บทที่ 1111

เอเลนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ จนรู้สึกเหมือนตัวจะระเบิด

เธอเพิ่งเตือนชาร์ลีให้ระวังยายแก่นี่ไปเมื่อเช้า แต่แทนที่จะใส่ใจคำเตือนของเธอเขากลับไปซื้อต้นกุยช่ายมาเพิ่มตั้งมากมาย!

ดีล่ะ ทีนี้พวกเขาก็เหมือนเป็นศูนย์บริจาคให้ยายแก่กับครอบครัวมันแล้ว!

ถ้าเป็นในอดีตตอนนี้เธอคงแล่นไปด่าชาร์ลีแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าจะทำแบบนั้น

ขณะเดียวกันแคลร์ที่อยู่ในห้องก็ถามชาร์ลี “ที่รักคะ เย็นนี้อยากกินอะไรดีคะ?”

ชาร์ลียิ้มเย้าและถาม “ปกติคุณไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้นี่นา ทำไมถึงเปลี่ยนล่ะ? ทำไมคุณถึงอยากรู้ว่าเย็นนี้ผมอยากกินอะไร?”

แคลร์ยิ้มเหมือนเด็กก่อนตอบ “ฉันอยากไปเก็บผักที่สวนน่ะค่ะ บอกมาสิคะว่าอยากกินอะไร ฉันจะได้ไปเด็ดมาจากในสวน คุณว่าไงคะ? ฟังดูเข้าท่าไหม?”

ชาร์ลีพยักหน้าและยิ้มอย่างอบอุ่น “งั้นเราไปด้วยกันเถอะ เหมือนที่เราทำเมื่อเช้าไง”

ใบหน้าของแคลร์เป็นสีแดงทันที เมื่อเธอคิดถึงจูบแรกที่ชาร์ลีขโมยไปเมื่อเช้า

เธอกลอกตาและพูดกับเขาอย่างเขินอาย “คุณไปกับฉันก็ได้ แต่ห้ามมาเอาเปรียบฉันอีกนะ!”

ชาร์ลีเอียงหัว ทำเป็นไม่เข้าใจ “คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ยที่รัก? ผมเอาเปรียบคุณเหรอ? ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

แคลร์ทำเสียงฮึดฮัด “เอาเถอะค่ะ คุณอยู่ห่างฉันอย่างน้อยครึ่งเมตรแล้วกัน”

จากนั้นเธอก็หันหลังก้าวลงบันไดไป

ชาร์ลีรีบเร่งเดินตามเธอ

เมื่อพวกเขาเข้ามาในสวน แคลร์ก็อึ้งไปเมื่อเห็นต้นกุยช่ายปลูกอยู่รอบรั้ว “ว้าว ต้นกุยช่ายพวกนี้มาจากไหนคะเนี่ย? เมื่อเช้ายังไม่เห็นเลย”

ชาร์ลียิ้ม “ผมเพิ่งขอให้เพื่อนส่งมาให้น่ะ”