บทที่ 1218

จัสมินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลในตอนนี้ว่า "ปรมาจารย์เวดคะ ไปกันเถอะค่ะ"

“โอเคครับ"

***

จัสมินขับรถเบนท์ลีย์สีแดงพาชาร์ลีออกจากคฤหาสน์มัวร์

จัสมินเกิดอาการใจเต้นอย่างรุนแรง เธอไม่เคยรู้สึกประหม่าต่อหน้าชาร์ลีเช่นนี้มาก่อน

เมื่อเกิดความเงียบที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดขึ้นในรถ จัสมินก็ทำเสียงกระแอมกระไอในลำคอ พยายามหาหัวข้อในการสนทนา แล้วพูดว่า "ปรมาจารย์เวด ขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้ ฉันไม่คิดว่าคุณจะให้ยาอายุวัฒนะนั้นกับฉัน นับเป็นของขวัญที่มีราคาแพงมาก! ฉันเป็นหนี้คุณอย่างมากเลยค่ะ"

ชาร์ลียิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า "พูดตามตรงนะครับ เหตุผลที่ผมให้ยาอายุวัฒนะกับคุณก็เพื่อช่วยคุณปู่ของคุณด้วยค่าใช้จ่ายของผมเอง เมื่อใช้ยาเม็ดนี้แล้วนายท่านมัวร์จะมีชีวิตอยู่ได้ถึง 100 ปีเป็นอย่างต่ำ ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะต้องอยากได้ยาอายุวัฒนะที่ผมมอบให้คุณอย่างมาก แต่ด้วยความที่เขาเป็นคนที่มีความยุติธรรมและความชอบธรรม เขาจึงไม่แค่รับยาจากคุณเฉย ๆ แต่จะต้องมีสิ่งตอบแทนให้อย่างแน่นอน"

จัสมินพยักหน้าอย่างสง่างาม "ปรมาจารย์เวดคะ ขอบคุณมากสำหรับการใช้ความคิดตรึกตรองของคุณ ฉันรู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ว่าคุณจะขอร้องอะไร ฉันยินดีทำให้หมดทุกอย่าง ขอให้คุณบอกมาเถอะค่ะ!”

ชาร์ลีหัวเราะเบา ๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมยังไม่มีคำขออะไรในตอนนี้ คุณแค่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนับจากนี้ไปนะครับ"

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า "ผมต้องยอมรับนะว่า ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้คาดหวังให้นายท่านมัวร์ประกาศแต่งตั้งคุณอย่างง่าย ๆ และตรงไปตรงมาในงานเลี้ยงวันเกิดแบบนั้น แต่การประกาศส่งต่อตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวให้กับคุณเป็นเรื่องที่สร้างความแปลกใจให้กับผมอย่างมาก ผมคิดว่าเขาคงใช้เวลาคิดอย่างช้า ๆ และรอบคอบ ก่อนจะประกาศเรื่องนี้ออกมา"

“ตอนนี้เขาได้ประกาศออกมาอย่างปุบปับในที่สาธารณะ ซึ่งจะส่งผลเสียหายต่อลุงและญาติพี่น้องของคุณอย่างแน่นอน พวกเขาอาจถึงขั้นเกลียดคุณเข้ากระดูกดำ ดังนั้นคุณต้องระวังให้มากนับจากนี้ไปไม่ว่าทำอะไรก็ตาม"

จัสมินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะปรมาจารย์เวด ฉันเข้าใจในความกังวลของคุณ และจะทำตามคำแนะนำนะคะ"