ตอนที่ 4

หนึ่งชั่วโมงต่อมา…

คาเฟ่W หน้าวิทยาลัย E

เคนโซ คิณภพ

พรึบ

“อิ่มหรือยังครับ?”ผมเอ่ยถามมีนาไปในขณะที่มองไปยังจานเค้กของเธอที่ตอนนี้หมดเกลี้ยงไปแล้วด้วยฝีมือของผมเองแหละ

“อะอิ่มแล้วค่ะ…”เธอตอบผมมาด้วยน้ำเสียงกระตุกๆสีหน้าของเธอไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอคงจะรับไม่ได้กับนิสัยที่ผมทำสินะ ผมก็แค่ทำเหมือนไม่เคยได้กินของพวกนี้โดยการกินเค้กในจานของผมอย่างรวดเร็วและไปแย่งของเธอกินต่อน่ะสิครับ

“งั้นคิดเงินเลยเนอะ”

“ค่ะ…ได้ค่ะ”มีนารับคำผมและยิ้มบางๆให้ผม ผมก็ยิ้มให้เธอและหันไปมองยังเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานยืนประจำที่อยู่

“น้องครับ…”

“คะ?”

“คิดเงินด้วยครับ”ผมเอ่ยออกไปอย่างสุภาพน้องพนักงานผู้หญิงก็ยิ้มรับคำผมก่อนจะเดินออกจากเคาน์เตอร์มุ่งตรงมายังโต๊ะของผม ร้านนี้เป็นร้านคาเฟ่ที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยสีธรรมชาติน่านั่งและมีสถานที่วิวให้นักศึกษาและนักเรียนจากวิทยาลัยมาถ่ายรูปกันเลยทำให้ร้านนี้มีคนค่อนข้างเยอะน่ะ

“เค้กสองก้อน…น้ำสองแก้ว..รวมเป็นเงินทั้งหมด”

“สองร้อยบาทค่ะ^_^”พนักงานคิดคำนวณและเอ่ยบอกผม ผมก็ยิ้มให้เธอและหันกลับมามองหน้ามีนา ที่เธอเองยังคงไม่รู้ชะตากรรมสินะ ว่าค่าเค้กมื้อนี้ เธอจะต้องเป็นคนจ่ายน่ะ