ตอนที่ 2
บทที่ 2
November 4, 2026
“น้องจี! น้องจีคะ ว๊าย!!”
“ถ้าไม่หยุดเดินตามอย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้านะ”
ปลายนิ้วเรียวที่ประดับด้วยเล็บยาว เพนท์ลวดลายดอกกุหลาบสีแดงสดชี้หน้าดีไซน์เนอร์ชื่อดังจนอีกฝ่ายเบรกตัวแทบไม่ทัน จิรัชญา นางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการ เตรียมตัวตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอีกครั้งเพราะเรื่องคาว ๆ ในกองวันนี้
‘นางร้ายหน้าสวยวีนแตกอีกแล้วจ้า วางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ดีไซน์เนอร์ผู้น่าสงสาร คิดว่าตัวเองเป็นหลานเจ้าสัวแล้วจะทำอะไรก็ได้’
หัวข้อข่าวก็คงไม่พ้นอะไรทำนองนี้
แต่ใครจะรู้บ้างว่าความจริงคืออะไร
ไม่สิ.. ไม่ใช่ไม่รู้ แต่ความจริงมันไม่สนุกปากเท่าเรื่องที่ถูกใส่สีตีไข่แล้วต่างหาก
“น้องจี แค่เปลี่ยนชุดเองนะคะ ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย”
“แค่?”
หญิงสาวเลิกชี้หน้าอีกฝ่าย แล้วยกแขนขึ้นกอดอกด้วยท่าทีที่หลายคนมองว่าไร้มารยาท เพราะพี่เปิ้ล ดีไซน์เนอร์ชื่อดังอายุมากกว่าเธอเกือบสิบปี แต่นางร้ายคนนี้ก็ยังไม่เห็นหัว
ถ้าจะเอาอายุมาเป็นตัวชี้วัดความน่าเคารพ คงไม่มีคนแก่ถูกเด็กถอนหงอกรายวัน ความคิดล้าหลังโบราณคร่ำครึอะไรนั่นเธอไม่สน ทำตัวไม่น่าเคารพต่อให้แก่แค่ไหนเธอก็ไม่ไว้หน้า
“กล้าพูดว่าแค่นี้? ดีไซน์เนอร์ชื่อดังทำงานไม่เป็นมืออาชีพกันแบบนี้เหรอ? ฉันนึกว่ามือสมัครเล่นซะอีก ชุดก็ใช่ว่าจะดี แบรนด์เล็ก ๆ ยังทำสวยกว่าตั้งเท่าไหร่” จิรัชญาไม่ใช่คนเลือกงานหรือแบรนด์ แต่เธอเลือกคนร่วมงานมากกว่า
ยอดติดตามในโซเชียลมีเดียมากกว่าสิบล้าน แค่โพสต์เดียวของเธอก็สร้างรายได้ให้แบรนด์ราวแปดหลัก แน่นอนว่าจิรัชญาถูกหลายแบรนด์ติดต่อให้ร่วมงานด้วยไม่เคยขาด จะแบรนด์เล็กแบรนด์ใหญ่เธอก็ทำงานด้วยได้ทั้งนั้น แต่ทีมงานต้องเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่แบบนี้
“นี่!”
“ฉันอดทนฝึกเดินกับชุดห่วย ๆ ของคุณเป็นอาทิตย์ แต่จู่ ๆ คุณก็จะให้เปลี่ยนชุดก่อนวันจริงหนึ่งวัน ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่ได้หรอกนะ ชุดยากกว่านี้ฉันก็เคยใส่เดินมาแล้ว แต่ที่ฉันรับไม่ได้ก็คือความไม่เป็นมืออาชีพของพวกคุณ”
จิรัชญาหมายถึงทีมงานทุกคน ที่พากันหลบตาเมื่อถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่ทั้งสวยและดุจัดเป็นเอกลักษณ์
เหมือนดวงตาของนางพญา ทั้งโตสวยและเฉี่ยวคมแบบที่หลายคนฝันอยากจะมี ไฝเม็ดเล็กใต้ดวงตาข้างซ้ายยิ่งเสริมให้เธอมีเสน่ห์แบบหาตัวจับได้ยาก
“ต้องให้ฉันบอกไหมว่าพวกคุณไม่เป็นมืออาชีพยังไง และตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“มันคือเหตุสุดวิสัย การทำงานก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้าง”
“วันแรก ฉันต้องรอให้พวกคุณพร้อมเกือบชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่ฉันตรงเวลาทุกครั้ง วันที่สอง ทีมงานของคุณลืมเข็มไว้ในชุด ทำให้ฉันถูกเข็มทิ่มตอนเดิน”
“คือ...”
“เงียบ! ฉันยังพูดไม่จบ” เสียงที่ทั้งหวานและดุดันตวาดลั่น “และวันที่สาม พวกคุณก็ยังมาสายเหมือนเดิม ทำให้ฉันต้องซ้อมเกินเวลามาเกือบชั่วโมงโดยที่ไม่ได้รับคำขอโทษสักคำ แม้แต่วันนี้พวกคุณก็ปล่อยให้ฉันรออีก”
ไม่มีใครกล้าแย้งขึ้นมาสักคน เพราะสิ่งที่จิรัชญาพูดมันเป็นเรื่องจริงทุกอย่าง
“ความไม่เป็นมืออาชีพของพวกคุณมันทำให้ฉันเสียเวลา”
ดวงตาคมกริบไล่มองหน้าทีมงานทีละคน ก่อนจะหยุดสายตาที่ดีไซน์เนอร์ผู้ออกแบบคอลเลคชั่นนี้
“ฉันจะถอนตัว”
“ไม่ได้นะ! พรุ่งนี้วันจริงแล้วจะมาถอนตัวได้ยังไง แล้วฉันจะไปหานางแบบที่ไหนมาแทนได้”
“นั่นคือปัญหาของคุณ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” เธอตอบเสียงราบเรียบ “ฉันไม่อยากทำงานกับพวกมือสมัครเล่น เงินมัดจำฉันจะจ่ายคืนให้เต็มจำนวน”
พูดจบก็หยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม ร่างระหงหมุนตัวไปทางที่จอดรถ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน เสียงของดีไซน์เนอร์คนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าวันนี้เธอก้าวขาออกจากที่นี่ พรุ่งนี้เธอได้รับหมายศาลแน่”
จิรัชญาหมุนตัวกลับไป ท่อนขาเรียวบนรองเท้าส้นเข็มสี่นิ้วก้าวเข้าไปใกล้คนที่กล้าขู่ว่าจะฟ้องร้องเธอ หญิงสาวก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาประสานกัน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นจับใจ
“ก็เอาสิ” น้ำเสียงไพเราะเปรียบเสมือนใบมีดคมกริบ ที่ทำให้ทุกคนที่ได้ยินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจออกมา “ถ้าคิดว่าตัวเองจะชนะ ก็ฟ้องเลย”
หญิงสาวยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร บวกกับส้นสูงสี่นิ้วทำให้ร่างเพรียวระหงสง่างามเหมือนนางพญา สมกับที่ได้รับฉายาว่า ราชินีของวงการบันเทิง
แต่เป็นราชินีใจร้ายน่ะนะ
“แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันเป็นพวกที่ถ้าได้กัดแล้ว...จะกัดไม่ปล่อย ถ้ายังอยากให้เสื้อผ้าห่วย ๆ พวกนี้ได้เปิดตัวพรุ่งนี้ ก็รับเงินมัดจำคืนไป แล้วเลิกยุ่งกับฉันซะ ไม่อย่างนั้น...”
จิรัชญากวาดตามองฮอลที่ใช้จัดงานพรุ่งนี้ งานจะเริ่มในอีกไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงแล้ว แต่หน้างานยังไม่มีอะไรเป็นรูปเป็นร่างสักอย่าง ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลยสักนิด