ตอนที่ 3 หวนคืนตอนสิบขวบ

"ตายก็ตายเถอะ" เว่ยชิงหลานเงยหน้าสบตากับอ๋องเก้าอย่างไม่หวั่นเกรง นางมองอ๋องเก้าด้วยแววตาดูถูกเยาะเย้ย

อ๋องเก้ายกยิ้มที่มุมปาก เขารู้สึกชื่นชมเว่ยชิงหลาน

เว่ยชิงหลานกอดท่านปู่ของตนแน่นไม่ยอมปล่อย นายท่านเว่ยได้แต่ส่ายศีรษะและกระซิบ "ชิงหลาน เจ้าไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรมา"

"ท่านปู่ เป็นชิงหลานที่ทำร้ายท่าน"

"ไม่ เป็นปู่ที่ทำร้ายเจ้า" หยดน้ำตาของนายท่านเว่ยหลั่งไหลลงมา เว่ยชิงหลานเจ็บปวดใจยิ่งนัก ชาตินี้ นางไม่เคยเห็นท่านปู่หลั่งน้ำตามาก่อนเลย

"ชิงหลาน เซียวหย่านาง...ที่จริงแล้วนางเป็น" นายท่านเว่ยอายุมากแล้ว เขาอยู่ในคุกมาหลายวัน ความเหน็บหนาวในตอนนี้ ทำให้เขาสิ้นใจตายในอ้อมกอดของเว่ยชิงหลาน

"ท่านปู่..." เว่ยชิงหลานเงยหน้าร้องไห้อย่างขมขื่น

ตาเหยี่ยวของอ๋องเก้าแฝงความโหดเหี้ยมไว้ด้านใน เขาขมวดคิ้วมองเว่ยชิงหลาน รู้สึกว่าการตายของตระกูลเว่ยดูน่าสงสัย

แต่แล้ว "ประหาร" อ๋องเก้ายังคงตะโกนออกมาอย่างไร้มนุษยธรรม คนตระกูลเว่ยเสียชีวิตลงภายใต้ดาบยาวอันเย็นเฉียบ

ดวงตาของเว่ยชิงหลานพร่ามัวไปด้วยน้ำตา

เว่ยชิงหลานรู้สึกร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง คิดว่าตนต้องตายท่ามกลางหิมะอันเหน็บหนาวเสียแล้ว แต่กลับตกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นโดยไม่คาดคิด นางเงยหน้า และพบว่าอ๋องเก้ากำลังกอดตนอยู่

"ขอร้อง หากข้าตาย ท่านได้โปรดช่วยฝังคนตระกูลเว่ยที" เว่ยชิงหลานไม่รู้ว่าเหตุใดตนถึงได้ขอร้องอ๋องเก้า มือนุ่มละเอียดอ่อนของนาง เหน็บหนาวจนมีสีม่วง กลับจับชายเสื้อของอ๋องเก้าเอาไว้แน่น

ราวกับว่าอ๋องเก้าเป็นฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตนาง เว่ยชิงหลานจึงคว้าเอาไว้แน่น

อ๋องเก้าขมวดคิ้ว แม้แต่เขาเองยังคิดไม่ถึงว่าตนจะพยักหน้า

ในขณะที่เว่ยชิงหลานกำลังจะสิ้นสติไป นางได้ยินเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นดังขึ้นที่ข้างหู "ความเป็นมนุษย์ สำหรับคนที่ดำรงชีวิตอย่างยากลำบาก มันเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น"

นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่เว่ยชิงหลานได้ยินก่อนจะสิ้นใจ

หากเป็นเมื่อก่อนนางคงคัดค้าน แต่ตอนนี้นางกลับคิดว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาตนช่างโง่เขลายิ่งนัก

นางและตระกูลเว่ย ช่วยชีวิตผู้คนมากมายมาหลายชั่วอายุคน แต่สุดท้ายแล้ว กลับต้องตกอยู่ในหายนะครั้งใหญ่เพียงเพราะช่วยเหลือผู้อื่น

ช่วยชีวิตคน สุดท้ายมันกลับกลายเป็นเรื่องที่ตลกที่สุด

หากมีชาติหน้า นาง เว่ยชิงหลาน สาบานว่า จะไม่ช่วยชีวิตคนอีก นางจะใช้พิษ เอาชีวิตคนที่ทำร้ายนาง ทำร้ายคนตระกูลเว่ย

สติของเว่ยชิงหลานเริ่มเลอะเลือนไป นางรู้ว่าทั้งหมดนี้กำลังจะหายไปพร้อมกับนาง ชีวิตของนางกลายเป็นเพียงเรื่องตลก

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เว่ยชิงหลานพลันลุกพรวดขึ้นมา แสงแดดอุ่น ๆ ส่องกระทบโดนบนร่าง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

เว่ยชิงหลานร่างสั่นสะท้าน เมื่อครู่นางเพิ่งตายท่ามกลางหิมะอันเหน็บหนาว อยู่แท้ ๆ เหตุใดยามนี้ มันกลับร้อนอบอ้าวเช่นนี้เล่า

"คุณหนูใหญ่ ในที่สุดท่านก็ฟื้น อีกไม่กี่วัน ก็จะถึงวันคัดเลือกศิษย์เข้าสำนักของสำนักเทียนจู๋แล้ว เห็นท่านป่วยเช่นนี้ ทำเอานายท่านกังวลแทบแย่"