ตอนที่ 3

เคนโซ คิณภพ….

พรึบ

ตุ๊บ

“ไอ้สัส…ถุย!”ผมสบถคำด่าพร้อมกับถุยน้ำลายลงไปบนร่างของเด็กช่างกลต่างสถาบันกับผมที่มันสวมใส่ช็อปสีน้ำเงินเข้มส่วนผมสวมใส่ชุดช็อปสีแดงออกเลือดหมูนิดๆ

ตุ๊บ

“อึก!”เสียงสะอึกสุดท้ายก่อนที่ร่างของมันจะนอนแน่นิ่งหมดสติไป ผมก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปากและหันหลังเดินออกมาจากซอกตึกร้างเก่าๆที่อยู่ในตัวของตลาดนัดที่ใกล้วิทยาลัยของผม ผมเอามือปัดเสื้อช็อปและเดินผิวปากกลับไปคร่อมรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์500ccคันใหญ่สีดำสลับสีน้ำเงินของผมพร้อมกับสตาร์ทรถและบิดออกมาจากที่แห่งนั้นมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยของผมเพื่อจะเข้าเรียน

พรึบ

ผมจอดรถของผมในที่จอดรถประจำก็พบกับเพื่อนๆในแก๊งของผมที่มันกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของพวกเรา

“เห้ย…ไอ้เคน”เสียงตะโกนทักทายผมดังมาจากเพื่อนๆของผมทันทีที่พวกมันเห็นผม ผมก็ยักคิ้วและยกมือทักทายพวกมันกลับไปก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหาพวกมัน

“ได้ข่าวว่าไอ้ครามยกพวกไปตีมึงเหรอวะ..”

“ที่ไปยุ่งยามกับเด็กมัน?”ไอ้ธารเพื่อนหนึ่งในห้าของผมเอ่ยขึ้น ไอ้ครามที่พวกมันถามถึงก็คือคนที่ผมเพิ่งจะกระทืบมันเสร็จก่อนที่จะมาวิทยาลัยนี่แหละครับ

“อืม…”ผมตอบมันสั้นๆก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและหยิบบุหรี่ไฟฟ้าที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อช็อปของผมมาสูบอย่างสบายใจเชิปโดยไม่สนใจว่าจะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วหรือยัง

“แล้วเป็นไง…”ไอ้คิวเอ่ยถามผมกลับมาด้วยสีหน้าอย่างอยากรู้อยากเห็นของมัน ผมก็แสยะยิ้ม

“พวกมึงก็เตรียมคนให้พร้อมเย็นนี้…”ผมบอกแค่นั้นเพื่อนๆผมต่างรู้ดีว่าทำไม เพราะผมกระทืบไอ้ครามเละขนาดนั้น เพื่อนๆมันก็คงจะรวมตัวมาดักรอตีพวกผมเพื่อแก้แค้นให้เพื่อนมันอยู่แล้ว

“แต่คืนนี้…พวกมึงคงไม่ลืมปาตี้ใช่เปล่าว่ะ?”

“ปาตี้อะไรว่ะ?”ผมขมวดคิ้วงุนงงเอ่ยถามเพื่อนผมกลับไป พวกมันก็หันไปมองหน้ากันอย่างมีเลศนัยก่อนจะหันมายิ้มให้ผม