บทที่ 191

(ว่าไงคะอิน กลับบ้านกันหรือยัง แม่ให้ป้าจิตเตรียมของอร่อย ๆ ไว้ให้ รีบกลับไปทานกันนะลูก)

“แม่ครับ” อินทัชเรียกแม่เสียงอ่อน

(คะ ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น)

“ผมคิดว่าผมทะเลาะกับลิษา”

(อะไรนะคะ! เดี๋ยวค่ะ ขอคุยกับลูกชายครู่หนึ่งนะคะ ว่ายังไงนะอิน ทะเลาะอะไรกันบอกแม่)

“ทะเลาะกันเรื่องมะม่วงครับ”

(มะม่วง? ยังไงนะคะ)

“ผมไม่ให้ลิษาทานมะม่วงเปรี้ยวก่อนมื้อเช้า เพราะผมกลัวว่าเธอจะท้องเสีย แล้วดันเผลอดุเธอว่าดื้อไป ลิษาเลยเข้าใจผิดว่าผมรำคาญเธอครับ”

คุณหมออิงอรรับฟังอย่างเข้าใจ เธออยากจะขำอยู่หรอกที่สองสามีภรรยามานั่งทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้ แต่พอนึกถึงตัวเองเมื่อครั้งที่ตั้งครรภ์ เธอก็เข้าใจความรู้สึกของอลิษาดี

(อินคะ ลูกรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์ไม่คงที่)

“ผมรู้ครับ”

(อินรู้แค่นั้น แต่อินไม่เคยเป็นเจอกับตัวเองจริง ๆ มาก่อน)

อิงอรระบายยิ้มกับโทรศัพท์ เธอรู้ว่าลูกชายไม่เห็น แต่พอคิดถึงช่วงเวลานั้นก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที

(อินไม่เคยใกล้ชิดคนท้องตลอดเวลาแบบนี้ อย่างมากก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว และคนท้องที่อินดูแลก็มีสามี มีคนรอบตัวให้พวกเธองอแงใส่ได้ อินเลยไม่เคยได้สัมผัสจริง ๆ ว่าคนท้องน่ะ...อ่อนไหวแค่ไหน ทฤษฎีไม่เท่ากับประสบการณ์จริงหรอกนะลูก)

“..ครับ”

(สมัยแม่ท้องอิน แม่เป็นหนักกว่าหนูลิษาหลายเท่า ไม่ได้แพ้รุนแรงแบบหนูลิษา แต่จำได้ว่าแม่เอาแต่ใจสุด ๆ อยากได้อะไรต้องได้เดี๋ยวนั้น ถ้าไม่ได้ก็จะโกรธ อาละวาด บางครั้งก็ถึงขั้นทำลายข้าวของ อารมณ์รุนแรงจนแม่ยังรำคาญตัวเอง แต่พ่อเขาไม่เคยขัดใจแม่เลยนะ ไม่ใช่ว่าพ่อเขาสปอยล์ให้แม่นิสัยเสีย แต่พ่อเขาจะรอ.. รอให้แม่อารมณ์เย็นลงแล้วค่อยมาพูดคุยกันดี ๆ)

อินทัชฟังประสบการณ์ของแม่อย่างตั้งใจ เขาไม่รู้เลยว่าแม่เป็นหนักขนาดนั้น และเขาก็ไม่เคยเจอคนท้องที่อารมณ์รุนแรงแบบนั้นมาก่อน แต่ก็คงจะจริงอย่างที่แม่บอก ทฤษฎีนับร้อยนับพันไม่สู้ประสบการณ์เพียงครั้งเดียว

(ที่เล่ามาทั้งหมด แม่แค่อยากบอกว่าเวลาที่หนูลิษาต้องการอะไร อินก็ตามใจน้องไปก่อน หมายถึงเรื่องที่ไม่ร้ายแรงนะคะ อย่างเรื่องมะม่วงนั่น ถ้าน้องอยากทาน ก็ให้น้องทานสักชิ้น แล้วค่อยต่อรองกับน้องว่าถ้าอยากทานที่เหลือก็ต้องทานข้าวก่อน ไม่ใช่เอาแต่บอกว่าไม่ให้ทาน คนท้องน่ะ.. ต้องเลือกใช้คำพูดดี ๆ อารมณ์พวกเธอจะอ่อนไหวมาก อย่างคำว่าดื้อที่เคยดูน่ารัก บางทีกลายเป็นคำที่กระทบจิตใจได้เหมือนกัน อินต้องระวังให้มาก ๆ)

“ครับแม่”

(พยายามหน่อยนะลูก อินเก่งเรื่องทฤษฎีแม่ไม่เถียง แต่ภาคปฏิบัติ... อินยังต้องเรียนรู้อีกเยอะนะคะ)

“ครับ”

(แม่ไปต้องไปสอนแล้วค่ะ อินรีบง้อน้องล่ะ คนท้องน่ะโกรธง่ายแต่หายไวนะ แค่ต้องง้อให้ถูกจุด)

“ผมจะรีบคุยกับลิษาครับแม่ ขอบคุณมากนะครับ”

(ค่ะ แม่อวยพรให้น้องคืนดีด้วยไว ๆ นะคะ)

“ขอบคุณครับ”

อินทัชวางสายจากแม่ด้วยท่าทีที่สบายใจขึ้น ได้คุยกับคนที่มีประสบการณ์จริง มันทำให้เขารู้ว่าตัวเองนั้นบกพร่องตรงจุดไหน

คุณหมอเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาหยิบจานมาวาง เทมะม่วงเปรี้ยวที่ซื้อมาจากรถเข็นหน้าสถาบันในราคายี่สิบบาทลงไป พริกเกลืออินทัชก็พับถุงเปิดอย่างดีแล้ววางไว้เคียงข้างกัน เขายืนรอจนกระทั่งอลิษาและบุศยาเดินออกมาจากห้องน้ำ คนท้องอยู่ในชุดไปรเวทเตรียมพร้อมกลับบ้าน

“ลิษาครับ ตอนนี้รถยังติด เราออกสายซักหน่อยนะ”

อินทัชยิ้มรับความเงียบ เขาหมุนตัวกลับไปหยิบจานมะม่วงมาถือ แล้วเดินเข้าไปหาคนโกรธที่เริ่มปากคว่ำ

“ทานมะม่วงระหว่างรอกลับบ้านดีไหมครับ ผมใส่จานให้เรียบร้อยแล้ว”