บทที่ 215

แต่ถ้ามะปรางไม่อยากทำอลิษาก็จะไม่บังคับ เธอคงต้องหา CEO คนใหม่ ซึ่งบางทีอาจจะหาไม่ได้เลยถ้าไม่ถูกใจ

“พี่ลิษา ช่วยอ่านตรงนี้หน่อยนะคะ” มะปรางยื่นแฟ้มงานให้อลิษาอ่าน

“พี่ต้องอ่านอะไร มะปรางทำได้ดีอยู่แล้ว”

“พี่ลิษาไว้ใจมะปรางมากไป”

“เพราะมะปรางเหมือนน้องแท้ ๆ ของพี่ มากกว่าเพื่อนร่วมงานคือมะปรางเป็นครอบครัว” อลิษาก้มอ่านเอกสารฉบับนั้นแต่โดยดี “ไม่มีอะไรต้องแก้เลยจ้ะ”

“พี่ลิษาคะ”

“หืม”

“ถ้ามะปรางรับข้อเสนอของพี่ลิษา พี่ลิษาจะยังให้มะปรางเลี้ยงหลาน ๆ เหมือนที่บอกไหมคะ”

“ต้องให้อยู่แล้วสิ มะปรางเป็นคุณน้าของสองหมูนะ”

“ถ้างั้น.. มะปรางตกลงค่ะ”

อลิษาเงยหน้าขึ้น เธอมองสำรวจใบหน้าของผู้ช่วยที่ไร้วี่แววเป็นกังวลเหมือนตอนแรก ดูเหมือนว่ามะปรางจะไม่ได้กังวลเรื่องงานอย่างที่เธอคิด

“ที่ลังเลนี่ไม่ใช่เพราะกลัวทำไม่ได้ แต่กลัวไม่ได้เลี้ยงหลานว่างั้น?”

“ค่ะ” มะปรางพยักหน้ารับทันที “ก็พี่ลิษาเคยบอกว่าจะให้มะปรางเลี้ยงอินทัชอลิษาจูเนียร์ แต่ถ้าพี่ลิษาไม่มาบริษัท มะปรางก็จะไม่ได้เลี้ยงหลาน”

“งั้นไม่ต้องกังวลนะจ๊ะ” ลิษาลุกขึ้นยืน วางมือบนไหล่ของน้องแล้วบีบเบา ๆ “อยากเลี้ยงเมื่อไหร่ก็ไปที่บ้าน ดีซะอีก เผื่อว่าพี่กับพี่อินอยากทิ้งลูกหมูไปจิ๊จ๊ะกันบ้าง จะได้มีคนช่วยดูเด็ก ๆ”

“มะปรางไปแน่นอนค่ะ!”

อลิษาหรี่ตามอง เรื่องงานมะปรางยังไม่กระตือรือร้นเท่านี้เลย ลูกหมูนี่ใช่ย่อย ตกคนได้ตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ

.

.

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

คุณหมออิงอรปรี่เข้าไปหาอลิษาทันทีที่เห็นหน้าลูกสะใภ้ แม่สามีดันอินทัชไปทางอื่นแล้วเข้าไปประคองคนท้องโตแทนที่ พูดคุยกับอลิษาและหลาน ๆ ราวกับอินทัชไม่มีตัวตน

“วันนี้ลูกหมูดิ้นเยอะไหมคะ"

“เยอะค่ะ ตุ้บตั้บทั้งวันเลยค่ะคุณแม่”

“หลานแม่แข็งแรงน่าดูเลยนะคะ”

อิงอรหัวเราะชอบใจ อินทัชละสายตาแว๊บเดียวทั้งคู่ก็หายไป คุณหมอรีบตามภรรยาและแม่เข้าไปในห้องนั่งเล่น เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังออกมาจากในนั้น

คุณหมอหนุ่มมองสองคุณหมออาวุโสอย่างอ่อนใจ ดูเหมือนว่าพ่อเขาจะอ่านหนังสืออยู่ แต่พออลิษากลับมาก็ทิ้งหนังสือ แล้วหันมาพูดคุยกับลูกสะใภ้แทน

“ลิษา เป็นยังไงบ้างวันนี้”

“ดีค่ะคุณพ่อ” อลิษานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างคุณปู่คุณย่าของลูกหมู “แต่ปวดหลังนิดหน่อย คงเพราะลูกหมูหนักเกินไปค่ะ”

“ให้อินนวดให้สิ คนท้องก็แบบนี้ นิดหน่อยก็ปวดก็เมื่อยแล้ว สมัยคุณอรท้องอินก็ปวดบ่อย เท้าบวมเดินลำบากด้วย”

“ลิษาไม่อยากรบกวนพี่อินค่ะ เห็นว่าวันนี้เจอเคสหนัก”

อินทัชเริ่มยิ้มได้ อย่างน้อยภรรยาก็ห่วงเขา พูดถึงเขา หลังจากที่ไร้ตัวตนมานาน

“อินไหวอยู่แล้ว ใช่ไหมอิน” พีระถาม “ดูแลภรรยาและลูกเป็นหน้าที่ของสามีนะ”