บทที่ 1217

ฮาร์วี่ย์รู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ ที่ได้เห็นชาร์ลี จึงวิ่งไปหาเขาอย่างกระตือรือร้น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจาทักทายกับชาร์ลี เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาเป็นคนขับรถของทราวิสแล้ว ซึ่งพฤติกรรมแบบนี้ถือว่าหยาบคายและรับไม่ได้ เขาจึงรีบหยุดแสดงสีหน้าตื่นเต้น แล้วพูดขึ้นด้วยความเคารพว่า "สวัสดีครับคุณเลน!”

ทราวิสตบไหล่เขาเบา ๆ พร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า "หยุดวางตัวแบบนักการทูตได้แล้ว คุณเป็นเพื่อนรักของปรมาจารย์เวดนะ ซึ่งก็หมายความว่าคุณเป็นเพื่อนรักกับผมเหมือนกัน ถึงแม้ผมจะมีอายุแก่กว่าตั้งสิบปี แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนรักได้เหมือนกัน!”

ฮาร์วี่ย์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว รู้สึกประหลาดใจและปลื้มใจ

ในขณะนี้ชาร์ลีเดินเข้ามาหาเขา ส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น แล้วถามว่า "เป็นยังไงบ้างฮาร์วี่ย์ ทุกอย่างโอเคไหม? นายสบายดีไหม? แล้วงานใหม่เป็นยังไง?”

ฮาร์วี่ย์ตอบด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ชาร์ลีเพื่อนรัก ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีเลย! ถ้าไม่มีนายก็ไม่มีฉันในวันนี้! นายคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน!”

ชาร์ลียังคงยิ้มอย่างอบอุ่นในขณะที่พูดว่า "ใคร ๆ ต่างก็จะได้พบกับผู้ช่วยชีวิตในช่วงหนึ่งของชีวิตด้วยกันทุกคน นายคิดว่า ฉันป็นผู้ช่วยชีวิตของนาย แต่ฉันคิดว่าคุณลูอิสคือผู้ช่วยชีวิตของพวกเรา"

“ใครทำอะไรเอาไว้กรรมก็จะตามสนอง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเคราะห์กรรม นายกับฉันคงต้องก่อกรรมดีมาด้วยในชาติที่แล้ว ในชาตินี้จึงมีคุณนายลูอิสเป็นนางฟ้ามาช่วยพวกเรา และมีบ้านให้พวกเราได้อยู่กัน"

“นายอาจก่อกรรมดีมากกว่าฉันในชาติที่แล้วนะ ชาตินี้นายถึงได้เจอฉันอีกครั้ง แล้วยังมีโอกาสพลิกชีวิตใหม่ขึ้นได้อีก บางทีอาจเป็นเพราะทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกกำหนดให้เกิดขึ้น ฉะนั้นนายควรขอบคุณตัวเองนะ"

จู่ ๆ ชาร์ลีก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาเป็นเรื่องที่มีขอบเขตกว้างใหญ่ จนใคร ๆ ตามเขาไม่ทัน

จัสมินมองชาร์ลีด้วยดวงตาที่เปล่งประกายความชื่นชม เธอรู้สึกดื่มด่ำกับคำพูดของชาร์ลีมาก จนอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่คงเป็นเพราะเธอได้ช่วยจักรวาลนี้เอาไว้ในชาติที่แล้วเป็นแน่ ชาตินี้เธอถึงได้มีโอกาสมาเจอเขา

เมื่อคิดดังนี้ เธอก็รู้สึกสูญเสียและหดหู่เล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้

เหตุผลที่เธอรู้สึกแบบนี้ก็เพราะว่า ถ้าเธอได้ช่วยเหลือจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ไว้เมื่อชาติที่แล้ว แล้วแคลร์ที่เป็นภรรยาของปรมาจารย์เวดได้ช่วยเหลือบรรดาที่ตั้งของระบบสุริยจักรวาลทั้งหมดไว้หรืออย่างไร? ถึงได้มีโอกาสแต่งงานกับเขาในชาตินี้!