บทที่ 1046

ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนที่เขาจะถือปืนจ่อที่หน้าผาก และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แกคือ 'ผู้มีตำแหน่งฐานะทางด้านกฎหมาย' ใช่ไหม?”

หัวหน้าแก๊งหน้าม้ากลัวมากจึงรีบพูดว่า “ฉันเปล่า! ฉันไม่ใช่! ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณพูดถึงอะไร พวกคุณเป็นใคร?”

ชายชุดดำตอบอย่างเย็นชา “แกจะได้รู้ว่าพวกเราเป็นใครในไม่ช้า มากับเรา!"

หัวหน้าแก๊งหน้าม้ารีบตะโกนว่า “ไปกับพวกคุณเหรอ! พวกคุณมาบุกบ้านฉันทำไม? ถ้าพวกคุณไม่ยอมออกไป ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

ชายชุดดำสองคนก้าวไปข้างหน้า หนึ่งในนั้นคว้าแขนทั้งสองข้างของเขาแล้วบิดออก ก่อนที่ชายอีกคนจะหักแขนของเขาทันที

เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจที่จะไว้ชีวิตเขาอยู่แล้ว พวกเขายังใช้เท้าเตะเข่าทั้งสองข้างต่อทันที ชายหน้าม้าล้มลงคุกเข่า

เขาเกือบจะหมดสติเพราะความเจ็บปวด และสมาชิกในครอบครัวของเขาก็ร้องไห้ด้วยความตกใจ

ชายชุดดำเยาะเย้ยก่อนจะพูดว่า “ปกติแล้วแกเล่นอินเทอร์เน็ตเก่งมากไม่ใช่เหรอ? แกสามารถพิมพ์คำสาบานอะไรง่าย ๆ ได้ด้วยนิ้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้แกถึงยอมแพ้มันซะล่ะ แกเพิ่งได้รับผลของมันไปแค่สองครั้งในวันนี้เอง? คนอย่างแกไม่ได้เก่งขนาดนั้นจริง ๆ ซะหน่อย”

หัวหน้าแก๊งค์หน้าม้ารีบร้องว่า “ฉันไม่เป็นอะไรไปกว่าคนงี่เง่าน่าสมเพช ฉันขอร้องพวกคุณ โปรดเมตตาและปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันให้เงินพวกคุณได้ ฉันมีเงินเยอะ!”

ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า “แกทรยศต่อศีลธรรม สร้างกำไรที่สกปรก และนี่แกกำลังอวดดีอยู่อีกเหรอ? เป็นการเสียเปล่าที่คนไร้ค่าอย่างแกจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ต่อไป!”

หลังจากนั้น เขาก็หยิบที่ตัดซิการ์ออกมา ก่อนจะคว้ามือขวาของอีกฝ่ายและพูดอย่างเย็นชาว่า “แกหาเลี้ยงชีพด้วยสิบนิ้วนี้ใช่ไหม? ได้เลย! ฉันจะให้แกเป็นพยานด้วยตัวแกเอง ว่าวันนี้แกจะสูญเสียมันไปยังไง!”

หลังจากนั้น เขาใช้ที่ตัดซิการ์ตัดสิบครั้งติดต่อกัน โดยเหลือสิบนิ้วไว้บนพื้น…

ชายหน้าม้ารู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างมาก ในเวลานี้ ชายชุดดำพูดขึ้นว่า “แกคงจะกลัวมากใช่ไหม ถ้าบอกว่านี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น? อย่าวิตกไปเลย ไปโอลรัส ฮิลล์กับเราเถอะ ความสนุกยังมาไม่ถึง!”

เขาร้องไห้ และพูดว่า “ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันอายุแค่ยี่สิบห้าปี ฉันไม่สมควรตาย!”