ตอนที่ 3
บทที่ 3
November 4, 2026
“ทะ ที่รัก มันไม่ใช่แบบที่ยูคิด เบบี๋...ไออธิบายได้”
แบรนดอนถลาตัวเข้าหาแฟนสาวอย่างหมดท่า ตื่นตกใจจนลืมไปว่าตัวเองมีสภาพที่ไม่น่ามองเท่าไหร่
และนั่นยิ่งทำให้จิรัชญารู้สึกรังเกียจ
ร่างกายสูงใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกันเปลือยเปล่า เนื้อตัวยังหลงเหลือร่องรอยจากเซ็กซ์ก่อนหน้า ทั้งรอยกัด รอยดูด รอยเล็บ ยกเว้นตรงนั้นที่แห้งเหี่ยวไม่เหลือสภาพตั้งแต่เห็นหน้าแฟนสาวอย่างเธอ
แฟนสาวที่ไม่ใช่แค่แฟน แต่เป็นเหมือนบ่อเงินบ่อทองที่ปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้
หลังจากคบหากัน นายแบบปลายแถวอย่างเขาก็มีงานเข้ามาไม่ขาดสาย ใคร ๆ ก็อยากจ้างงานคนที่กุมหัวใจนางร้ายนิสัยเสียที่ไม่เคยเห็นหัวใครอย่างเธอทั้งนั้น สามเดือนที่ผ่านมาแบรนดอนไต่เต้าจากนายแบบโนเนมไม่มีใครรู้จัก เป็นนายแบบระดับกลาง ๆ ที่มีงานเข้ามาตลอดได้ก็เพราะคบหากับเธอ
ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผู้ชายหลาย ๆ คนเข้าหาตัวเองเพราะอะไร เพราะรู้...จิรัชญาถึงไม่เคยมอบใจให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ที่ยอมคบกับแบรนดอนก็ไม่ใช่เพราะความรัก เธอแค่ต้องการใครสักคนที่คอยเอาอกเอาใจ คอยตามใจ ไม่มีปากเสียงให้ระคายหู และแบรนดอนก็ทำได้ดีมาตลอด เธอถึงคบหากับเขาได้นานกว่าใคร
แต่สุดท้ายก็เหมือนกันหมด พวกผู้ชายมันเลี้ยงไม่เชื่อง ไม่รู้จักพอ ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม
“อย่าเอาเนื้อตัวสกปรกโสมมของยูมาใกล้ไอ ขยะแขยง” สายตาที่ใช้มองแฟนหนุ่มเต็มไปด้วยความหยามเหยียด “ที่จริงไอไม่ควรเปรียบเทียบยูกับหมาด้วยซ้ำ เพราะหมาบางตัวมันยังรู้จักเลือก แต่ยู...มั่วยิ่งกว่าหมา”
“เบบี๋”
แบรนดอนคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ตรม ปกติจิรัชญาไม่ใช่คนปากหวาน แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นต่อว่ารุนแรงขนาดนี้
หญิงสาวลุกขึ้นยืน ปรายตามองร่างที่คุกเข่าหมดสภาพบนพื้นอย่างสมเพช ก่อนจะตวัดสายตามองคนที่อยู่บนเตียง ได้ยินว่าหล่อนเรียกเธอว่าพี่จี จิรัชญาพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง เหมือนจะเคยเล่นละครด้วยกัน แต่จำไม่ได้ว่าหล่อนชื่ออะไร
ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับใบมีด มองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเป็นลูกนกใต้ผ้านวมผืนใหญ่ หล่อนไม่กล้ามองตาเธอด้วยซ้ำ ริมฝีปากเล็ก ๆ นั่นถูกฟันคมขบกัดจนห้อเลือด
“กล้าแอบกินของ ๆ คนอื่นลับหลัง ก็กล้า ๆ มองหน้ากันหน่อย”
“.....”
“ไม่รู้หรือไงว่าแบรนดอนคบหากับฉันอยู่?” จิรัชญาแสร้งถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
คนที่สนใจวงการบันเทิงไม่มีใครไม่รู้ว่าแบรนดอนเป็นแฟนของเธอ พวกเราออกงานด้วยกันหลายครั้ง และเธอก็ไม่เคยปิดบังสถานะ ยิ่งคนในวงการเดียวกันยิ่งไม่มีทางที่จะไม่รู้
มีแต่พวกที่รู้ดี...แต่ก็ยังกินไม่เลือก ยิ่งคิดว่าได้กินของต่อจากจิรัชญาก็ยิ่งภูมิใจ คิดว่าตัวเองชนะที่นอนกับแฟนของเธอได้
น่าสมเพช
“เบบี๋”
“ไอไม่ได้ถามยูแบรนดอน” เธอเอ่ยเสียงเรียบ เพียงแค่นั้นหนุ่มลูกครึ่งตัวใหญ่ก็ปิดปากฉับ “ว่าไง ถามไม่ได้ยินเหรอ?”
“ได้ยินค่ะ”
“ได้ยินก็ตอบ”
“...ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงสั่นเครือด้วยความกดดัน หล่อนหลุบตามองคู่นอนที่ไม่ปกป้องกันสักนิด ก่อนจะตอบคำถามอย่างคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว “รู้ค่ะ รู้ดีเลย”
“แปลว่าตั้งใจสินะ รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังนอนกับเขา”
“ค่ะ”
“ดี ฉันชอบคนพูดตรง ๆ แบบเธอ ไม่ใช่เอาแต่เสแสร้งเล่นละคร มันน่ารำคาญ” จิรัชญาแสยะยิ้ม เธอก้าวเข้าไปใกล้คนบนเตียง โน้มตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “เด็กน้อย เธอยังอ่อนต่อโลกนัก”
“.....”
“นึกยังไงถึงยอมนอนกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยถ้าไม่มีฉัน มันคุ้มแล้วเหรอ?”
“จี! พอได้แล้ว”
คราวนี้แบรนดอนลุกขึ้นยืน เอ่ยปรามแฟนสาวเสียงดังอย่างไม่พอใจ สิ่งที่จิรัชญาพูดคือเรื่องจริง แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เขาไม่อยากฟัง
เรื่องจริงที่ทำให้ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายตกต่ำ ว่าเขาเป็นผู้ชายที่เกาะแฟนสาวเพื่องานและชื่อเสียง
แต่จิรัชญาไม่ยอมหยุด
“ถ้าคิดว่าได้ผู้ชายคนนี้ไปแล้วจะทำให้ตัวเองอยู่เหนือกว่าฉัน เธอคิดผิด เพราะต่อให้ฉันเสียผู้ชายคนนี้ไป ชีวิตของฉันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง กลับกัน... ถ้าแบรนดอนเสียฉันไป เธอลองถามเขาดูสิว่าเขาจะสูญเสียอะไรบ้าง”
“ฮึก”
“พูดแบบนี้ ไม่ได้แปลว่าฉันจะลดตัวลงไปแย่งผู้ชายคนนี้กับเธอหรอกนะ อยากได้นักก็เอาไป เพราะถึงเธอไม่เอา...ฉันก็จะทิ้งเขาอยู่ดี”
“เบบี๋ ไม่ทำแบบนี้นะ!” แบรนดอนพุ่งเข้าไปกอดแฟนสาว แต่ก็คว้าได้แค่อากาศเพราะร่างระหงขยับหนีทันที “ที่รัก ไอขอโทษ ไอผิดไปแล้ว เราไม่เลิกกันนะ”
“ยูมีสิทธิ์ร้องขออะไรด้วยเหรอ?”
“เบบี๋...”
“ส่วนเธอ ผู้ชายคนนี้ฉันยกให้ แล้วก็ไม่ต้องเอากลับมาคืนนะ เพราะฉันไม่นิยมใช้ของเก่าที่ทิ้งไปแล้ว”
“จี!!”
พูดจบจิรัชญาก็รีบเดินออกมาจากห้องนั้นทันที ราวกับว่าถ้าทนอยู่ต่ออีกเพียงเสี้ยววินาที เธออาจจะติดเชื้อโรคความมั่วไม่เลือกจากสองคนนั้น
“จี ฟังไอก่อน!”
ประตูลิฟต์ปิดลงก่อนที่แบรนดอนจะแทรกตัวเข้ามาได้ จิรัชญาถอนหายใจยาว วันนี้เธอก้าวขาออกจากจากเพนท์เฮ้าส์ผิดข้างหรือยังไงนะ ถึงได้มีแต่เรื่องแบบนี้