บทที่ 210

ไหล่เล็ก ๆ สั่นไหวอย่างน่าสงสาร ปลุกให้คุณหมอที่ระวังตัวตลอดเวลาตื่นขึ้น เขาจ้องแผ่นหลังของภรรยาเพื่อรอดูว่าเธอแค่ละเมอหรือว่าเจ็บปวดตรงไหน จนกระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นดังออกมา อินทัชจึงรีบลุกขึ้นเปิดไฟทันที

“ลิษา!”

อินทัชพลิกร่างภรรยาให้นอนหงาย อลิษาไม่ได้ขัดขืน มือทั้งสองข้างกุมบนอกซ้ายพร้อมร้องไห้ออกมา

“เกิดอะไรขึ้น! เจ็บตรงไหนลิษาบอกพี่”

“ฮึก ลิษาเกลียดพี่อิน”

“ครับ?”

“พี่อินใจร้าย ลิษาเกลียดพี่”

“ลิษา พี่ไม่เข้าใจ”

อินทัชไม่เข้าใจว่าตัวเองผิดตรงไหน หรือเผลอทำอะไรไม่ดีลงไปหรือเปล่า เขาประคองภรรยาขึ้นนั่ง ก่อนจะโอบกอดเธอเอาไว้แม้อลิษาจะดิ้นหนีและไม่ยินยอมก็ตาม

“ลิษา ใจเย็น ๆ นะครับ อย่าร้องไห้เลยนะ เดี๋ยวปวดหัว”

“ฮึก”

อินทัชค่อย ๆ กล่อมคนท้องอย่างใจเย็น แผ่นหลังเริ่มแสบเพราะเธอจิกเล็บลงมาเต็มแรง ขนาดมีชุดนอนกั้นยังรู้สึกเจ็บ

ต้องโกรธ ต้องเกลียดกันขนาดไหน อลิษาที่ไม่เคยทำร้ายร่างกายอินทัชเลยแม้แต่ครั้งเดียวถึงได้ขัดขืน และลงมือทำร้ายจนอินทัชเจ็บปวดแบบนี้

“ลิษาเกลียดพี่อิน ฮึก เกลียด”

ความเจ็บที่แผ่นหลังไม่เท่ากับความปวดหน่วงที่อกซ้าย อินทัชโอบกอดภรรยาไม่ยอมปล่อย เพราะเขากลัวว่าถ้าวันนี้ยอมปล่อยเธอไป เขาจะไม่ได้กอดเธออีก

“ลิษา พี่ทำอะไรผิด ทำไมถึงเกลียดพี่”

“ฮึก”

“พี่ขอโทษนะครับ ไม่ว่าจะทำอะไรผิดพี่ยินดีขอโทษลิษาทุกอย่าง พี่ผิดเอง จะตีพี่ยังไงก็ได้ แต่ลิษาอย่าร้องไห้เลยนะครับ”

ยิ่งอินทัชยอมรับผิดอลิษาก็ยิ่งร้องไห้หนัก ความคิดดี ๆ เหมือนถูกความคิดด้านลบกดทับเอาไว้ เธอมองว่าการที่อินทัชยอมทุกอย่างเป็นเพราะลูกเท่านั้น เขาไม่อยากให้เธอร้องไห้เพราะกลัวว่าลูกที่อยากได้จะเป็นอะไรไป

ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้

“ปล่อย ฮึก” อลิษาเอ่ยเสียงสะอื้น “พี่อินปล่อยลิษา”

“ไม่เอาครับ”

“ปล่อย ลิษาอยากเข้าห้องน้ำ หรือจะให้ลิษาปล่อยตรงนี้เลย”

อินทัชจำต้องคลายอ้อมแขนออก อลิษายังคงมีน้ำตา ปลายจมูกและดวงตาแดงระเรื่อ แก้มใสมีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด

แม่ลูกสองยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ เธอลุกจากเตียงนอนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ทันทีที่อลิษาลุกขึ้นยืนอินทัชก็เบิกตากว้าง

“ลิษา!!”

“อะไรคะ”

“เลือด!”

อินทัชมองของเหลวสีแดงที่เลอะทั้งชุดของนอนภรรยา รวมถึงเตียงนอนด้วยความตื่นตระหนก เขาลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งสิ่งที่ควรทำเป็นอย่างแรกในฐานะหมอ

“ละ เลือด เลือดมาจากไหน” อลิษาเองก็ตกใจ พอเอี้ยวตัวกลับไปมองเธอก็เห็นเลือดจริง ๆ ไม่ได้มากแต่ก็ไม่ใช่ปริมาณที่น้อยเลย เพราะมันเลอะทั้งชุดและที่นอนเป็นหย่อม ๆ

อินทัชได้สติก่อน เขาหยิบมือถือและอุ้มอลิษาขึ้นแนบอก ส่งเสียงตะโกนลั่นบ้านปลุกให้พ่อแม่และคนงานตื่น