[เกิดใหม่แก้แค้น+ตายทั้งตระกูลไม่ให้อภัย+คุณหนูตัวจริงตัวปลอม] ข้าปลอมตัวเป็นผู้ชายออกรบแทนพ่อมาสิบปี

สู้รบจนสร้างผลงานยิ่งใหญ่ หลังจากสงครามใหญ่สงบลง

ข้ากลัวว่าเรื่องปลอมตัวจะถูกเปิดเผย จึงต้องแกล้งตาย กลับมาเป็นผู้หญิงอยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

ใครจะคาดคิด คนในตระกูลกลัวว่าจะเดือดร้อนเพราะข้า จึงได้รับเลี้ยงบุตรสาวบุญธรรมใหม่ตั้งแต่แรก

ท่านพ่อเอ่ยว่า “เจ้าปลอมตัวเป็นผู้ชายไปเป็นทหาร

เท่ากับหลอกลวงเบื้องสูง หากเรื่องถูกเปิดเผย ทั้งตระกูลก็ต้องพินาศ” ท่านแม่เอ่ยว่า “ในฐานะที่เป็นลูกสาวคนโต

เรื่องที่ต้องอดทนก็ควรอดทน นี่ก็คือชะตากรรมของเจ้า” น้องชายเอ่ยว่า “หลายปีที่ผ่านมาพี่หญิงคนใหม่เป็นผู้ที่คอยปรนนิบัติดูแลท่านพ่อท่านแม่

ท่านควรจะต้องสำนึกบุญคุณ”

ข้าสู้รบอยู่บนหลังม้ามาสิบปี ผ่านความทุกข์ยากลำบากมามากมาย ก็เพื่อให้ครอบครัวอยู่อย่างสงบสุข

ฝ่าบาทได้ประทานพระคุณที่ควรมอบให้แก่ข้า ชดเชยให้กับคนในครอบครัว : ท่านพ่อถูกแต่งตั้งให้เป็นกั๋วกงขั้นหนึ่ง ท่านแม่ได้รับบรรดาศักดิ์ขั้นหนึ่ง ;

น้องสาวบุญธรรมได้รับพระราชทานสมรสกับรัชทายาท

น้องชายเป็นเทพสงครามที่มีชื่อเสียงเกรียงไกร

ส่วนข้าไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้เปิดเผยใบหน้า

ไม่เช่นนั้นก็ต้องกลายเป็นนักโทษที่นำความพินาศมาให้กับตระกูล ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้

แต่หลังจากที่น้องสาวบุญธรรมไปเข้าร่วมงานเลี้ยงกลับมา

ก็ร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก “อ๋องหนิงที่กลับมาจากชายแดน บอกว่าใบหน้าของข้าไม่เหมือนพี่ชายเลยสักนิด

ท่านแม่ ข้ากลัวเหลือเกิน หากอ๋องหนิงได้พบหน้าพี่หญิง…” ทันใดนั้นสีหน้าท่านแม่ก็ตะลึงสุดขีด  วันนี้สีหน้าท่านแม่ดูแปลกไปจากปกติ

ยื่นสุรามาฉลองวันเกิดให้ข้าอย่างอ่อนโยน ข้าดื่มเข้าไปจนหมดถ้วยในคำเดียวอย่างดีอกดีใจ

หลังจากรู้สึกตัวขึ้นมาก็ถูกพิษจนทำให้เสียงหาย นิ้วมือสิบนิ้วถูกตีจนหัก

วรยุทธ์ถูกทำลายจนหมด พวกเขาทำทุกวิถีทางในการแย่งชิงความดีความชอบของข้า เพื่อที่จะปูทางให้น้องหญิงบุญธรรม

เกียรติยศศักดิ์ศรีที่ข้าใช้ชีวิตแลกมา กลับกลายเป็นยันต์คร่าชีวิต! เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็ได้ข้ามภพกลับมาอยู่ในวันแรกที่แกล้งตาย…