บทที่ 80

พลชมองความเป็นสาวของไอรินด้วยสายตาชื่นชม ไม่ว่าจะครึ่งปีที่แล้วหรือตอนนี้ ไอรินก็สวยเหมือนเดิม ทั้ง ๆ ที่ดอกไม้ดอกนี้ถูกเขาเชยชมแทบทุกวัน แต่มันกลับไม่ชอกช้ำแม้แต่นิดเดียว

ปลายนิ้วร้อนผ่าวแตะลงบนปากทางเข้าที่ปิดสนิท ช่องทางที่เล็กและคับแคบรัดรึง ทำให้พลชไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเปิดรับความใหญ่โตไซซ์ฝรั่งอย่างเขาได้สบาย ๆ ไอรินเหมือนเกิดมาเพื่อเขา เพื่อเขาคนเดียว

“อ๊าาา!”

สะโพกมนยกสูงต้อนรับลิ้นร้ายกาจที่ซอกซอนไปทั่วร่องหลืบ พลชเหมือนติดใจความหอมหวานนี้ไปแล้ว ทุกครั้งไม่ว่าจะต้องการจนแทบบ้าแค่ไหน ก็ขอให้ได้ช่วงชิมดื่มกินน้ำหวานจากไอรินก่อน แล้วค่อยตามใจลูกชายตัวเขื่องทีหลัง

“บอส อ๊า ตรงนั้น อื้อ เสียว ไม่.. รินจะเสร็จ อ๊า!”

ไม่นาน.. พลชก็พาไอรินไปเที่ยวแดนสวรรค์ด้วยลิ้น เขาขยับออกห่างเพื่อมองดูผลงานของตัวเองด้วยความภูมิใจ เลขาคนสวยกำลังอยู่ในสภาพอ่อนแรง แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ เส้นผมยุ่งเหยิง ทรวงอกอิ่มขยับขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ

“รู้ไหม ไอริน”

“แฮ่ก..”

“ว่าคุณอร่อยกว่าไวน์ทุกขวดบนโลกใบนี้”

เสียงทุ้มกระซิบบอกพร้อมกับทาบทับกายหนาลงมา ไอรินปรือตาขึ้นมอง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น

เธออยากให้ดวงตาคู่นี้ มองเพียงแค่เธอคนเดียวตลอดไป

“บอสคะ”

“หืม”

“ริน..”

ไอรินเม้มปากเป็นเส้นตรง คำ ๆ นั้นมันติดอยู่ที่ปลายลิ้น พร้อมจะพรั่งพรูออกมาตลอดเวลา

แต่ไอรินไม่อยากเห็นแก่ตัว คนที่กำลังจะจริงจังกับใคร ไม่ควรต้องมารับรู้ความรู้สึกของเธอให้ต้องลำบากใจ เธอไม่สามารถทำร้ายคนที่ดีกับตัวเองมาตลอดอย่างพลชได้

ไม่ได้จริง ๆ

สิ่งที่เธอต้องการ มันไม่มีทางเป็นไปได้

“รินต้องการบอส เข้ามานะคะ กอดรินนะคะ ได้โปรด..” ได้โปรด ช่วยกอดรินเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ

ประโยคสุดท้ายไอรินไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมา มีเพียงแต่สายตาเว้าวอนที่ส่งไปให้เจ้านายหนุ่ม พลชเข้าใจว่าดวงตาโตเฉี่ยวที่คลอไปด้วยน้ำใสคู่นั้นเกิดจากความต้องการ

“ผมจะเข้าไปเดี๋ยวนี้” เขามองตาเธอ ในตอนที่ประสานกายเป็นหนึ่ง “อืม.. อย่ารัดผมแรงไอริน อา”

“อะ อื้อ บอสขา”