บทที่ 1249

ทันทีที่เขาได้ยินดังนี้ ชาร์ลีก็ถามแคลร์ด้วยความสงสัยว่า "อะไรนะ? เธอกำลังจะแต่งงานในวันนี้ แล้วเธอบอกให้คุณรู้เท่านั้นเหรอ?”

“ใช่ค่ะ...” แคลร์ตอบ "เธอต้องการให้ฉันไปช่วยเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเธอเองแน่ เดิมที่ฉันวางแผนที่จะขอให้เธอมองหาเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ สักสองสามคน จะได้มาช่วยเธอเตรียมงานแต่งงาน ซึ่งคงจะเป็นเรื่องดีถ้ามีเพื่อน ๆ มาช่วยให้กำลังใจเธอด้วย แต่เธอไม่ต้องการทำแบบนั้น"

ชาร์ลีตอบอย่างช่วยเหลืออะไรไม่ได้ "ผมเดาว่าเธอคงไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าเพื่อน ๆ ที่เคยเรียนมาด้วยกัน ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นเหตุผลที่ยอมรับได้"

แคลร์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "ฉันไม่เคยเห็นเธอดูน่าสงสารขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ งานแต่งงานวันนี้ถือเป็นวันสำคัญสุด ๆ สำหรับเธอ แต่ครอบครัวของเธอและครอบครัวของเจ้าบ่าวต่างก็สร้างปัญหาให้กับเธอ...”

ในขณะที่เธอพูดอยู่นั้นแคลร์ได้แต่ถอนหายใจ แล้วพูดต่อว่า "ชาร์ลีคะ ฉันคิดว่าฉันโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับคุณ ถ้าฉันถูกครอบครัวบังคับให้แต่งงานกับทายาทเศรษฐีจากตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถูกครอบครัวสามีรังแกหรือเปล่าเลยค่ะ"

ชาร์ลีมีสีหน้าเคอะเขินเล็กน้อย

ภรรยาของเขาเองยังไม่รู้อะไรเลย เธอไม่รู้ว่าสามีผู้น่าเวทนาที่เธอแต่งงานด้วยนั้น แท้ที่จริงแล้วเป็นนายน้อยของตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจมากที่สุดในประเทศ

เมื่อแคลร์เห็นเขาทำสีหน้าแปลก ๆ เธอก็คิดว่าเขาโกรธ จึงรีบชี้แจงว่า "อย่าคิดมากไปเลยค่ะชาร์ลี ฉันไม่มีเจตนาอย่างอื่นเลย แค่อยากจะบอกว่าฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้แต่งงานกับคุณเท่านั้นเอง!”

ชาร์ลีพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็ถามเธอว่า "คุณจะทำยังไงถ้าวันหนึ่งคุณค้นพบว่าจริง ๆ แล้วผมเป็นทายาทเศรษฐี?”

แคลร์หัวเราะก่อนจะพูดว่า "สิ่งที่คุณพูดนั้นไม่มีทางจะเกิดขึ้นจริงเพราะคุณเป็นเด็กกำพร้า ซึ่งก็หมายความว่าคุณไม่สามารถเป็นนายน้อยของตระกูลที่ร่ำรวยได้"