด์เมื่อสี่วันก่อน เธอสามารถกินอาหารได้ไม่ต้องให้น้ำเกลืออีกแล้ว ไม่ได้แพ้ท้องทั้งวันจนอ่อนแรง จะแพ้ก็เฉพาะช่วงเช้าที่ตื่นนอนเท่านั้น

“อึก!”

แค่นึกถึงอาการก็มา อลิษาหยิบถังที่ช่วงนี้กอดบ่อยกว่าสามีขึ้นมากอดพร้อมโก่งคออาเจียน อาหารมื้อเย็นที่ยังไม่ย่อยถูกดันออกมาจนหมดอีกแล้ว พออาเจียนเสร็จท้องก็ร้องครวญครางหาอาหารมาเติมเต็มทันที

ก๊อก ก๊อก

“ลิษา ผมเองนะครับ”

“อึก! คุณหมอ”

“ลิษา!”

อินทัชเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมถุงหูหิ้วในมือ เห็นภาพที่ภรรยานั่งกอดถังอาเจียนก็รีบปรี่เข้ามาดูแล เอาถังไปทำความสะอาดโดยไม่รังเกียจ ช่วยประคองร่างเพรียวเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ล้างหน้าล้างปากจนสดชื่นขึ้น

“ดีขึ้นไหมครับ”

“ค่ะ แต่ลิษาหิวจัง”

“อีกซักพักอาหารก็มาแล้วครับ อดทนหน่อยนะ”

อลิษาพยักหน้ารับเพราะไม่อยากเอาแต่ใจกับสามีไปมากกว่านี้ อินทัชดูแลดีจนเธอเกรงใจ นอกจากตอนที่ต้องไปทำงานแล้ว เวลาอื่นเขามักจะทำหน้าที่ทุกอย่างด้วยตัวเองแทนพยาบาล

“นั่นถุงอะไรคะ” อลิษาทำจมูกฟุดฟิด เธอได้กลิ่นบางอย่างที่ทำให้น้ำลายสอ “มะม่วงเปรี้ยวใช่ไหมคะ!”

“ครับ ป้าจิตบอกว่า.. ลิษา อย่าเพิ่งสิครับ”

“คุณหมอ เอามาน้า ลิษาอยากทานนน”

อลิษากอดเอวสอบเป็นลูกลิงเพราะอินทัชชูถุงมะม่วงขึ้นสูง พอไม่ได้ใส่ส้นสูงอลิษาก็กลายเป็นสาวไซซ์มินิเพราะสามีสูงตั้งร้อยแปดสิบห้า เธอที่สูงร้อยหกสิบห้ากลายเป็นคนแคระไปเลยเมื่อเทียบกับเขา

“ไม่ได้ครับ ต้องทานข้าวก่อน เดี๋ยวท้องเสีย”

“ไม่เอา ลิษาอยากทานมะม่วง” คนท้องกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ดวงตาวาววับจับจ้องถุงในมือคุณหมอราวกับของล้ำค่า

แต่อินทัชไม่ใจอ่อน เขาส่ายหน้าเบา ๆ ยืนยันว่าจะไม่ให้กินเด็ดขาดถ้าอลิษายังไม่ได้กินข้าว

“คุณหมอขา ลิษาขอนะคะ” อลิษาส่งสายตาแป๋ว ๆ ไปอ้อนวอน เธออยากกิน.. อยากกินจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้ว

“ตอนนี้ยังไม่ได้ครับ”

“คุณหมอ..”

“ลิษา คุณอย่าดื้อสิครับ” อินทัชเผลอทำเสียงดุ เพราะกลัวว่าถ้าเธอยังปีนป่ายไม่เลิกแบบนี้ ไม่นานคงล้มกันทั้งคู่ แล้วคนที่อันตรายกว่าใครก็คืออลิษาและลูก ๆ

“คุณหมอว่าลิษาเหรอคะ”

คนท้องชะงักกึก ฉับพลัน.. ดวงตาคู่นั้นก็เต็มไปด้วยน้ำตา

“คุณหมอว่าลิษา ฮึก รำคาญลิษา”