สนใจ

แกร็ก~

"เกิดอะไรขึ้นครับนาย!" เสียงของอาชาดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

ฮันนี่ดึงชายกระโปรงปกปิดช่วงล่างพร้อมทั้งยกแขนขึ้นบดบังท่อนบนสลับกับการเร่งรีบปกปิดเรือนร่างให้พ้นจากสายตาคนแปลกหน้า

มาเฟียหนุ่มตวัดสายตาไปมองลูกน้องคนสนิทอย่างหัวเสียเมื่อเห็นกับตาว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เปลือยโป๊จนเกินไป ตามด้วยการเก็บกางเกงยีนส์ตัวเดิมขึ้นมาสวมใส่แบบลวกๆ

"ขอโทษครับ ผมได้ยินเสียงเหมือนคนโดนทำร้าย ผมเลยกลัวว่า..."

"มึงคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้จะทำอะไรกูได้" ออสตินหมุนตัวกลับไปเท้าสะเอวมองหน้า อาชาก้มหน้างุด คนสนิทของมาเฟียแทบไม่กล้าหันไปมองหญิงสาวเบื้องหลังของผู้เป็นนาย

"แต่บนตัวนายมีรอยแดงเหมือนโดนทำร้ายนะครับ" มาเฟียหนุ่มกดปลายลิ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบลดมองรอยแดงบนอกแกร่ง เป็นจังหวะที่ผู้หญิงในห้องลนลานเอาตัวรอด พยายามจะผละห่างหากไม่ติดที่ว่ามาเฟียหนุ่มรั้งตัวได้ทัน

"จะไปไหน"

"ปล่อยฉันนะไอ้ผู้ชายเฮงซวย อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือเล็กตวัดตบเข้าที่เสี้ยวใบหน้ากระทั่งใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงมือ

อาชากลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำแบบนี้กับเจ้านายของเขา

เป็นไปได้ว่าเธออาจจะโดนสั่งฆ่า ลงโทษที่บังอาจแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะ

"คิดจะออกไปด้วยสภาพแบบนี้รึไง!" อาชาหรี่ตามองผู้เป็นนายทันที

น่าแปลกที่ความห่วงใยที่อาจจะมีเพียงน้อยนิดหลุดออกมาจากปากของออสติน

"อย่ามายุ่งกับฉัน อย่าให้ฉันต้องใช้แจกันฟาดหน้าหล่อๆ ของนาย"

"เหอะ..." ออสตินเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

ยอมรับว่าเรื่องเซอร์ไพรส์ที่เขาบังเอิญพบเข้ามันทำให้เขายังไม่อยากปล่อยเธอไป

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อาชาจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง" ฮันนี่ไม่อยากเชื่อ ดวงตากลมสวยที่มีหยาดน้ำตาหล่อเลี้ยงอยู่ในนั้นกลอกกลิ้งไปมา มาเฟียหนุ่มจึงเลือกที่จะปล่อยมือ

"ห้องน้ำอยู่ฝั่งโน้น จัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกไป ส่วนมึง...ออกไปรอข้างนอก"

"ครับ" อาชาขานรับแล้วผละตัวออกจากห้องทันที

ราวยี่สิบนาทีให้หลังที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก มาเฟียหนุ่มที่นั่งสูบบุหรี่ที่ริมระเบียงหันกลับมามองร่างเล็กที่เริ่มเคลื่อนไหว

ฮันนี่ออกมาจากห้องพร้อมเสื้อเชิ้ตของเขาที่อยู่บนลำตัวของเธอ

เธอไม่ได้อยากมองหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยเจ้าของเสื้อเลยแม้แต่นิดเดียว

"ฉันไม่ได้อยากหยิบเสื้อของใครมาใส่ แต่แกนั่นแหละที่ทำให้ฉันใส่ชุดเดิมต่อไม่ได้" คนฟังเคาะบุหรี่อย่างใจเย็น ควันขาวคลุ้งที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศส่งผลให้หญิงสาวเบือนหน้าหนี

"หวังว่าต่อจากนี้เราจะไม่พบกันอีก อย่ามายุ่งกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความ"

"นามบัตรของฉันอยู่ในกระเป๋าของเธอ เผื่อว่าเรามีเรื่องต้องตกลงกัน" ฮันนี่ชะงัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายุ่งวุ่นวายกับกระเป๋าสะพายของเธอ

"เหอะ!" หญิงสาวเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเริ่มสาวเท้า ข่มความเจ็บปวดเดินผ่านหน้าปีศาจตัวร้ายที่เกือบขย้ำเธอให้แหลกคาเตียงออกมาอย่างรวดเร็ว

อย่าฝันว่าเธอจะมาตกลงอะไรกับคนอย่างเขา ทันทีที่พ้นจากที่นี่ เธอจะขย้ำนามบัตรใบนั้นให้แหลกคามือ!

เสียงเปิดกระเป๋าในตอนที่ลงมาถึงชั้นจอดรถส่งผลให้อาชาหันกลับไปมองหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องรับหน้าที่พลขับในยามวิกาล

คนสนิทของมาเฟียขมวดคิ้วยุ่งในตอนที่พบว่าคนตัวเล็กล้วงนามบัตรออกมาจากกระเป๋า ขย้ำจนยับคามือก่อนจะทิ้งขว้างออกไปอีกทาง

"นั่นนามบัตรของนาย?"

"ฉันไม่ได้ต้องการ"

"..."

"ฉันจะบอกอีกครั้งนะ ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนั้น ฉันไม่รู้จักเจ้านายของคุณ ที่วันนี้พบกันมันก็เป็นเพราะฉันรับงานเพราะอยากได้เงินก็เท่านั้น ฝากบอกเขาด้วยว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ฉันจำหน้าเขาได้ หน้าคุณฉันก็จำแม่น อย่าให้ฉันได้ร้าย ฉันเอาพวกคุณติดคุกหัวโตแน่!" คนสนิทของมาเฟียยิ้มมุมปาก ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากปากของอาชา

เพนต์เฮาส์ของออสติน

🥰