ตอนที่ 195
บทที่ 195
September 18, 2026
“เฮ้อออ”
“ลิษา เป็นอะไรไปครับ”
เสียงขยับตัว รวมถึงเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของอลิษาปลุกให้อินทัชตื่น คุณหมอลุกขึ้นนั่ง หันไปเปิดไฟหัวเตียงจนสว่างจ้า มือใหญ่จับไปทั่วร่างกายภรรยาเพื่อตรวจเช็กว่าอลิษาไม่ได้เจ็บป่วยที่ตรงไหน
“รู้สึกไม่สบายที่ตรงไหนครับ”
“ไม่มีอะไรค่ะ คุณหมอนอนต่อเถอะนะคะ ลิษาขอโทษที่เสียงดังจนคุณตื่น”
“จะให้ผมนอนได้ยังไงถ้าคุณทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แบบนี้ เป็นอะไรบอกผมได้ไหมครับ”
เมื่อถูกถามอย่างใส่ใจคนท้องอ่อน ๆ ก็น้ำตาไหลพราก เจ้าตัวสะอื้นตัวโยนอย่างน่าสงสาร อินทัชตกใจ เขารีบเข้าไปโอบกอดภรรยา เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยปลอบขวัญทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าอลิษาร้องไห้ทำไม
“ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้”
“คุณหมอ ฮืออออ ลิษา.. ลิษา”
“เป็นอะไรไปครับคนดี บอกผมได้ไหมว่าคุณรู้สึกไม่สบายที่ตรงไหน”
อลิษาส่ายหน้า น้ำหูน้ำตาไหลเลอะเปื้อนเสื้อนอนของสามีหลายจุด คนท้องทั้งเกรงใจทั้งอยากกินข้าวมันไก่ ความรู้สึกตีกันจนทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น
“ลิษา บอกผมนะครับ”
“ลิษาขอโทษ ฮึก” มือน้อยกำชุดนอนสามีแน่น “ลิษาอยากทานข้าวมันไก่ ลิษาขอโทษ ลิษาบังคับตัวเองไม่ได้”
“ไม่เป็นไรเลยครับคนเก่ง คุณเก่งมากแล้วลิษา ไม่ร้องนะ เดี๋ยวปวดหัว”
อินทัชไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจกับเหตุผลของอลิษา กลับกัน.. เขากลับรู้สึกสบายใจที่อลิษาไม่ได้เจ็บป่วยอย่างที่กังวล แค่อยากทานข้าวมันไก่แล้วไม่กล้าบอกก็เท่านั้น
“ลิษาแย่มากเลย ฮือ ลิษาไม่อยากเป็นแบบนี้ ลิษาขอโทษ”
“ไม่เป็นไรเลยครับ ผมเข้าใจ”
ถ้าอินทัชไม่เข้าใจอารมณ์คนท้อง เขาก็คงไม่เหมาะที่จะเป็นหมอทางด้านนี้ รวมถึงไม่เหมาะจะเป็นสามีและพ่อใครด้วย
“หยุดร้องไห้ก่อนนะครับ ผมจะไปซื้อข้าวมันไก่มาให้ทาน”
“แต่ว่า ฮึก มันจะตีหนึ่งแล้ว ตอนนี้จะมีที่ไหนเปิด”
“ผมจะหามาให้ได้ครับ แค่คุณหยุดร้องไห้ก็พอ”
อลิษาพยายามห้ามน้ำตาและกลั้นเสียงสะอื้น รอจนน้ำตาที่ไหลพรากแห้งเหือดลง อินทัชจึงค่อย ๆ ดันร่างของภรรยาออกช้า ๆ
“ไม่ร้องแล้วนะ ต่อไปนี้อยากทานอะไรให้บอกผม ดึกแค่ไหนก็ไม่ต้องเกรงใจ”
“แต่ว่า..”
“ลิษาครับ คุณน่ะต้องแบกรับการเปลี่ยนแปลงตั้งมากมาย ทั้งอาการแท้ท้องที่รุนแรงในช่วงแรก และต่อไปในอนาคตที่คุณต้องอุ้มที่ทั้งใหญ่และหนัก เพราะในนี้มีลูกของเราถึงสองคน คุณลำบากกว่าผมเยอะครับ ให้ผมทำอะไรเพื่อแบ่งเบาคุณบ้าง”
“คุณหมอ..”
“ไม่ร้องไห้นะครับ ลูกตกใจหมดแล้ว” อินทัชลูบหน้าท้องภรรยาเบา ๆ “ผมจะออกไปซื้อข้าวมันไก่ให้ คุณรอแล้วก็อย่าคิดมากนะครับ”
“สามีคะ”
อินทัชหันกลับมา ไม่ทันได้เอ่ยถามริมฝีปากก็ถูกปิดทับด้วยอวัยวะเดียวกัน
“ขอบคุณนะคะ ลิษาชอบคุณหมอมาก ๆ เลย”