บทที่ 2

คะนิ้งมองรถยนต์คันหรูที่กำลังเคลื่อนห่างออกไปด้วยแววตาสั่นระริก สายลมเย็นฉ่ำยามค่ำคืนที่พัดมากระทบกับผิวกายนอกอาภรณ์ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหน็บหนาวเมื่อต้องยืนอยู่คนเดียว เด็กสาวเดินคอตกออกมาจากลานจอดรถด้วยสองเท้าเปลือยเปล่า หย่อนตัวนั่งลงบนขอบถนนพลางสะอื้นไห้เบาๆ

"คะนิ้ง!" พัดชาที่ตั้งใจจะเดินออกมาแอบดูเงียบๆเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นเด็กสาวนั่งทำหน้าเศร้าอยู่บนขอบถนน ทันทีที่เห็นหน้าเธอริมฝีปากน้อยๆที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนก็เบะคว่ำลง

"พี่คนหล่อไม่ยอมให้หนูไปด้วย~"

"เฮ้อ~ พี่จะทำยังไงกับเราดีเนี่ย" หญิงสาวเดินเข้าไปย่อตัวนั่งข้างๆอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ชุดเดรสเกาะอกร่นขึ้นมาเหนือหน้าขา พร้อมกับลูบผมคะนิ้งเบาๆ

"พี่พัดชาให้หนูทำงานที่นี่ได้ไหมคะ~ หนูไม่มีเงิน หนูล้างแก้วล้างจานก็ได้ หนูทำได้หมดทุกอย่างเลย อย่าเพิ่งไล่หนูออกนะ"

"ที่นี่มันไม่ใช่ที่ทำงานสำหรับเด็กนะ มันเป็นที่ทำงานของผู้ใหญ่ ถึงจะล้างแก้วล้างจานมันก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี"

"..."

"ที่พี่รับคะนิ้งเข้ามาทำงานเพราะสงสารแล้วก็อยากช่วยนะ แต่สงสัยจะผิดแผนไปหน่อย"

"..." คะนิ้งกะพริบตามองเจ้าของใบหน้าสะสวยอย่างไม่เข้าใจนัก

"รอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา ใส่รองเท้าให้เรียบร้อยด้วย" ว่าจบก็หยัดกายลุกขึ้นยืนบนรองเท้าส้นสูงสีดำกว่าห้านิ้ว แล้วสะบัดขาก้าวเข้าไปในผับอีกครั้ง ในขณะที่คะนิ้งยังทำหน้างุนงง ถึงอย่างนั้นก็ยอมสวมรองเท้าส้นสูงที่เป็นอุปสรรคในการเดินอีกครั้ง

"เรามาทำอะไรที่นี่คะ" เด็กสาวกวาดตามองภายในอาคารของคอนโดมิเนียมหรูหราใจกลางเมืองอย่างหวาดระแวง หลังจากเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วโดนพัดชาลากตัวขึ้นรถยนต์คันหรูมาที่นี่

"ยืนรอตรงนี้ก่อนนะ ถ้าเห็นประตูเปิดค่อยเดินไปหาพี่" พัดชาไม่ได้ตอบคำถามแต่พ่นประโยคคำสั่งออกมาแทน ก่อนจะเดินตรงไปเคาะประตูห้องพักห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ห่างจากลิฟต์ที่เพิ่งก้าวออกมานัก ทำให้คะนิ้งต้องหยุดฝีเท้าตามคำสั่ง