ตอนที่ 1 ท่านแพ้แล้ว

หิมะโปรยปรายนอกหน้าต่าง เว่ยชิงหลานเอนกายอยู่บนเตียงอุ่น หัวใจของนางกลับรู้สึกเหน็บหนาว โศกเศร้ากับการหลอกตัวเอง

ประตูเปิดดังเอี๊ยด ชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถอดเสื้อขนเพียงพอนเงิน และเขี่ยเตาผิงที่ใกล้จะมอด

"คนในห้องนี้เหตุใดถึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้ ไฟในเตาผิงใกล้จะดับอยู่แล้วไม่เห็นหรือ" ชายผู้นั้นมิได้แสดงท่าทางโกรธ แต่กลับให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม

เว่ยชิงหลานมองชายที่ตนรักมาสิบกว่าปีผู้นี้ และยิ้มที่มุมปากอย่างขมขื่น

"ข้าได้ลงนามในหนังสือหย่าแล้ว คนพวกนั้นจะเห็นหัวฮูหยินใหญ่ที่ไร้ค่าอย่างข้าอีกต่อไปได้อย่างไร" เว่ยชิงหลานยิ้มเยาะ มองชายที่อยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อบาง ๆ ที่มุมปาก

คิดไม่ถึงว่าทั้งคู่จะเดินมาถึงวันนี้ได้

บุรุษขมวดคิ้วเล็กน้อย "ชิงหลาน มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด โทษครั้งนี้ของตระกูลเว่ยมันเกี่ยวพันเก้าชั่วโคตร หากข้าไม่ชิงลงนามในหนังสือหย่านี้ก่อน เกรงว่าจวนอ๋องฉี และบุตรของเราคงต้องพลอยรับเคราะห์ด้วยเป็นแน่ เจ้าเห็นฝ่าบาทมาตั้งแต่เด็ก พระองค์ทรงคิดอะไร เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ"

เว่ยชิงหลานถอนหายใจยาว ๆ และตะโกนขึ้นมา "ฉีฉางเฟิง" นางไม่อยากฟังต่อเพราะรู้สึกเหนื่อยมาก

ฉีฉางเฟิงมองภรรยาคนแรกของตน เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เขาไม่ได้ยินเว่ยชิงหลานเรียกเขาเช่นนี้

นางเรียกตนว่าท่านพี่เฟิงมาตั้งแต่เล็ก แม้แต่ตัวฉีฉางเฟิงเองก็ยังคิดไม่ถึงว่า จะได้ยินชื่อของตนจากปากของเว่ยชิงหลาน มันทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ฉีฉางเฟิง เรารู้จักกันมาตั้งแต่อายุสามขวบ จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาสามสิบปีแล้ว วันนี้ข้าถึงรู้ว่าท่านเป็นคนเด็ดเดี่ยวเยี่ยงนี้"

ตาหงส์คู่นั้นของเว่ยชิงหลานสลักลงบนใบหน้าฉีฉางเฟิงราวกับมีด ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะลดดวงตาที่มีขนตาดกดำของเขาลงเล็กน้อย

"ชิงหลาน...ข้า..." ฉีฉางเฟิงทำอะไรไม่ถูก

"ใครเป็นคนสอนเจ้า ออกมาเถอะ กล้าทำก็ต้องกล้ารับ" เว่ยชิงหลานไม่อยากมากความกับฉีฉางเฟิงต่อไป หากเวลาสามสิบปี ตนยังไม่เข้าใจคนผู้หนึ่งอีก เช่นนั้นนางคงไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว

"พี่หญิงฉลาดจริง ๆ ด้วย" สตรีนางหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามา

"เซียวหย่า" ฉีฉางเฟิงลุกขึ้นทันที "เจ้าเข้ามาทำไม" ฉีฉางเฟิงได้แต่ส่ายศีรษะ ส่งสัญญาณให้เซียวหย่ารีบออกไปโดยเร็ว

"ให้นางอยู่และอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน" เว่ยชิงหลานตวาดเสียงดัง ท่าทางของนางยังคงทำให้คนรู้สึกหวั่นเกรง ปลายนิ้วฉีฉางเฟิงสั่นสะท้าน

เซียวหย่าแค่นเสียงเย้ยหยัน "พี่ฉางเฟิง ท่านดูสิ นี่ก็คือพี่ชิงหลานที่ท่านปกป้องมาตลอด หลายปีมานี้หากไม่ใช่เพราะมีท่านคอยให้ท้าย พี่ชิงหลานจะกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อย ๆ ในจวนอ๋องฉีได้อย่างไร ท่านลองคิดดู ฮูหยินเฒ่าที่ถูกนางไล่ออกไป สุดท้ายกลับต้องหมดลมหายใจอยู่ในวัด หรือว่าวันนี้ท่านยังจะลูบหน้าปะจมูกอยู่อีก"

ฉีฉางเฟิงยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงนั้นด้วยความลำบากใจ

เว่ยชิงหลานหัวเราะ แต่เสียงหัวเราะของนางกลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดใจนัก ฮูหยินเฒ่าที่ถูกตนไล่ออกไปอย่างนั้นหรือ ทั้งที่ความจริงคือมารดาของฉีฉางเฟิงป่วยเป็นโรคประหลาด หากไม่ใช่เพราะนางส่งท่านไปรักษาตัวที่วัด เกรงว่าคงไม่สามารถมีชีวิตสามปีที่สงบสุขเช่นนั้นได้