บทที่ 58

พลชรีบดันไอรินออกห่าง เดี๋ยวนี้เธอใช้ปากเก่งมาก มากจนเขาเกือบทนไม่ไหว

ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางกลับไปวางบนโต๊ะตามเดิม หยิบไวน์มาเทใส่เธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาจงใจเทใส่หน้าท้องแบนราบ และสวนดอกไม้ชุ่มฉ่ำจนเจ้าของสวนสะดุ้งสุดตัว

“บอสคะ!”

“นอนเฉย ๆ”

“ตะ แต่ว่า..”

“นอนนิ่ง ๆ ไอริน” พลชออกคำสั่ง “อย่าดื้อ”

“บอสจะทำอะไรคะ”

ไอรินมองมือใหญ่ที่จับขาเธอแยกออก ก่อนจะแทรกกายเข้ามาจนเธอไม่สามารถขัดขืนได้

“กินไวน์”

“แต่ว่าตรงนั้นมัน..”

“ชู่ว นิ่ง ๆ ไอริน”

นิ้วชี้จรดที่ปากอิ่มเบา ๆ เพียงแค่นั้นไอรินก็ยอมสงบปากสงบคำลง ต่างจากหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บ

ดวงตาที่สั่นระริกเฝ้ามองสิ่งที่พลชทำ เขาค่อย ๆ เก็บกินคราบไวน์บนร่างกายเธอทีละนิด ลิ้นที่ทั้งนุ่มและสากชื้นลากเลียไปทั่วทุกหนแห่ง ตรงไหนที่มีไวน์พลชไม่ปล่อยผ่านสักจุด ไม่เว้นแม้แต่สีข้าง เอวคอด สะโพก หรือแม้แต่หลุมสะดือน้อย ๆ ของเลขาคนสวย

“บอสคะ! ตรงนั้นมันสกปรก อย่าเลียเลยนะคะ รินขอ” ไอรินอดร้องห้ามไม่ได้ ถึงเธอจะดูแลร่างกายตัวเองดีเสมอ แต่บอสทำแบบนี้มันคงไม่เหมาะเท่าไหร่

แค่นี้ก็มากเกินฝันแล้ว

“งั้นเหรอ ก็ได้”

พลชยอมผละแต่โดยดี..

“บอสคะ!! มะ ไม่ได้นะคะ อ๊า!”

ก่อนจะซุกใบหน้าเข้ากับส่วนที่อยู่ต่ำกว่าสะดือ ส่วนที่พลชเคยใช้แค่มือและท่อนเอ็นสอดใส่หาความสุขเข้าตัว แต่วันนี้เขาจะไม่ทำแค่นั้น ชายหนุ่มจับขาเรียวให้ตั้งชันและอ้ากว้าง ใช้ทั้งปากและจมูกสัมผัสกับร่องสวาทที่ชุ่มชื้น ไม่สนว่าไอรินจะต่อต้านและร้องห้ามแค่ไหน

“บอส ไม่.. อ๊า!”

ปลายจมูกโด่งขยี้จุดกระสั่น พร้อมกับเรียวลิ้นที่เลียเบา ๆ บนกลีบเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ ไอรินเหมือนถูกสูบแรงออกไปจากร่าง จากที่ต่อต้านกลายเป็นอ่อนระทวย มือที่เคยดันบ่ากว้างย้ายไปที่กลุ่มเส้นผมสีเข้ม ขยุ้มมันเบา ๆ เพื่อหาที่ระบายความรู้สึกที่ทั้งสุขสม และทรมาน

“อาา”