บทที่ 1010

ครอบครัวจำนวนมากต้องพังทลาย เพราะการค้ามนุษย์ที่น่าสยดสยอง!

สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดที่ผู้ค้ามนุษย์ทำกับเด็กคือหลังจากการลักพาตัว หากพวกเขาขายเด็กเหล่านี้ให้กับครอบครัวปกติที่ต้องการมีลูก อย่างน้อยชีวิตของเด็กก็จะไม่ถูกคุกคาม แต่บางคนก็ทำให้เด็กพิการและใช้เป็นเครื่องมือขอทานตามท้องถนน มันจะทำลายชีวิตของเด็กอย่างสมบูรณ์!

ทุกคนในประเทศจึงจับตาดูข่าวอย่างใกล้ชิด ทุกคนต่างก็เป็นห่วงเด็ก ๆ ทั้งสิบคน

ชาร์ลีซึ่งอยู่บนดาดฟ้าของโกลเด้น ไลน์ ทาวเวอร์ เขาต้องการช่วยเด็ก ๆ โดยเร็วที่สุด! เสียงเฮลิคอปเตอร์คำรามดังมาจากที่ไกล ๆ ได้เข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน อัลเบิร์ตส่งข้อความหาเขาโดยกล่าวว่า “ปรมาจารย์เวด กิบสันและครอบครัวของเขาออกจากจังหวัดแล้ว แต่พวกเขาไม่กล้าขับรถบนทางหลวง พวกเขาอยู่บนถนนในชนบท ดังนั้นพวกเขาจึงขับไปได้เพียงไม่ถึง 400 กิโลเมตรเท่านั้นครับ”

ชาร์ลีดูที่อยู่และพบว่าคนลักพาตัวกำลังมุ่งหน้าลงใต้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่จังหวัดใกล้เคียงคือ คริสตัล เคาน์ตี้ของจังหวัดเคลนา

ในที่สุด เฮลิคอปเตอร์ก็มาถึงที่โกลเด้น ไลน์ ทาวเวอร์ และค่อย ๆ ลงมา แต่ก่อนที่จะแตะพื้น ไอแซคก็เปิดประตู ชาร์ลีกระโดดเข้าไปอย่างรวดเร็ว และพูดขึ้นว่า “บอกนักบินให้บินทันที และมุ่งหน้าไปยังเมืองคริสตัล เคาน์ตี้ด้วยความเร็วเต็มที่ สั่งให้เฮลิคอปเตอร์ที่เหลือไปในทิศทางเดียวกันด้วย! เร็วเข้า!"

“รับทราบครับ คุณเวด!” ไอแซครีบแจ้งนักบินถึงสถานที่นั้นทันทีผ่านเครื่องวิทยุ

จากนั้นไอแซคก็หันไปหาชาร์ลีและถามว่า “คุณเวด ขอโทษนะครับ ทำไมคุณถึงดูกังวลจัง เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

ชาร์ลีคำรามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ในตอนเช้าตรู่ มีครอบครัวของผู้ค้ามนุษย์หกคนได้ลักพาตัวเด็กสิบคนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า!”

“ไอ้พวกสารเลว!” ไอแซคสาปแช่งทันที “พวกเขาเป็นพวกบ้าอะไรกันเนี่ย? พวกเขากล้าดียังไงถึงทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้!”

ชาร์ลีพูดอย่างเย็นชาว่า “ในบรรดาสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่คนเลวทำ สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือการลักพาตัว ผมเติบโตขึ้นมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก และผมเห็นเด็กจำนวนมากที่ได้รับการช่วยเหลือหลังจากถูกลักพาตัวไป แม้ว่าพวกเขาจะได้รับการช่วยเหลือ แต่โศกนาฏกรรมของพวกเขาไม่ได้จบเพียงแค่นั้น