บทที่ 8

พลชอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตลอดช่วงบ่ายเขาทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนลูกน้องคนสนิทยังแปลกใจ หลังจากคุยงานกับเจ้านายเสร็จวิลล์ก็ขอตัวออกมาข้างนอก ส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมงานคนใหม่ พร้อมรับสายที่โทรทางไกลเข้ามา

“อะไรนะ! ด่วนขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

ไอรินเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยแล้วก้มหน้าทำงานต่ออย่างไม่ใส่ใจ อีกฝ่ายพูดภาษาอิตาลี เป็นหนึ่งในภาษาที่เธอร่ำเรียนมา แน่นอนว่าเธอฟังออกทั้งหมด

“เดินทางคืนนี้มันกะทันหันไป ผมหาตั๋วให้บอสได้ แต่บอสเองก็มีงานการต้องทำนะครับคุณราฟ”

ไอรินกลับมาสนใจอีกครั้งเมื่อบทสนทนาเอ่ยถึงเจ้านาย แต่เธอยังมีมารยาทพอไม่เงยหน้าขึ้นฟังอย่างประเจิดประเจ้อ

“แล้วทำไมคุณไม่โทรสายตรงหาบอสเองล่ะครับ ให้ผมรับหน้าให้ตลอด” ผู้ช่วยหนุ่มอดตัดพ้อไม่ได้ “ก็ได้ครับ ผมจะบอกบอสให้”

วิลล์พูดแค่นั้นก็กดวางสาย ชายหนุ่มมองหน้าไอรินเล็กน้อยแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของพลช สักพักไอรินก็ได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์ของเจ้าของห้องดังออกมา

“มันคิดว่ามันเป็นใคร! ถึงอยากให้ฉันไปหาเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันไม่ไป!!”

ไอรินชะเง้อคอมองทั้ง ๆ ที่มองไม่เห็น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่าบอสจะไม่พอใจเอามาก ๆ

ด้านในห้องทำงาน วิลล์ที่เข้ามารายงานเรื่องด่วนยืนเหงื่อตก เมื่อครู่บอสยังอารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ คุณราฟนะคุณราฟ.. หางานได้เขาได้ตลอดเลยจริง ๆ

“แต่งานแต่งของคุณราฟ..”

“ไม่ไป!” พลชตอบแทบไม่ต้องคิด เขามีนัดคืนนี้แล้ว ถึงราฟาเอลจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยอนุบาล แต่ถ้าไม่นัดกันก่อนพลชก็ไม่แคร์ เขาเป็นนักธุรกิจ เวลาเป็นเงินเป็นทอง ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทแต่จู่ ๆ จะโทรมาตามให้บินข้ามซีกโลกไปหาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน

“คุณราฟบอกว่าบอสต้องไป เพราะบอสเคยให้สัญญาว่าจะยอมคุณราฟหนึ่งเรื่อง”

“ไอ้เพื่อนเวร” พลชสบถด่าคนที่อยู่ห่างออกไปอีกซีกโลก ไม่บ่อยนักที่คนรักษาภาพลักษณ์อย่างเขาจะก่นด่าใคร ถ้าไม่เหลือทนจริง ๆ “งั้นก็ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ไอรินด้วย ไอรินจะไปกับฉัน”

“ไม่ได้ครับบอส”

“ทำไมอีก”

“คุณไอรินถือพาสปอร์ตไทย เธอไม่มีวีซ่า จะทำก็ต้องใช้เวลาหลายวัน ต่อให้เราเร่งแค่ไหนก็คงไม่ทันคืนนี้ครับ”

พลชปวดหัวตุ๊บ ๆ เขาอยากจะด่าเพื่อนสนิทสักชุดให้มันเลิกสร้างเรื่องซะที มีอย่างที่ไหนอยากแต่งงานก็แต่งทันทีไม่ปรึกษาใคร รู้ว่ารวย รู้ว่าเสกงานแต่งได้ในข้ามคืน แต่มันถามเขาบ้างไหมว่าว่างหรือเปล่า

ราฟาเอลคงไม่ยอมให้พลชปฏิเสธ ถึงได้ยกเรื่องบุญคุณตั้งแต่เมื่อชาติปางก่อนขึ้นมาอ้าง เขาสงสารผู้หญิงที่มันแต่งงานด้วยขึ้นมาทันที ชีวิตที่เหลือคงซวยไปตลอดที่ได้คนแบบนี้มาเป็นสามี

“ไปเตรียมรถ ฉันจะกลับเพนท์เฮ้าส์ บอกไอรินให้กลับพร้อมฉัน” ออกคำสั่งพลางหยิบมือถือขึ้นมากดหาคนที่อยู่ทางไกลด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “ไปรอที่รถเลย เดี๋ยวฉันตามลงไป”