ตอนที่ 4 ฟื้นคืนสติ

ในขณะที่กำลังคิด ประตูห้องของเว่ยชิงหลานก็แง้มออก

“ท่านพี่ ท่านสบายดีหรือไม่” ขณะนั้นเอง เซียวหย่าผู้ตัวเล็กน่ารักกระโดดเข้ามาทันที

เว่ยชิงหลานตัวสั่นไปทั้งร่าง เสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีนี้เคยเป็นเสียงของน้องสาวที่นางรักมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับทำให้นางรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง

“ท่านพี่ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เซียวหย่าต้องพึ่งพาผู้อื่นตั้งแต่เล็ก หากไม่ใช่เพราะได้พึ่งความรักใคร่ของเว่ยชิงหลาน นางก็คงไม่มีทางใช้ชีวิตสุขสบายในตระกูลเว่ยได้

ยิ่งเป็นเด็กสาวแบบนี้ ก็ยิ่งมีความรู้สึกอ่อนไหว

เพียงแค่สายตาของเว่ยชิงหลานเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เซียวหย่าก็สังเกตได้ในทันที

เว่ยชิงหลานยิ้มเล็กน้อยก่อนส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไร ตื่นขึ้นมาเมื่อครู่ รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย”

น้ำเสียงของเว่ยชิงหลานไม่แข็งหรืออ่อนโยนเกินไป ห่างเหินเล็กน้อย ทำให้เซียวหย่าซึ่งตอนนั้นอายุเพียงเก้าขวบไม่สามารถจับความรู้สึกของเว่ยชิงหลานได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เซียวหย่ารู้สึกใจเต้นระส่ำขึ้นมาในทันที นางเริ่มสงสัยว่า หรือว่าเว่ยชิงหลานจะจับได้ว่าเหตุการณ์ที่นางกับฉีฉางเฟิงพลัดตกน้ำในครั้งนี้ เป็นฝีมือนางเอง

เซียวหย่าใช้ดวงตาที่ดูเหมือนบริสุทธิ์และใสซื่อ หันไปมาด้วยความคิดที่ไม่หยุดนิ่ง

คิดไปคิดมา เซียวหย่าก็ทรุดตัวลงคำนับด้วยเสียงอันดัง “ท่านพี่ ไม่ว่ามีอะไรเกิดขึ้น มันก็เป็นความผิดของน้องเอง อย่าได้ถือสาน้องเลยนะ”

เว่ยชิงหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตอนนั้นก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนี่

แน่นอนว่า ตอนที่ตัวเองตื่นขึ้นมาในอดีตก็ร้องไห้กับเซียวหย่าน้ำตานองหน้า เด็กน้อยคนนั้นคงย่อมจะไม่ยอมก้มกราบขอโทษตนเป็นแน่

"เจ้าเป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ ถ้าคนภายนอกเห็นก็จะคิดว่าข้าไปรังแกเจ้าเข้าเสียแล้ว ตัวข้าเองยังอ่อนแออยู่เลย คงไม่สามารถทำร้ายใจของเจ้าได้หรอก"

ถึงแม้ว่าเว่ยชิงหลานจะไม่ได้กล่าวตำหนิเซียวหย่า แต่ในคำพูดของนางก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะให้เซียวหย่าลุกขึ้นเลย

เซียวหย่าจ้องตาโต มองไปที่เว่ยชิงหลานด้วยความตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

นี่คือเว่ยชิงหลานคนที่พูดจาดีเหมือนเดิมหรือเปล่า ทำไมคราวนี้หลังจากตกลงไปในบ่อน้ำเย็นแล้วตื่นขึ้นมา เว่ยชิงหลานคนนี้เหมือนกลายเป็นคนละคนเลยล่ะ

ดวงตาของเซียวหย่ากรอกไปมาอย่างรวดเร็ว

เว่ยชิงหลานที่นั่งอยู่ที่นั่นและสังเกตทุกอย่างอย่างถี่ถ้วน รู้สึกตัวว่านางมองอะไรไปแบบโง่เขลา ทำไมนางถึงเคยคิดว่าเด็กคนนี้เป็นคนบริสุทธิ์และน่ารัก

แต่เมื่อคิดถึงคนที่เคยถูกนางหลอกลวงมากมาย เว่ยชิงหลานก็เริ่มรู้สึกปล่อยวางมากขึ้น

เด็กสาวคนนี้ก็คือแกะที่สวมผ้าคลุมหมาป่า

"ท่านพี่ ครั้งนี้การคัดเลือกของสำนักเทียนจู๋ เดิมทีเป็นท่านพี่และคุณหนูสามที่จะได้ไป แต่ท่านพี่ป่วย ท่านปู่ก็กลัวจะเสียเวลาเลยให้ข้าทำหน้าที่แทนท่านพี่ ท่านพี่อย่าได้โกรธเลยนะ ท่านพี่ก็รู้ดีว่า ทุกตระกูลที่มีสิทธิ์จะส่งคนได้แค่สองคน เท่ากับว่าสิทธิ์มันล้ำค่ามาก ท่านปู่ถึงได้..."

เห็นเว่ยชิงหลานเงียบไปนาน เซียวหย่าจึงทนไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง

อย่างไรเซียวหย่าก็เพิ่งจะเก้าขวบ ในเวลานี้กำลังคิดถึงแต่โอกาสที่จะได้ไปที่งานคัดเลือกของสำนักเทียนจู๋