ข้อเสนอของเธอ

"...คนของเราส่งข่าวมา ผู้ชายคนนั้นตามพรรคพวกมาที่คลับของไมเคิลครับ" อาชารายงานผู้เป็นนายทันทีที่ได้รับข่าวสาร

ฮันนี่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอหนักๆ แน่นอนว่านักธุรกิจอย่างอาร์ตเขามีพรรคพวกของเขาเหมือนกัน

ยอมรับว่าเธอลืมข้อนี้ไปเสียสนิท เธอเลือกที่จะปล่อยให้คนของผู้ชายแปลกหน้าลงไม้ลงมือกับเขา ลืมคิดเสียสนิทว่าคนอย่างเขาจะต้องกลับมาเอาคืน

และอาร์ตก็กลับมาเอาคืนเร็วเหลือเกิน!

"ไปที่เพนต์เฮาส์" มาเฟียหนุ่มออกคำสั่ง ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้หลุดความรู้สึกใดๆ ออกมาทั้งนั้น

ปราศจากความกังวล ออกจะไร้ความรู้สึกด้วยซ้ำไป

หากจะบอกว่าออนตินไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ลูกน้องคนสนิทรายงานก็คงได้เช่นกัน

"คุณ แล้วเรื่องเขาคนนั้นล่ะ" ฮันนี่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างชั่งใจ ยอมรับตรงๆ ว่าเธอเริ่มนั่งไม่ติดที่

"หลังจากที่เธอสร้างวีรกรรมเอาไว้ เป้าหมายของเธอมันก็กลายเป็นไอ้เวรนั่นถูกรึเปล่า?"

"ห๊ะ! วีรกรรมอะไร? เอาไว้ก่อนเถอะ อาร์ตมีพวกพ้องอยู่พอสมควร ฉันลืมไปเลยว่าการทำแบบนั้นมันจะทำให้เขาโกรธมาก"

"มันจะทำอะไรคนอย่างฉันได้" ฮันนี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่มันกลับเป็นระยะเวลาสั้นๆ เพราะคำพูดประโยคถัดมาก็ส่งผลให้ตัวของเธอหดเกร็ง ลดลงเล็กมากเพราะความรู้สึกห่อเหี่ยวใจ

"มันทำอะไรฉันไม่ได้...แต่กับเธอก็อาจจะไม่แน่"

"คุณ ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ"

"เธอเป็นคนอนุญาตให้คนของฉันกระทืบมันนี่นา" ฮันนี่กลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่

ถูกแหละ เธอเป็นคนอนุญาตให้คนของเขากระทืบแฟนเก่าเธอเอง!

ลำพังตัวเธอคนเดียวคงไม่เท่าไหร่ แม่เธอล่ะ แม่เธอจะเดือดร้อนเพราะเขาไหม?

"คุณ ความโกรธมันทำให้ฉันไตร่ตรองน้อยเกินไป คุณกล้าทำเขา คุณดูไม่กลัวเขา คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ" คำขอร้องส่งผลให้มาเฟียหนุ่มเปล่งเสียงให้เล็ดลอดผ่านลำคอ

กรามหนาบดเข้าหากันแน่น ผู้ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เป็นสาเหตุของฝันร้าย เขาควรปล่อยให้ตายไปซะ

"...ฉันจะรับข้อเสนอของเธอมาพิจารณา ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ"

ฮันนี่ห่อไหล่เข้าหากันพลางเบือนสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างคิดไม่ตก

การบอกเลิกและตัดขาดจากผู้ชายเฮงซวย คือสิ่งที่เธออยากทำและเธอมั่นใจว่าเธอสามารถทำได้

แต่เธอดันพลาด โทสะที่มีมันทำให้เธอพลั้งปาก สั่งคนให้กระทืบเขา ลืมไปว่าเขาสามารถทำให้ความซวยมันบังเกิดกับชีวิตของเธอได้ตลอดเวลาเช่นกัน

ฮันนี่นะฮันนี่! ไม่น่าเลยจริงๆ

เพนต์เฮาส์ของออสติน

ความหรูหราในโทนสีดำสนิทส่งผลให้ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งกาย ภายในห้องชุดเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา คงไม่สามารถประเมินราคาเป็นตัวเลขกลมๆ ได้ว่าที่แห่งนี้มันมีราคามากสักเท่าไหร่

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องหยุดลง เป็นจังหวะที่คำถามถูกตั้งขึ้นมา

"เธอจำที่นี่ได้รึเปล่า" ขนตางอนยาวที่โอบล้อมหน่วยตาสวยตวัดมองออกไปรอบๆ เพนต์เฮาส์หรู

เอาตรงๆ แม้ไม่ต้องมองเธอก็ต้องตอบได้อย่างเต็มปากว่าเธอไม่รู้จักที่นี่