บทที่ 1011

ในขณะเดียวกันนี้ คนทั้งเจ็ดคนในรถตู้ Iveco Daily ไม่ได้ตระหนักว่ามีอวนลากเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างช้า ๆ และกำลังจะจับพวกเขา

นอกจากผู้ใหญ่เจ็ดคนแล้ว ยังมีเด็กสิบคนนอนหลับอยู่ในรถตู้ด้วย พวกเขายังไม่ตื่นหลังจากถูกวางยาเมื่อตอนเที่ยงคืน

มีชายหนุ่มคนหนึ่งไม่มีแขนขวาอยู่ที่เบาะผู้โดยสารตอนหน้า ผู้ชายคนนั้นคือ กิบสัน ลิตเติ้ล

เขาหัวเราะคิกคักราวกับเด็กที่ตื่นเต้นและพูดกับพี่ชายของเขาที่อยู่หลังพวงมาลัยว่า “เฮ้ เราจะได้เงินหนึ่งล้านดอลลาร์หลังจากงานนี้เลยนะ!”

พี่ชายของเขาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “อะไรนะ! ว้าว เด็กสมัยนี้แพงขนาดนั้นเลยเหรอ? นายไม่ได้บอกว่าราคาเพียงหมื่นดอลลาร์ต่อหัวเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?”

กิบสันกล่าวว่า “ใช่ แต่พวกเขาถูกจับมาไม่นาน จำได้ไหม? องค์กรขอทานในจังหวัดเคลนากำลังขาดแคลนเด็กไงล่ะ จึงทำให้ราคาสูงขึ้น”

พี่ชายของเขายิ้มอย่างร่าเริง “เราจะรวยกันแล้ว!”

กิบสันพยักหน้าอย่างตื่นเต้น และกล่าวว่า “หลังจากทำงานเสร็จแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ!”

ภายในรถที่อันกว้างขวางของ Iveco แม่ของกิบสันพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ว้าว ฉันต้องการการพักผ่อนหลังจากเสร็จเรื่องนี้จริง ๆ คุณนายฮันท์ที่อยู่บ้านข้าง ๆ ไปเที่ยวที่ประเทศไทยมา เธอโพสต์รูปภาพจำนวนมากลงบน Facebook ของเธอตอนที่เธออยู่ที่นั่น และเธอก็คุยโวถึงการเดินทางของเธอหลังจากกลับถึงบ้าน เมื่อได้เงินแล้ว เราก็ต้องไปด้วย!”

กิบสันหัวเราะแล้วพูดว่า “ขอร้องเถอะแม่ เมืองไทยมีอะไรเหรอถึงดูสนุกจัง? นั่นเป็นที่ที่คนจนไป มีค่าใช้จ่ายเพียงสองหรือสามพันในการซื้อทัวร์เท่านั้น เราไปที่ที่หรูหรากว่านี้กันเถอะ!”

“ที่หรูหรา?” แม่ของกิบสันถามอย่างตื่นเต้นว่า “ลูกรัก บอกแม่ทีว่าที่ไหนหรูหรากว่าประเทศไทย! แม่เองก็ไม่ได้เดินทางมากนัก ตอนนี้แม่คิดอะไรไม่ออกแล้ว”

กิบสันโพล่งว่า “มัลดีฟส์ แน่นอน! นั่นคือที่ที่คนรวยไปเที่ยวพักผ่อนกัน!”

น้องสาวของกิบสันปรบมืออย่างมีความสุข “มัลดีฟส์เหรอ? โอ้พระเจ้า ฉันอยากไปมัลดีฟส์มานานแล้ว! ฉันอยากพักที่วิลล่าที่ลอยอยู่ในมหาสมุทร! มันหรูหรามีระดับ! มันต้องเจ๋งมากที่จะอยู่ที่นั่น!”