บทที่ 206

“ลิษาขอโทษค่ะคุณแม่”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ลิษามีทั้งหลานชายและหลานสาวให้แม่แล้ว แม่ไม่เสียใจแล้วล่ะค่ะ”

อิงอรไม่เหลือความโศกเศร้าอีกแล้ว เธอตระหนักได้แล้วว่าอดีตก็คืออดีต มันผ่านมาแล้วและจะไม่มีทางหวนกลับไปได้อีก ถึงตอนนั้นเธอจะมีอินทัชแค่คนเดียว แต่ตอนนี่เธอกำลังจะได้เป็นคุณย่าของหมูน้อยตั้งสองคน

โชคชะตาไม่ได้โหดร้ายกับเธอจนเกินไป เพราะตอนนี้เธอมีความสุขมาก.. มากจริง ๆ

“อุ้ย ลูกหมูดิ้นค่ะ” อลิษาจับมือแม่สามีมาวางบนท้องนูน “คุณแม่ลองจับสิคะ หลานอยากทักทายคุณแม่แน่ ๆ”

“หลานย่า”

คุณหมออิงอรทาบฝ่ามือกับหน้าท้องกลม คนเป็นย่ารับสัมผัสน้อย ๆ จากหลานเป็นครั้งแรก ดวงตาที่มีริ้วรอยแห่งวัยรื้นไปด้วยน้ำตา ภาพในวันวานที่อินทัชเตะท้องเธอครั้งแรกหวนกลับมาเป็นฉาก ๆ

“คนนี้ขุนเขาหรือพาดาคะ”

“คนซ้ายพาดาครับคุณแม่”

“หลานสาวของย่าแข็งแรงจริง ๆ แต่หนูอย่าเตะแรงมากนะลูก คุณแม่ของหนูจะเจ็บเอาได้นะคะ”

“ลิษาไม่เจ็บเลยค่ะ” ถ้าได้เห็นรอยยิ้มของทุกคนแบบนี้อลิษาไม่รู้สึกเจ็บเลย

“พ่อขอจับบ้างได้ไหม”

คุณหมอพีระมีท่าทีเกรงอกเกรงใจ เมื่ออลิษากับอินทัชพยักหน้าอนุญาต มือสั่น ๆ ก็สัมผัสลงบนจุดที่หลานสาวเตะทักทาย

“พาดาของปู่”

ขุนเขาน่าจะเป็นลูกหมูที่ไม่ชอบความพ่ายแพ้ เพราะเมื่อคุณปู่กับคุณย่าสนใจแต่พาดา เจ้าตัวเลยถีบท้องแม่บ้าง อลิษานิ่วหน้าเพราะเจ้าหมูคนนี้ถีบแรงกว่าพาดาหลายเท่า แรงจนท้องนูนขึ้นมาเลยทีเดียว

“อู้ย เบา ๆ ลูก แม่หนูเจ็บแล้วค่ะ” คุณอิงอรเบ้หน้าเพราะรู้สึกเจ็บแทน มือบางลูบตรงจุดที่หลานชายนอนอยู่เบา ๆ

“คนนี้ต้องดื้อแน่ ๆ ค่ะ ขุนเขาน่าจะนิสัยเหมือนลิษา ส่วนพาดาน่าจะเหมือนพี่อิน”

“ทำไมล่ะครับ”