ครั้งแรก NC++

ไม่จริง! ข้อเสนอบ้าบอ เธอไม่ได้ทำแบบนั้น อย่าว่าแต่ทำเลยเถอะ เธอไม่ได้รู้จักเขาด้วยซ้ำ!

ปึก~

ฝ่ามือบางกระแทกเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่า ทุ่มสุดแรงที่จะผลักเขาออกห่าง ทว่าแรงต้านทานกลับส่งผลให้มาเฟียหนุ่มอยากปราบพยศยัยตัวดี

หมับ~

"อื้ออ!" ฮันนี่ตัวสั่นเมื่อฝ่ามือร้อนเลื่อนเข้ามาตะปบท้ายทอยของเธอให้อยู่หมับ

อาชาที่มองการกระทำเหล่านั้นอยู่ห่างๆ เลือกที่จะเบือนหน้าออกไปอีกทาง

"เป็นบ้าอะไรมากปะ ฉะ ฉันไม่ได้รู้จักคุณนะเว้ย ทำกับฉันแบบนี้ทำไมอะ" น้ำเสียงที่สั่นเทาส่งผลให้ออสตินยกยิ้มที่มุมปาก

คนอย่างเขาไม่ควรต้องมีใครมาชี้หน้าด่าหรือตราหน้าว่ายุ่งกับผู้หญิงของเพื่อน ผู้หญิงที่สกปรกและแปดเปื้อนผู้ชายคนอื่นมาก่อนหน้า เขาไม่มีวันแยแสหรือให้ความสนใจ แม้แต่ชายตาแลเขาก็ไม่ทำ

"ฉันเสียเวลากับเธอมามากพอแล้ว ถ้าไม่เปิดปาก งั้นเปิดอย่างอื่นแทนปากก็แล้วกัน" ดวงตากลมสวยเบิกโพลง ขณะเดียวกันก็สั่นระริกด้วยความตกใจ

มาเฟียหนุ่มผละจากการล็อกที่ท้ายทอยมากระชากข้อมือเล็ก ลงแรงเล็กน้อย ร่างบอบบางในชุดเซ็ทเกาะอกสีดำก็ปลิวไหวตามแรงดึง

"ปล่อยฉัน ไม่นะเว้ย" อาชาตวัดสายตากลัยมามองที่เบื้องหน้าตามเดิม

หากให้นึกย้อนกลับไปถึง ตอนที่มีโอกาสได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งสวยเพียงเปลือกใช้มารยาเข้าหาเจ้านายของเขา

มันก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจ

แต่หากจะให้อาชามองตามความรู้สึก เขากลับมีความคิดที่ว่า ผู้หญิงคนนี้กับผู้หญิงคนนั้น อาจจะเป็นคนละคนกัน

"...โอ๊ย!" ฮันนี่ร้องเสียงหลงขณะที่ถูกเหวี่ยงเข้ากับผนังเย็นเฉียบภายในห้องนอน ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะย่างสามขุมเข้ามาหา

ในสมองของฮันนี่ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว เขากำลังต้องการให้เธอยอมรับว่าเธอเคยเป็นใครที่เขารู้จัก แต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้รู้จักเขา เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าระหว่างเขาและเธอเคยมีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกัน

"อย่าแตะฉันนะ ฉันสู้แน่"

"รู้จักวิธีเรียกร้องความสนใจดีนี่ แต่โทษที มันลบล้างภาพที่เธอพยายามอ้าขาให้ฉันเอาไม่ได้จริงๆ"

"ใครอ้าขาให้คุณวะ ฉันไม่เคยทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้นแน่ คุณอาจจะจำคนผิด คุณจับคนมาผิดตัวแน่ๆ ปล่อยฉันไปซะ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้น"

"ซานย์เคยเป็นเพื่อนรักของฉัน ส่วนเธอเป็นเมียรักของมัน แต่เธอดันสาระเลวไม่รู้จักพอ พยายามให้ท่าฉัน ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่เอา"

"ห๊ะ!" ฮันนี่งงหนัก แอลกอฮอล์แรงๆ ที่กระดกผ่านลำคอลงไปมันไม่ได้ช่วยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเลยสักนิด

กลับกัน หัวเธอมันปวดคล้ายจะระเบิด หน้าของเธอมันโหลมากจนไปเหมือนกับใครคนนั้น และมันกำลังทำให้เธอเดือดร้อน!

"คุณ..."

"ออสติน!"

"..."

"ฉันมั่นใจว่าเธอจำชื่อฉันได้ ฉันมั่นใจว่าเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเธอ...ทำให้ฉันถูกตราหน้าว่าเป็นอะไร"

"คะ คุณ อย่า..." ฮันนี่ดิ้นขลุกขลัก ข้อมือทั้งสองถูกตรึงไว้เหนือศีรษะชิดกับผนังเย็นเฉียบ กลางหว่างขาถูกอีกฝ่ายดันเข่าแทรกเข้ามาประชิด

ในขณะที่ฮันนี่กำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอด มือปีศาจกลับกระชากเกาะอกลงต่ำ ส่งผลให้ก้อนเนื้อขาวผ่องที่ไม่เคยมีชายใดมีสิทธิ์ได้แตะต้องมันปรากฏแก่สายตา

ไม่พอแค่นั้น ฝ่ามือหนาดันชายกระโปรงขึ้นสูง เศษผ้ากองรวมกัน ตอนนี้ไม่ต่างจากเธอกำลังแก้ผ้าต่อหน้าปีศาจที่ไร้หัวใจ

"ปล่อยฉันนะไอ้บ้า แกไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้กับฉันนะ"

"ปากเธอดีขึ้นนะ" มุมปากหนาผุดรอยยิ้มจางๆ มาเฟียหนุ่มมองคนตรงหน้าไม่วางตา

"แก..."

"ไม่เคยมีใครใช้คำพูดแบบนี้กับฉัน ฉันควรทำยังไงกับคนที่มันทำให้ฉันไม่พอใจดี..."

"...อยากให้ฉันสั่งลูกน้องของฉันเข้ามาสนองบทรักอันร้อนแรงให้เธอในนี้รึเปล่า?" คนฟังน้ำตาคลอเบ้า ได้แต่สั่นศีรษะไปมา

😼