บทที่ 1110

ฮันนาห์รีบถามประจบ “คุณแม่จะเอาไข่กับแป้งไปทำอะไรคะ?”

คุณท่านวิลสันตอบ “ฉันจะทำเกี๊ยวไส้กุยช่ายกับไข่เป็นมื้อเย็นน่ะสิ”

แฮโรลด์ร้องเสียงแหลมอย่างตื่นเต้น “คุณย่า คืนนี้เราจะกินเกี๊ยวกันเหรอครับ?”

“ใช่แล้ว” คุณท่านวิลสันตอบพร้อมยิ้มกว้าง “หลานชอบกุยช่ายกับไข่ไหม?”

แฮโรลด์หัวเราะคิกคัก “ชอบสิคีบ! ผมชอบมากเลย! นี่ผมไม่ได้กินเกี๊ยวไข่กับกุยช่ายมาตั้งนานแล้วนะเนี่ย! แค่คุณย่าพูดถึง ผมก็น้ำลายสอแล้ว”

คริสโตเฟอร์เองก็ยิ้มพร้อมพูด “คุณแม่ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากทานเกี๊ยวกุยช่ายกับไข่ขึ้นมาล่ะครับ? คุณแม่ไม่ได้ทำมาตั้งนานแล้วนะ”

คุณท่านวิลสันหัวเราะก่อนตอบ “ก็วันนี้ฉันมีความสุข มีความสุขจนอยากกินเกี๊ยวไข่กับกุยช่าย!”

“เยี่ยมเลยครับ!” คริสโตเฟอร์ร้องก่อนถอนใจ “ผมก็ไม่ได้กินเกี๊ยวมานานมากแล้ว วันนี้จะกินให้หายอยากสักที”

ฮันนาห์ถาม “คุณแม่คะ นอกจากไข่กับแป้ง แม่จะให้ซื้อกุยช่ายด้วยไหม?”

คุณท่านวิลสันยิ้มอย่างมีแต้มต่อ “ชาร์ลีเพิ่งซื้อต้นกุยช่ายสด ๆ มาเมื่อบ่ายแล้วก็เอามาปลูกในสวน ฉันจะไปเก็บมาจากที่นั่น”

คริสโตเฟอร์เสริม “งั้นเก็บมาเยอะ ๆ เลยนะครับ! เราจะได้ทำเกี๊ยวใส่หมูกับกุยช่ายด้วย”

เวนดี้ร่วมวง “เราจะได้ทำพายไส้กุยช่ายด้วย”

“ก็ได้ ก็ได้” คุณท่านวิลสันพยักหน้าพร้อมหัวเราะ “ฉันจะตัดมาเยอะ ๆ แล้วกัน”

ประมาณห้าโมงเย็น คุณท่านวิลสันก็ออกจากบ้านมาพร้อมมีด

คุณท่านวิลสันวางมีดในตะกร้าไม้ไผ่ก่อนเดินไปที่บ้านชาร์ลี

หญิงชรายืนอยู่ข้างรั้วครู่หนึ่งก่อนมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในสวน เธอก็รีบหยิบมีดออกมา ก่อนเอื้อมมือข้ามรั้วไปตัดสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นกุยช่ายมากำใหญ่