บทที่ 211

“คุณพ่อคุณแม่กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว” อินทัชเอ่ยอย่างเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มสบายใจ

อลิษาไม่เป็นอะไรแล้ว และลูกหมูทั้งสองก็แข็งแรงดี

อลิษามีภาวะแท้งคุกคาม รกลอกตัวออกจากผนังมดลูกก่อนกำหนด จึงทำให้มีเลือดซึมไหลออกมาอย่างที่เห็น โชคยังดีที่รู้เร็ว หากรู้ช้ากว่านี้หรือรกลอกแบบไม่เปิดเผย ไม่มีเลือดไหลเตือนอาจจะเป็นอันตรายจนถึงแก่ชีวิตได้

จะให้พูดว่าการที่มีเลือดออกเป็นข้อดีก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีการแจ้งเตือนใด ๆ แล้วเกิดการสูญเสียขึ้นมาจริง ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นอินทัชคงตายทั้งเป็น

ที่จริงแล้วภาวะแท้งทุกคามมักจะเกิดขึ้นในครรภ์ที่ยังอ่อนได้มากกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าอายุครรภ์ยี่สิบสี่สัปดาห์ของอลิษาจะเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าคนเป็นแม่มีปัจจัยเสี่ยง อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ ในกรณีของอลิษา ปัจจัยเสี่ยงของเธอคือตั้งครรภ์แฝด และทำงานหนัก

อินทัชไม่คิดว่าจะเจอเรื่องนี้กับครอบครัวของตัวเอง เขามั่นใจว่าดูแลภรรยาดีมากพอ นัดตรวจครรภ์อาทิตย์ที่แล้วอลิษายังปกติดีทุกอย่าง

เรื่องราวในครั้งนี้ทำให้อินทัชต้องรอบคอบมากกว่าเดิม ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองดูแลภรรยาดีแล้ว แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ประมาทเพียงนิดเดียวก็อาจจะทำให้ชีวิตต้องถึงจุดเปลี่ยนที่ไม่อยากเจอ

คุณหมอเฝ้ามองคนที่ผลอยหลับไปหลังจากร้องไห้จนเหนื่อย ก่อนหลับอลิษามีเลือดออกอีกครั้งแต่ไม่ได้มากเท่าตอนแรก ไม่ใช่ว่าอินทัชไม่เคยเจอเศสแบบนี้ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ มันเป็นเรื่องปกติที่อาจจะยังมีเลือดไหลออกมาเพราะรกลอกออก เมื่อไหร่ที่รกกลับไปประสานติดกับผนังมดลูกได้ดีเหมือนเดิมอาการพวกนี้ก็จะหายไป

“ลิษา ไม่เป็นไรแล้วนะ” อินทัชจูบหน้าผากเนียนของภรรยาเบา ๆ “พี่สัญญา พี่จะไม่ปล่อยให้ลิษากับลูกเป็นอะไรไปเด็ดขาด”

“.....”

“พี่รักลิษากับลูกมากนะ”

ดวงหน้าสวยงามตอนนี้ซีดเซียว ดวงตาบวมตุ่ยเพราะร้องไห้อย่างหนัก แต่อลิษายังงดงามไม่เปลี่ยน อินทัชวางมือบนหน้าท้องกลม แรงขยับจากด้านในบอกให้เขารู้ว่าลูกหมูยังมีชีวิตที่แสนสุขในครรภ์ของมารดา

“อดทนหน่อยลูกหมู อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้ว”

.

.

คุณหมอตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดทำงานที่คนงานในบ้านแวะเอามาให้ คนไข้คนแรกของอินทัชคืออลิษา เขาตรวจร่างกายภรรยาคร่าว ๆ เลือดที่ไหลเมื่อคืนหยุดลงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดี

“พี่อิน”

เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกสามีเบา ๆ ภาพแรกที่อลิษาเห็นหลังจากลืมตาตื่นคืออินทัช และพยาบาลบุศยาที่ยืนอยู่ข้างเตียงในชุดทำงาน เธอใช้เวลาคิดทบทวนสักพักกว่าจะจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้

“พี่อิน ลูกล่ะคะ!”

“ลูกปลอดภัยดีครับ”