บทที่ 212

ความฉลาดที่มีไม่ช่วยอะไรเลย เขาตีความคำพูดง่าย ๆ ของภรรยาไม่ได้ด้วยซ้ำ บางครั้งอินทัชก็ไม่อยากฉลาดกับเรื่องอื่น แล้วโง่งมกับเรื่องง่าย ๆ แค่นี้

เขาเพิ่งเคยมีความรักเป็นครั้งแรก ความรักที่ไม่เหมือนกับที่รักพ่อและแม่ อินทัชไม่รู้.. ไม่รู้อะไรเลย

“ลิษาครับ” เขาจับมือบางมากุมไว้หลวม ๆ “ลิษารู้ใช่ไหมว่าพี่เก่งแค่เรื่องเดียว.. คือเรื่องเรียน กับเรื่องอื่นพี่โง่งมและไม่รู้อะไรซักอย่าง”

“พี่อิน..”

“ดังนั้นลิษาช่วยบอกให้คนโง่คนนี้เข้าใจหน่อยได้ไหม ว่าพี่ทำอะไรผิด พี่จะได้ไม่ทำอีก”

อลิษาช้อนตาขึ้นมอง ใบหน้าของอินทัชไร้ร่องรอยโกหก หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด เขาดูทุกข์ใจมากจนอลิษาใจแข็งต่อไม่ลง

“ที่พี่อินพูดมันฟังดูเป็นแง่ลบค่ะ เหมือนพี่อินสนใจลิษา แค่เพราะลิษากำลังท้องลูกที่พี่อยากได้ ถ้าลิษาไม่ท้องพี่อินก็จะไม่สนใจ ไม่ห่วงแบบนี้”

“มัน.. แปลไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ค่ะ ใครได้ยินก็คิดแบบนั้น”

“พี่รู้แล้วว่าพี่ผิดที่ตรงไหน พี่สื่อสารได้แย่เอง และอารมณ์ในตอนนั้นก็ทำให้ลิษารู้สึกไปในทางลบด้วย แต่ที่พี่พูด พี่หมายความว่าถ้าลิษาไม่ได้ตั้งท้องอยู่พี่จะตามใจลิษามากกว่านี้ ไม่ใช่ว่าจะไม่ห่วงเลยนะครับ”

“ลิษาคิดว่าพี่อินห่วงแค่ลูก..”

“ไม่จริงเลย พี่ห่วงทั้งลิษาและลูกนั่นแหละครับ” อินทัชยืนยันหนักแน่น “ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะพูดตรง ๆ จะไม่พูดกำกวมให้ลิษาเข้าใจผิดอีก”

อลิษาพยักหน้ารับ นอกจากอินทัชจะพูดกำกวมแล้วเธอยังคิดไปเองด้วย ต่อไปนี้เธอต้องมองโลกในแง่บวกมากขึ้น เลิกคิดว่าชีวิตคู่มันต้องจบแบบพ่อกับแม่ของตัวเองเสียที

“พี่รักลิษานะ”

ในเมื่อสัญญาว่าจะพูดตรง ๆ อินทัชก็ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมหรือเก็บความรู้สึกเอาไว้

“พี่ห่วงลิษากับลูกมาก ถ้าลิษากับลูกเป็นอะไรไปพี่คงอยู่ไม่ได้”

“อะ อะไรนะคะ!” อลิษาเบิกตากว้าง เธอขยับนั่งตัวตรง เขย่าแขนสามีแรง ๆ “อะไรนะคะพี่อิน”

“อะไรเหรอครับ”

“เมื่อกี้พี่อินพูดว่าอะไรนะคะ”

“พี่บอกว่าถ้าลิษากับลูกเป็นอะไรไปพี่คงอยู่ไม่ได้”

“ก่อนหน้านั้นสิคะ!” อลิษาเร่งเร้าด้วยความร้อนใจ

“พี่ห่วงลิษากับลูกมาก”

“พี่อินนน! นี่แกล้งลิษาเหรอคะ!”

อลิษาหน้าบึ้งสนิทเพราะคิดว่าอินทัชกำลังแกล้ง เฉไฉไม่ยอมพูดคำนั้นให้เธอฟังอีก แต่พอเห็นหน้าตาเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกของคุณหมอเธอก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ