บทที่ 216

“ลิษา อาบน้ำได้แล้วครับ ดึกแล้วนะ” อินทัชเอ่ยเตือนภรรยาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เพราะถึงเวลาที่ต้องเข้านอนของคุณแม่ลูกสองแล้ว

ขนาดท้องที่ใหญ่กว่าปกติทำให้อลิษาต้องพึ่งพาอินทัชหลาย ๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องอาบน้ำด้วย ตั้งแต่เข้าเดือนที่เจ็ดทั้งคู่ก็อาบน้ำด้วยกันเป็นประจำ อินทัชบอกว่าเขาไม่อยากให้อลิษาต้องอยู่คนเดียวแม้แต่นาทีเดียว เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นแล้วแก้ไขไม่ทัน

อลิษาไม่อยากขัดใจสามี เธอเข้าใจว่าเขากังวลว่าเธอกับลูกจะมีอันตราย อีกอย่างเธอกับอินทัชก็อยู่กินกันมาตั้งเท่าไหร่ เห็นกันทุกซอกทุกมุมจนไม่มีอะไรต้องมานั่งอายแล้ว และที่สำคัญ มีสามีคอยอาบน้ำให้ก็สบายดีเหมือนกัน

นับวันคนท้องก็ชักจะขี้เกียจขึ้นเรื่อย ๆ คุณสามีก็ช่างตามใจ ก่อนลูกหมูจะเสียหมูก็อาจจะเป็นเธอนี่แหละที่เสียคน

“พี่อิน อุ้ม”

“ลิษา” คุณหมออินทัชส่ายหน้าเบา ๆ แต่ก็ยอมเดินมาช้อนร่างภรรยาขึ้น “ฮึบ!”

“พี่อิน! ทำไมต้องทำเหมือนลิษาหนักมากด้วย” อลิษาฟาดไหล่สามีพร้อมทำหน้างอง้ำ เมื่อก่อนที่อินทัชอุ้มเธอไม่เห็นจะส่งเสียงอะไรแบบนี้ออกมาเลย แถมเดี๋ยวนี้พอขอให้อุ้มก็ชอบทำหน้าเหมือนกินยาขมตลอด

เธอไม่ได้หนักซะหน่อย หนักลูกหมูต่างหาก

“เพราะลิษาหนักไงครับ”

“พี่อิน!”

“แต่หนักแค่ไหนพี่ก็อุ้มไหวครับ ต่อให้เป็นร้อยโลพี่ก็จะอุ้ม”

“ตบหัวแล้วลูบหลังกันนี่คะ” อลิษายังไม่หายเคือง “พี่อินจะไม่ได้อุ้มลิษาร้อยโลหรอกค่ะ ลูกหมูออกมาเมื่อไหร่ลิษาจะกลับมาหุ่นดีเหมือนเดิมให้ได้”

“ถ้าไม่ทานของหวานเยอะทำได้แน่นอนครับ”

อินทัชวางร่างภรรยาลงข้างอ่างอาบน้ำ คุณหมอเตรียมน้ำอุ่นกำลังดีไว้ให้อลิษาแล้ว ช่วงนี้เธอปวดเมื่อยบ่อย แช่น้ำอุ่นจะทำให้คุณแม่สบายตัวมากขึ้น

“ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปก่อนเลยนะครับลิษา”

“ค่ะคุณสามี”

อลิษาถอดชุดออกแล้วก้าวลงไปนั่งในอ่าง ดวงตาโตเฉี่ยวหลับพริ้มลงด้วยความสบายตัว กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ และน้ำอุ่น ๆ ช่วยให้ร่างกายผ่อนคลายขึ้น

“ลูกหมูก็ชอบใช่ไหมคะ” อลิษาวางมือลงบนหน้าท้องที่ขยับเป็นคลื่น ราวกับว่าลูก ๆ กำลังเต้นระบำกันในนั้น “อ๊ะ! ทำไมวันนี้ดิ้นแรงกันจังเลยลูก”

“มีอะไรครับ”

อินทัชแช่ตัวลงในอ่างเดียวกับภรรยา เขานั่งซ้อนจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างบีบนวดไหล่เล็กอย่างที่ทำเป็นประจำทุกคืน

“ลูกดิ้นแรงมากเลยค่ะ ลิษาเจ็บ”

“เจ็บเลยเหรอครับ” อินทัชถามย้ำ

“ปวดหน่วง ๆ ด้วยค่ะ”

“ถ้าปวดกว่านี้หรือมีน้ำไหลออกมาจากช่องคลอดต้องบอกพี่ทันทีเลยนะครับ”

อินทัชย้ำประโยคเดิมกับภรรยาตั้งแต่เธออุ้มท้องเข้าสัปดาห์ที่สามสิบ เขาไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่ เพราะท้องแฝดมักมีปัญหาคลอดก่อนกำหนดอยู่แล้ว เขาไม่อยากชะล่าใจจึงต้องเตรียมพร้อมทั้งกับตัวเอง และอลิษาด้วย