บทที่ 7

“ซี้ดด ไอริน ผมแตกใส่ปากคุณได้หรือเปล่า”

ต้องถามด้วยเหรอ

ไอรินไม่คิดว่ามันจำเป็น เพราะเธอกำลังทำหน้าที่ พลชเป็นเจ้านาย เขาสามารถทำอะไรกับเธอก็ได้อยู่แล้ว

“ถ้าคุณให้ผมเสร็จในปากได้ ผมจะจ่ายให้คุณสองแสน”

ถ้าน้ำเสียงของพลชเต็มไปด้วยความดูถูก ไอรินคงลุกขึ้นด่ากราดไปแล้ว ถึงเธอจะชอบเงินและอยากได้เงินแค่ไหน แต่เธอก็มีศักดิ์ศรี เธอขายร่างกาย ไม่ได้ขายความเป็นคนให้ใครมาดูถูกตามใจชอบ

แต่เขาไม่ได้ใช้น้ำเสียงในเชิงเหยียดหยามดูแคลนเธอเลย ติดไปทางอ้อนวอนด้วยซ้ำ

“ผมแค่อยากตอบแทนคุณ มันคือโบนัสเพราะคุณทำให้ผมถูกใจ อย่าคิดว่าผมดูถูกคุณเลย”

ไอรินเชื่ออย่างหมดใจว่าพลชหมายความว่าแบบนั้นจริง ๆ คนที่อยู่สูงสุดของห่วงโซ่อาหารแบบเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายเพิ่มแบบนี้ด้วยซ้ำ จะเป็นเหมือนเจ้านายทั่วไปที่ใช้อำนาจจิกหัวใช้งานลูกน้องก็ได้ แต่พลชไม่ทำ

ไอรินเจอแต่เจ้านายแบบนั้นมาตลอด พอได้มาเจอพลชมันทำเธอรู้สึกดี ดวงตาคู่สวยจึงฉายแววมุ่งมั่น ตั้งใจจะทำให้บอสพอใจมากเท่าที่จะทำได้

“ซี้ดดด!!”

พลชเสียววูบไปทั่วหน้าท้อง จู่ ๆ ไอรินที่นิ่งไปสักพักก็ดูดดึงความแข็งขืนเหมือนคนหิวกระหาย แก้มทั้งสองข้างเดี๋ยวป่องออก เดี๋ยวตอบลง หลายครั้งที่กระเพื่อมไหวเมื่อถูกส่วนปลายกระทุ้งเข้ากระพุ้งแก้มทั้งซ้ายขวา

“อาา”

ความแข็งขืนถูกเคลือบด้วยน้ำหวานวาวใส ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน ไอรินผงกหัวขึ้นลง ดูดกลืนความใหญ่เร็วรัวเหมือนลืมไปแล้วว่านี่คือครั้งแรกของตัวเอง

“อา ไอริน”

ใบหน้าซีอีโอหนุ่มแดงก่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมข้างขมับทั้ง ๆ ที่แอร์ในห้องเย็นถึงสิบเก้าองศา น้ำหวานจากโพรงปากที่เอ่อล้นหยดเปื้อนกางเกงสแลคเนื้อดีเป็นดวง ๆ แต่ใครจะสนใจ

“ดีมาก อืม ไอริน ผมจะแตกแล้ว” พลชไม่สามารถทนความเสียวซ่านได้อีกต่อไป เขากระซิบบอกเลขาสาวเสียงกระเส่า

ไอรินทั้งอมและดูดเป็นจังหวะถี่กระชั้น ตั้งใจส่งให้บอสไปถึงฝั่งฝันอย่างสวยงาม มือนุ่มกอบกุมส่วนที่ปากรับไม่ไหวไว้แล้วชักรูดเป็นจังหวะเดียวกัน

“อา ไอริน”

“อึก”

“ใกล้แล้ว”

อีกนิด

พลชเกร็งสะโพก เส้นผมนุ่มถูกกำแรงขึ้น

อีกนิดเดียว เขากำลังจะ..

ก๊อก ก๊อก

“โอ้ย!”

ไอรินตกใจเสียงเคาะประตูแล้วเผลอลงฟันกับท่อนเนื้อคับพองในโพรงปาก เธอตกใจและพยายามจะละริมฝีปากออก แต่พลชกลับกดศีรษะเธอไว้อย่างนั้น แล้วหันไปคุยกับคนที่ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ใคร!”

“บอสครับ มื้อเที่ยงมาแล้วนะครับ” เป็นเสียงของวิลล์ พลชคำนวนในหัวทันทีว่าจะหักเงินเดือนคนสนิทเท่าไหร่ดี ข้อหาโผล่หน้ามาไม่ดูเวล่ำเวลา

“ไม่กิน”

“ครับ?”

“บอกว่าไม่กิน ฉันไม่หิว”

“แล้วคุณไอรินอยู่ในห้องไหมครับ ผมว่าจะชวนเธอไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน มาทำงานวันแรกคงยังไม่รู้ว่าต้องไปทานที่ไหน”

“ไอรินเหรอ” พลชก้มมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นตรงหน้า มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อดวงหน้าสวยส่ายไปมาแรง ๆ

‘อย่านะคะบอส อย่าบอกใครนะว่ารินอยู่ในนี้’

ถึงทั้งวิลล์และไมค์จะรู้ว่าเธอทำหน้าที่อะไรบ้าง แต่การที่เข้ามาทำหน้าที่ในห้องทำงานตั้งแต่วันแรกมันก็น่าอับอายอยู่ดี

“ครับ ผมไม่เจอเธอเลยหลังจากประชุมเสร็จ ไม่รู้ว่าหายไปไหน เธออยู่ในห้องบอสหรือเปล่าครับ”

“ไอรินอยู่...”

“อื้อ อื้อ” ไอรินร้องประท้วงเสียงอู้อี้ พลชสบตาคู่นั้นแล้วยกยิ้มบาง

“ไอรินไม่ได้อยู่ในนี้หรอก แต่เธอกินมื้อเที่ยงไปแล้ว”

“ทานอะไรครับ”

“เห็นว่ากินไส้กรอก” พลชตอบเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความขบขันเพราะไอรินส่งสายตาขุ่นมัวมาให้ “อันใหญ่เชียวล่ะ เธอคงอิ่มแล้วออกไปเดินย่อยที่ไหนซักที่ พวกนายไปจัดการมื้อเที่ยงกันเถอะ ไม่ต้องรีบ วันนี้พักสักชั่วโมงครึ่งแล้วกัน”

“ขอบคุณครับบอส”

เสียงฝีเท้าดังห่างออกไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเงียบหายไป พลชขมวดคิ้วน้อย ๆ ตอนที่ทำห้องนี้เขาตั้งใจไม่ให้เป็นห้องเก็บเสียงเพราะไม่จำเป็น เขาไม่คุยงานสำคัญในห้องนี้ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนความคิดแล้ว พรุ่งนี้จะให้คนมาทำห้องทำงานให้ใหม่ เอาแบบที่เก็บเสียงได้ดีที่สุด เผื่อว่าอนาคตห้องนี้จะถูกใช้ทำอย่างอื่นนอกจากทำงาน

“ทานมื้อเที่ยงของคุณต่อสิไอริน”

พลชยังไม่หยุดกลั่นแกล้งเลขาคนสวยจนเธอเผลอส่งค้อนให้ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขาค้นพบว่าไอรินเวลาที่ต่อต้านบ้าง ดื้อรั้นเอาแต่ใจบ้าง น่าสนใจกว่าไอรินที่เอาแต่ตามใจไม่มีปากเสียงเป็นไหน ๆ

“กินให้อิ่มนะไอริน แต่อย่ามูมมามนักล่ะ ผมกลัวว่าคุณจะไม่ได้ใช้งานมันจริง ๆ มันไม่ได้มีดีแค่รสชาติหรอกนะ”

ร้ายกาจ

ไอรินถอนคำยกยอปอปั้นก่อนหน้าคืนอย่างรวดเร็ว บอสเอาใจใส่ลูกน้องก็จริง แต่เขาแกล้งเธอ! เธอหัวใจจะวายอยู่แล้วตอนที่เขาทำเหมือนจะบอกวิลล์ว่าเลขาหน้าห้องที่หายไปเข้ามาอยู่ในนี้