บทที่ 3

คะนิ้งพยายามกลั้นหายใจแล้วค่อยๆเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พ่นลมหายใจออกมาทางปากเสียงดังจนเจ้าของห้องที่นั่งมองอยู่ได้ยิน เธอใช้นิ้วชี้เขี่ยจมูกเบาๆเพื่อไม่ให้เผลอสูดควันบุหรี่มากเกินไป แม้ว่ากลิ่นของมันจะไม่ได้รุนแรงจนชวนให้เวียนศีรษะเหมือนบุหรี่ยี่ห้อธรรมดาก็ตาม

"มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องยอมให้เธอเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน"

"..." เด็กสาวหันหน้ากลับมาอีกครั้งเมื่อโดนตั้งคำถาม เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของต้นน้ำแทนการมองเรือนร่างกำยำกึ่งเปลือยเปล่าของเขา

"หนูไม่มีที่ไป~"

"เลยมาขายตัว?"

"หนูไม่ได้ขายตัวนะ หนูแค่อยากมีงานทำ จะได้มีเงิน ถ้าหนูมีเงินเยอะๆหนูก็จะมีที่อยู่สบายๆ"

"ไม่ได้ขายตัวแต่กล้ามานอนกับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง?"

"หนูแค่อยากมีที่นอนอุ่นๆ แต่หนูจะหางานทำด้วยค่ะ แล้วก็จะปัดกวาดเช็ดถูห้องให้พี่คนหล่อด้วย หนูจะไม่ดื้อ จะเป็นเด็กดีค่ะ"

"เด็กมีปัญหาหนีออกจากบ้านว่างั้น? จบด้วยการขายร่างกายให้ผู้ชาย"

"..." เธอก้มหน้าหลบสายตา

"ฉันไม่พร้อมจะรับเลี้ยงใคร และมันไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่ต้องมาดูแลเด็กมีปัญหาอย่างเธอ ถ้าจะอยู่ที่นี่อย่ามาวุ่นวายกับฉัน"

"ขอบคุณค่ะพี่คนหล่อ" เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นจนตาหยีด้วยความดีใจ

"เรื่องเงินเธอต้องหามันเอง เพราะเธอไม่ใช่เมียหรือเด็กในปกครองของฉันที่ฉันต้องรับผิดชอบ" ดวงตาคมกริบไล่มองเรือนร่างอรชรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วยกบุหรี่ขึ้นมาอัดควันสีขาวเข้าปากอีกครั้ง ทำเอาคนโดนมองรู้สึกร้อนวูบวาบกับสายตาที่ไม่คุ้นเคย

"ไปอาบน้ำ ถ้าฉันปิดไฟเมื่อไหร่นั่นหมายความว่าเธอห้ามส่งเสียงดังในห้องฉันอีก"

"หนู...ไม่มีชุดนอนใส่~" คะนิ้งตอบเสียงเบา

"..."

"หนูมีชุดเดียวตอนไปสมัครงานกับพี่พัดชา แล้วพี่พัดชาก็ให้หนูใส่ชุดนี้ หนูไม่ได้หยิบชุดนั้นมาด้วยค่ะเพราะพี่พัดชาไม่ได้บอกว่าจะพามาหาพี่คนหล่อ" เธออธิบายเมื่อเห็นสีหน้ามีคำถามของต้นน้ำ