บทที่ 43

“อื้อ!!”

“อืม”

ชายหนุ่มโน้มตัวไปสูดดมกลิ่นหอมตามผิวกายนวลเนียน เขาไม่ต้องการมอบสัมผัสลึกซึ้งที่มากกว่าแค่เซ็กซ์ให้คู่นอน แต่พอเป็นไอรินทีไร ความยับยั้งชั่งใจมันหายไปทุกที พลชอยากดม อยากหอม อยากสัมผัสไอรินมากกว่าเส้นที่ตัวเองเคยขีดเอาไว้

ยิ่งได้เข้าใกล้หัวนมสีสวยที่กำลังชูชันเต็มที่ พลชก็ไม่คิดจะอดทนอีกต่อไป ลิ้นสากตวัดเลียหยอกเย้าอย่างที่ใจต้องการ

“อ๊า! บอสขา”

“หวาน”

พลชไม่ได้หมายความว่านมของไอรินมีรสหวานจริง ๆ แต่มันเป็นแค่ความรู้สึกของเขา ที่เหมือนกำลังได้ลิ้มลองของหวานที่อร่อยที่สุดในโลก หวานอร่อยจนต้องกลับไปกินซ้ำ ๆ อย่างไม่กลัวว่าน้ำหนักจะขึ้น

“อื้อ บอสขา รินเสียว”

ไอรินรู้สึกเหมือนจะขาดใจ แค่สองนิ้วที่สอดใส่เข้าออกเธอก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว นี่บอสยังใช้ลิ้นกับหน้าอกของเธออีก มันทำให้ไอรินคิดถึงคืนนั้น คืนที่บอสใช้ปากกับเธอ

แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ทำมันอีกเลย

“บอสขา ทำอีกได้ไหมคะ”

พลชเงยหน้าขึ้นสบตา ไอรินร้องขอด้วยแก้มสองข้างที่แดงจัด

“อยากให้ทำอะไร ไอริน”

“รินอยาก..” เธอเม้มปากชั่งใจ แต่ในที่สุดความต้องการก็มีมากกว่า “รินอยากให้บอสกินนมริน กิน.. เหมือนวันนั้น”

“คุณชอบ?”

“รินชอบค่ะ รินชอบปาก ชอบลิ้นของบอส รินอยากให้บอสทำอีก”

ไอรินยอมรับออกไปตรง ๆ หลังจากวันนั้นเธอก็โหยหาสัมผัสจากโพรงปากร้อนตลอดเวลา แต่พลชไม่เคยทำมันอีกเลย และเธอก็ไม่กล้าร้องขอ

เพราะรู้ตัวอยู่ตลอดว่าตัวเองเป็นแค่ลูกจ้าง เป็นแค่คู่นอนชั่วคราว แค่พลชใส่ใจ ไม่เคยตักตวงความสุขใส่ตัวคนเดียวก็มากพอแล้ว ไอรินไม่กล้าร้องขอมากไปกว่านั้น

“ได้สิ”

“บอส”

ไอรินขนลุกทั้งกาย ไม่ใช่เพราะดีใจ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มร้ายกาจของเขาต่างหาก

“แต่คุณต้องเป็นคนป้อนเองนะ”

พลชลุกขึ้นนั่ง ถอดถอนนิ้วยาวออกจากช่องทางคับแคบ รวดเร็วจนไอรินสะดุ้งเฮือกเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ชายหนุ่มนั่งนิ่ง ใช้สายตาคู่นั้นมองร่างกึ่งเปลือยที่นอนงงอยู่ที่เดิม

“ลุกขึ้นมาสิไอริน วันนี้คุณต้องออนท็อปนะ เพราะในรถแบบนี้ผมคงทำได้ไม่ถึงใจคุณ”

ไอรินเบ้หน้าเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมลุกแต่โดยดี หญิงสาวปีนขึ้นไปนั่งบนตักกว้าง หันหน้าเข้าหาเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทางยั่วเย้า

“บอสอย่าคิดว่ารินอ่อนหัดนะคะ”