บทที่ 199

“ตะ แต่.. ละ แล้วทำไมคุณต้องให้ความสนิทสนมกับฉันมากกว่าคนอื่นด้วยล่ะคะ!”

“ถ้าเรื่องนั้นมันทำให้คุณเข้าใจผิด ผมก็ต้องขอโทษด้วย แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณทั้งนั้น และถ้าคุณไม่ได้ความจำเสื่อม คุณก็คงจำได้ว่าที่ผ่านมา.. ผมไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุณไปไหนมาไหนก่อนเลยซักครั้ง”

“แล้วทำไมคุณไม่ปฏิเสธล่ะคะ!”

“เพราะผมเห็นคุณเป็นเพื่อน เพื่อนที่ผมเคยไว้ใจ เคยคิดว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดี”

รุ้งแพรเม้มปากเข้าหากัน มือทั้งสองข้างสั่นระริก สายตาที่อินทัชมองมาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ไม่มีแล้วสายตาอบอุ่น ท่าทีสุภาพอ่อนโยนที่เคยมีให้แก่กัน สายตาของหมออินทัชในตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขามองเธอ.. เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“แต่ตอนนี้เราเป็นแค่คนรู้จักกันห่าง ๆ ก็พอ ถ้าคำว่าเพื่อนของผมมันทำให้คุณคิดไกล ทำให้คุณเข้าใจผิด ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ต่อไปนี้ผมจะระวังตัวให้มากกว่านี้”

พังทลาย ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว.. แม้แต่คำว่าเพื่อน

“คุณหมอ..”

“เชิญออกไปเถอะครับ”

.

.

อลิษาแกล้งทำเป็นหลับเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดปิด อินทัชกำลังเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน อีกไม่กี่อึดใจเขาคงเห็นกระเป๋าที่เธอทิ้งเอาไว้บนเก้าอี้

“อลิษา!”

ผ้าม่านถูกเปิดออก หัวใจของอินทัชตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคย อลิษานอนตะแคงข้างหันหลังให้ เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงไปดู เหมือนว่าคนท้องยังคงหลับไม่รู้เรื่องราวอะไร

ดีแล้ว เขาไม่อยากให้เธอได้ยินเรื่องราวกวนใจพวกนั้น

คุณหมอปิดม่านลง เขาปล่อยให้คนท้องนอนหลับให้เต็มอิ่ม ส่วนตัวเขานั่งเคลียร์เอกสารรอ วันนี้เขาไม่มีตรวจแล้ว อินทัชมีเวลาให้อลิษาจนถึงเย็น

หลังจากนั้นไม่นานอลิษาก็เริ่มขยับตัว ผ้าม่านถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้างัวเงียที่โผล่ออกมา อลิษาแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเพิ่งตื่น

“คุณหมอ”

“ลิษา ตื่นแล้วเหรอครับ”

อินทัชเข้าไปช่วยพาภรรยาลงจากเตียง อายุครรภ์ของอลิษาครบสิบหกสัปดาห์แล้ว แต่หน้าท้องกลับใหญ่โตกว่าแม่ท้องแรกปกติ ทำให้บางครั้งก็ขยับตัวได้ไม่สะดวก

แต่ไม่ว่าอัลตร้าซาวด์กี่ครั้งก็เหมือนเดิม อลิษาท้องใหญ่เพราะลูกหมูทั้งสองอ้วนเกินไป

“ลิษาหลับไปนานแค่ไหนคะเนี่ย” อลิษาถามเสียงงัวเงีย “ลูกหมูหิว พอทานผลไม้แล้วก็ง่วง ลิษาหลับไม่รู้เรื่องเลย คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“สิบห้านาทีแล้วครับ”